Tips and tricks 101: Engelberg/Titlis

I know…er is een hele poos radiostilte geweest. Hoe dat komt? Dat leg ik je hieronder even uit:

1. Na mijn 100ste Tips and tricks voelde het even als ‘genoeg’
2. In de ruime omgeving van Zürich (lees +/- anderhalf uur rijden van Zürich) deden we heel veel familievriendelijke of voor ons doenbare wandelingen waardoor ik hier natuurlijk niet telkens opnieuw het warm water kon uitvinden.
3. Onze ‘kindjes’ die bij de verhuis naar Zwitserland 8 en 10 jaar waren, zijn ondertussen pubers van 15 en 16 jaar die gelukkig een eigen sociaal leven, toch best wel wat schoolwerk en misschien net iets meer een eigen willetje hebben. Familiewandelingen zitten er niet meer elk weekend in. Daarentegen gaan Pieter en ikzelf steeds vaker met ons tweetjes op stap en dat is natuurlijk ook heel fijn. Beetje terug naar het leven als koppel ipv altijd mama en papa te hoeven zijn.
4. Sinds zo’n twee jaar spenderen we de weekends vaker in kanton Graubünden waar we ook al heel wat mooie wandelingen, activiteiten en uitjes deden maar ik wist niet altijd goed of ik hier ook over zou schrijven. Misschien neem ik dat de komende tijd toch weer op.

Maar goed… na mijn uitleg tijd voor een nieuw blogje. Eentje dat wel op doenbare afstand ligt van Zürich. Nu, even een kleine side note, deze uitstap is er zo eentje die je niet elke week doet en ook niet zomaar even met je hele familie maar ik wil er toch graag iets meer over schrijven.

Mount Titlis, je ziet hem van heinde en verre (lang geleden dat ik deze oud Nederlandse uitdrukking heb gebruikt). De Titlis is 3020 meter hoog en daarmee ook de hoogste berg in het kanton Obwalden. Deze berg zorgt er dan ook voor dat je zelfs tijdens de zomermaanden op zoek kan gaan naar de eeuwige winter. Zo kan je er tijdens de zomer nog skiën, glijden op opblaasbare banden (of beter gezegd snowtubing), er is helemaal boven een Glacier Cave waar je door een gang loopt volledig uit ijs gemaakt, je kan er een zetelliftje nemen dat boven de gletsjer gaat (in de winter minder de moeite want dan is de gletsjer bedekt door sneeuw maar in de zomermaanden blijkbaar een hit). Deze heet dan ook de Ice Flyer (opgelet, hier betaal je extra voor). Er is ook de hoogstgelegen hangbrug van Europa op 3000m waar je op een 1 meter brede en 100 meter lange hangbrug kan genieten van de prachtige vergezichten. Er zijn ook verschillende restaurants en souvenier shops. En dat brengt me tot het volgende blok hieronder.

Mount Titlis, je bent er nooit alleen, zou ik zeggen. Haha, nee, je voelt het al komen. Met zoveel toeristische attracties is dit niet zomaar een hoge berg in de Zwitserse Alpen. Wij waren gisteren op de Titlis met zo’n 300 toeristen uit India. Het was een eerder kalme dag vermoed ik want de verschillende parkings in het dal/Engelberg waren zo goed als leeg. Alleen kan je niet over de tientallen bussen heen kijken. Deze bussen hebben een strak schema en een reisleider die grote groepen mee naar 3000 meter hoogte loodst.

Waarom zoveel mensen uit India de Titlis bezoeken, leg ik je hieronder even uit. Hierbij laat ik me even helpen door AI:

De enorme populariteit van de Titlis onder Indiase toeristen is grotendeels te danken aan de decennialange promotie door Bollywood. Sinds de iconische film Dilwale Dulhania Le Jayenge (1995) fungeert de besneeuwde berg in Engelberg als de ultieme romantische droombestemming.

De belangrijkste redenen waarom de Titlis zo in trek is:

• Bollywood-magie: De berg is decennialang het decor geweest voor talloze bekende Indiase dans- en liefdesscènes. Bezoekers kunnen er zelfs op de foto met kartonnen borden van beroemde Bollywood-sterren.
• Gegarandeerde sneeuw: Voor veel toeristen uit warmere streken is het zien en aanraken van echte sneeuw en gletsjers een grote wens. De Titlis biedt het hele jaar door sneeuw.
• Goede faciliteiten: Het skigebied van Engelberg-Titlis speelt perfect in op de Indiase doelgroep. Zo is het restaurant op de top ingesteld op de wensen van Indiase reizigers en is er zelfs een speciale Indiase menukaart beschikbaar.
• Toegankelijkheid: De berg is makkelijk te bereiken met kabelbanen, waaronder de Titlis Rotair (de eerste draaiende kabelbaan ter wereld), waardoor de gletsjer ook voor minder ervaren klimmers of grotere reisgroepen comfortabel te bezoeken is.

Hoe geraak je nu op dat topje van de Titlis. Er zijn trouwens op lager gelegen hoogtes heel wat wandelingen mogelijk. Ik beschrijf hier nu echt even het bezoek aan de top.

