Ik zit in mijn Altstadt fase denk ik. Nee, mijn volgende tripje is ontstaan door ons vorig bezoekje aan Aarau Altstadt en toevallig de dag nadien een tipje van een Amerikaanse dame die ik ooit leerde kennen op een hike hier. Zij inspireerde mij door de mooie parapluutjes in Olten te fotograferen. Mijn amateur fotograafhart maakte een sprongetje bij het zien van die prachtige kleuren.
Olten ligt ergens halverwege tussen Zürich en Bern en behoort tot het kanton Solothurn, een kanton waar we eigenlijk niet zo vaak komen. Voor wat achtergrondinformatie neem ik jullie weer even mee naar mijn welgekende bronnen:
Olten ligt aan de zuidelijke voet van de Jura aan de rivier de Aare. Door de centrale ligging in het Zwitserse Mittelland is het stadje een populaire locatie voor congressen en conferenties. Het stadje staat ook bekend om het Zwitserse Schrijverspad en de oude binnenstad. (Bron: myswitzerland.com)
Het wapenschild van Olten ziet er als volgt uit en laat net dat de inspiratie zijn voor de parapluutjes in de Kirchgasse. De paraplu’s hebben namelijk dezelfde kleuren als het wapenschild.
Ik ben deze keer met de trein vanuit Thalwil naar Olten geweest. Ik kon een rechtstreekse trein nemen die er zo’n 50 minuten over deed. We stonden wel 10 minuten stil in Zürich zelf maar ik hou er van om niet meer te hoeven overstappen en me met een koffietje gezellig te nestelen in de zetels van de trein. Reizen met de trein was vroeger in België niet meteen mijn lievelingsbezigheid. Ik heb mijn hele middelbare school periode moeten rennen van school naar het station omdat we slechts 1 trein per uur hadden en die 7 minuten eigenlijk onhaalbaar waren maar we met de hele ‘bende van Lichtervelde’ toch hijgend en puffend op de trein sprongen. Ik heb dat hier in Zwitserland moeten leren loslaten want toen we hier pas woonden bezorgde reizen met de trein me nog steeds een soort stresspiek (en mijn huisgenoten gaan nog steeds zeggen dat ik altijd véééééél te vroeg vertrek richting station maar dat is nu eenmaal de aard van het beestje vrees ik). Maar ondertussen vind ik het openbaar vervoer nemen eigenlijk zalig. Alles wijst zichzelf uit hier en toevallig of niet maar als je uit het station komt, staat net die bus klaar die jij moest nemen of rijdt de tram met het juiste nummer net voorbij om je op te pikken. De SBB-app (Schweizerische Bundesbahnen) is ondertussen mijn meest gebruikte app op de telefoon denk ik.
En in Olten bleek het ook niet anders. Ik stap uit de trein, volg de meute (West-Vlaams voor menigte 🙂 ) en wat blijkt natuurlijk: het pijltje ‘Stadtzentrum’ leidt me meteen richting de rivier de Aare en de houten brug richting Altstadt Olten. Niks moeilijk, niks Google maps nodig zelfs.
Deze keer kan ik jullie geen parkeertips geven want mijn allerliefste chauffeur was tijdens een weekdag helaas niet beschikbaar om mee te gaan ontdekken. Maar ik ben ervan overtuigd dat je buiten de oude stad zeker wel parkeergelegenheid zal kunnen vinden.
Zoals ik hierboven al schreef, leidde de rivier de Aare me naar de oude houten brug over het water en kwam ik via die houten brug meteen het oude stadscentrum binnen. Kleurrijke huisjes, hier en daar wat muurschilderingen, gezellige hoekjes en kleine straatjes, een prachtige kerk en toren trokken meteen mijn aandacht en mijn fotograaf-oog. De prachtige gekleurde paraplu’s lieten dan ook niet lang op zich wachten.
Ik volgde geen kaart maar liet me gewoon verrassen. Je hebt ook meteen door wanneer je de oude stad verlaat en veel kan je niet missen. Ik zag wel dat alle winkeltjes gesloten waren en dat op een donderdag. Tot het me te binnen viel dat 4 juni in enkele kantons een wettelijke en katholieke feestdag is, nl. Sacramentsdag. Daar had ik natuurlijk geen rekening mee gehouden want in kanton Zürich moest er die dag wel gewerkt worden en waren de scholen gewoon open.
Tijdens mijn wandeling doorheen de stad deed ik wel een andere fijne ontdekking. Langs de rivier de Aare zag ik een terras en… een heel openlucht zwembadcomplex met kleurrijke glijbanen, een soort kasteel voor de kinderen maar ook een prachtig baantjeszwembad waar de gepensioneerde Oltenaar op dat moment gezellig baantjes aan het trekken was. Nog een reden dus om zeker terug te keren. En waren de winkels open geweest dan had ik misschien niet aan de verleiding kunnen weerstaan om een badpak te kopen (een mens heeft toch nooit genoeg zwemkledij, niet?) en het water in te duiken.
In plaats van een baantje te trekken, ben ik het terrasgedeelte van het zwembad binnengegaan rond lunchtijd. Je kan daar binnen zonder een ticketje voor het zwembad te kopen en er is een soort self-service restaurant waar je zowel koude als warme gerechten en allerlei drankjes kan kopen. Ik heb me op een mooi plekje op het terras geïnstalleerd met enerzijds zicht op de Aare en anderzijds zicht op het zwembad.
Voor ik terug richting het station liep, moest ik nog 1 opdracht vervullen. Tijdens mijn ontdekkingstocht die ochtend had ik ontdekt dat er in Olten ook een Kalte Lust gelateria is (daar waren we de week voordien in Aarau ook gestopt voor een heerlijk ijsje). En dus kon ik niet anders dan hier een soort traditietje van te maken. ‘Eine Kugel Kaffee Glace im Becher, bitte.’
Tiny in de bergen 