Je start natuurlijk met het kopen van een ticketje richting top en dat is niet min. Daarom dat ik hierboven dus beschreef dat we zo’n uitjes niet wekelijks maken. Een ritje naar boven en terug kost namelijk CHF102 wanneer je niet in het bezit bent van een Halbtax Karte. Die hebben wij gelukkig wel waardoor wij dus de helft betaalden. Wanneer je kinderen tot 15 jaar over een Juniorkarte beschikken, gaan ze gratis mee naar boven. Bekijk zeker vooraf de mogelijkheden. En ga je niet helemaal naar boven maar wil je enkel een wandeling halverwege doen, dan betaal je uiteraard ook niet de volle prijs.

Maar goed, wij wilden graag op 3000 meter hoogte staan. Het weer was perfect: open hemel, zon, blauwe lucht en er was weinig drukte (met een korrel zout te nemen maar ik vraag me af hoe het er op top toeristische dagen moet zijn).

Je neemt eerst 2 verschillende kabelliftjes om tenslotte de beroemde lift ‘Rotair’ te nemen naar het laatste stukje. De Rotair draait tijdens het stijgen rond waardoor je langs alle kanten van het uitzicht kan genieten (als je een plekje aan het raam kan bemachtigen tenminste).

Tijdens ons bezoek waren er boven wat bouwwerken waardoor het niet altijd even duidelijk was waar we heen moesten/konden. Een vriendelijk personeelslid stuurde ons eerst richting het panoramaplatform buiten om te genieten van het ongelooflijke zicht op de besneeuwde Zwitserse Alpen. De dagen voor ons bezoek had het in de bergen nog flink gesneeuwd waardoor dit voor bezoekers zonder degelijk schoeisel (wij zijn gelukkig al Zwitsers genoeg om steeds wandelschoenen te voorzien) een hele uitdaging werd. We hebben menig toerist zien glijden, vallen of uitschuiven. De ene vond het al wat prettiger dan de andere.

Buiten kan je dus op de hangbrug wandelen (inbegrepen in je ticket), de Ice Flyer nemen (extra bijbetalen), een echte toeristenfoto nemen bij het bord ‘I LOVE TITLIS’ maar vooral genieten van de adembenemende views. Ik moet je wel meegeven dat het er koud was, zelfs op deze zonnige dag in mei. Voorzie dus zeker een jasje (en zelfs handschoenen waren fijn geweest).

Na wat ‘ooh’ en ‘aaah’ en talloze foto’s genomen door mezelf gingen we terug wat warmte opzoeken binnen. Daar kan je nog de Glacier Cave bezoeken al waren wij daar wat teleurgesteld. Misschien hadden de bouwwerken er iets mee te maken maar uiteindelijk hoeven al deze toeristische attracties niet meteen voor ons. Geef ons maar liever de ongerepte natuur.

Voldaan door de mooie besneeuwde bergtoppen op grote hoogte maar anderzijds ook wel wat ondersteboven van de toeristische vibe van deze uitstap gingen we terug naar beneden. Eerst terug de Rotair gevolgd door nog twee kabelliftjes. De uiteindelijke rit van beneden naar boven (of omgekeerd) zou zo’n 30 minuten duren. Ik heb het niet getimed helaas.

Terug beneden moesten we toch even bekomen van dit, voor ons, totaal andere bergbezoek. Veel mensen (lees toeristen), veel attracties, veel gedoe maar wel ongelooflijke views natuurlijk.

We voelden ergens de nood om nog iets op ons tempo te doen in de mooie regio Engelberg. Pieter nam zijn Google maps erbij en vond wat we zochten: End der Welt. Het einde van de wereld. Mooier kon het niet zijn na de impressies van hiervoor.

We gingen richting ticketmachine en betaalden CHF5 voor de parkeerplaats. En we gaven ‘End der Welt’ in op onze GPS. Benieuwd wat we zouden vinden.

Na zo’n 10 minuutjes rijden door het prachtige Engelberg bereikten we effectief het einde van de wereld. Op het einde van het dal, tegen een metershoge rotswand lag daar het einde van de wereld. Dat was niet alleen een restaurant (dat vakantie had en dus gesloten was tijdens ons bezoek) maar ook een pittig, 20 minuten durend klimmetje richting ‘End der Welt’. Tussen de koeien en de prachtige gele bloemetjes wandel je richting een waterval die uit de rotswand lijkt te komen. Het klimmetje loopt ten einde (aja, einde van de wereld) en dus moet je om terug te keren hetzelfde padje terug afdalen richting wagen (die je trouwens gratis kon parkeren aan de start).

We waren de enige wandelaars daar (buiten de 4 mensen die net terugkeerden toen wij het ingangspoortje binnenwandelden). Ze groetten ons vriendelijk en dachten waarschijnlijk bij zichzelf: ‘Zo, die twee gaan ook even het einde van de wereld opzoeken.’. Het poortje waarover ik hierboven spreek is er om de koeien binnen de weide te houden. Eens binnen, heb je kans om links en rechts wat koeien tegen te komen.

Daar, op het einde van de wereld, voelden we weer waarom we zo verliefd werden op Zwitserland. Dat gevoel kan ik moeilijk omschrijven. Alhoewel, misschien toch, voor wie ooit de film ‘Sound of music’ keek en de openingsscene kent waarin Julie Andrews zingend door de bloemen over een bergweide loopt, wel, dat gevoel. En wat deed ik? Net als Julie Andrews een huppelend loopje nemen door de bloemen. Wel bergafwaarts, anders was het loopje vast niet zo huppelend geweest.