Lidl fobie

Voor zover ik me kan herinneren had ik eigenlijk geen fobieën. Spinnen, muizen (niet waar mama?), hoogtes, pleinvrees…nope niks. Maar de verhuis naar Zwitserland heeft daar verandering in gebracht. Ik lijd hier namelijk aan de LIDL-fobie!

In België ging ik eigenlijk zelden of nooit naar de Lidl. Niet omdat ik dat principieel niet wou ofzo. Alleen lag de Lidl niet zo in mijn buurt aangezien ik woonde en werkte in Humbeek en we daar beschikten over een uiterst verzorgde AD Delhaize. Nu en dan stopte ik eens in de Lidl in Vilvoorde maar als ik eerlijk mag zijn was dat gewoon om makkelijk te kunnen parkeren in de ondergrondse garage. Dan kocht ik een pak koekjes die Gust en Julia via vriendjes op school leerden kennen en hupla… iedereen weer blij!

Maar sinds onze verhuis begin januari ben ik hier in Zwitserland dus een Lidl-klant geworden. In ons dorp Thalwil beschikken we ook nog over een traditionele Zwitserse Coop en Migros maar zoals jullie al weten is Zwitserland een vrij duur land en weten bovengenoemde supermarktketens hun prijzen dus ook wel te bepalen. Daarnaast kan ik de Lidl gemakkelijk met de wagen bereiken zonder moeilijke en nauwe parkeergarages te moeten inrijden. Dat is bij beide andere winkels een ander paar mouwen. En in België vloog ik gezellig rond met mijn compacte Golf maar hier werd ik gedwongen tot rijden met hubby’s iets bredere auto.

Dus Lidl it is! Maar terug naar mijn fobie dus. Ik werd hier een echte housemanager die netjes 1x per week ‘grote boodschappen’ doet (en dan soms tijdens de wandelingen nog iets kleins bijhaalt in Coop of Migros). Dus wekelijks vertrok ik met 3 grote herbruikbare zakken + een koelhoudtas richting Lidl Horgen, ons buurdorp.

Maar sinds kort vertrek ik niet alleen met boodschappentassen maar ook met klamme handjes en knikkende knieën. Maar waarom hoor ik jullie nu denken?

Wel, als je jarenlang vaste klant was bij AD Delhaize Humbeek (sinds deze week trouwens CoMarkt Humbeek) waar er nooit aanvullers hun pallet recht voor je neus neerplanten, waar het personeel vriendelijk lacht, waar de kassierster netjes wacht tot de vorige klant alles op zijn/haar tempo heeft ingeladen en betaald, waar ze je aangekochte goederen met zorg en respect behandelen…dan ga je mijn angststoornis wel begrijpen.

Even een korte schets van mijn wekelijks warenhuisbezoek. Ik vertrek dus met 3 herbruikbare tassen en een koeltas die ik netjes aan mijn kar hang. Ik probeer ‘bewust’ te winkelen zodat ik alles bij heb en geen onnodige kosten maak. Wanneer ik gang 1, fruit en groenten, ben gepasseerd en ondertussen mijn fruit zo probeerde te stapelen dat het straks aan de kassa achteraan ligt, rijd ik door naar de 2de gang. Plots komt een personeelslid met een pallet vol afbakbrood op me af. Ik ben al halverwege de gang en heb op het einde nog koffie nodig. Maar nee hoor, ik bereik mijn koffie nooit want het vriendelijke personeelslid poot een pallet voor me neer. Niemand kan nog door, om het even van welke richting je ook komt. Geen sorry, excuseer of entschuldigung en je kan letterlijk en figuurlijk je kar keren. Je gaat dus maar naar gang 3 en hoopt dat je op het einde van gang 3 nog even naar het laatste stuk van gang 2 kan en je je koffie dus niet vergeet. Ondertussen duwt een ander personeelslid recht voor je neus een bak met actie-producten achteruit waardoor je nog net met je kar een zwier probeert te maken en daarnaast ook een poging doet om geen andere klanten te raken. Zweet! Bijna een sport op zich. Tijdens het winkelen hoor je constant volgende door de intercom: ‘Kassa 2 sluit, kassa 1 opent, kassa 3 sluit, kassa 4 opent,…’ Het lijkt een beetje op een denksportpuzzel en ik concludeer dat een winkelbezoek aan de Lidl zowel goed is voor de mentale als fysieke toestand van de klanten. Ik probeer rustig verder te winkelen en laad mijn karretje lekker vol. Ik eindig bij de diepvriesgroenten die ik netjes bovenaan leg zodat ik ze straks als eerste op de transportband kan leggen en meteen in mijn koeltas kan stoppen. Alles slim uitgedokterd. Tot ik effectief aan de kassa kom. Dan begint het zweten pas echt. Ik hoop vooral dat er iemand voor me staat (ook deze denkwijze is nieuw voor mij) zodat ik alles relatief rustig en beredeneerd kan uitladen. Eieren, tomaten, frambozen, koekjes,…steevast achteraan de band.

En dan is het eindelijk aan mij. De kassier of kassierster bekijkt de transportband en mezelf alsof ik de grootste misdaad ooit pleegde. Of ik nu per sé echt zoveel moest kopen??? En of ik dat echt allemaal ga inladen??? Daarna beginnen ze alles als een bezetene over de scanner voor hun te wrijven en duwen ze alle producten naar het stuk waar ik kan inladen. Met een beetje geluk sta ik daar al klaar om alles op te vangen, Jaja vangen! Wanneer niemand me voor was aan de kassa sta ik nu wellicht nog uit te laden en zie ik al mijn producten op een hoop vliegen. Ik spurt dan naar het einde van de kassa om zo snel mogelijk mijn zakken te vullen. Weeral sport dames en heren! Dan moet ik keuzes maken. Of je ziet al je producten samengeduwd worden op het vangstuk of je gooit zelf zo snel je kan alles (zonder te sorteren) in je zakken. Wanneer jij schuimend in het zweet ergens halverwege aan het inladen bent, is de kassier klaar en geeft hij je eieren, tomaten en frambozen nog een goeie duw zodat die er nog net bij geraken. Daarna mompelen ze het bedrag en verwachten ze uiteraard dat je meteen betaalt. Daarna mompelen ze nog 1 iets en na 8 maanden ben ik er eindelijk aan uit ‘iets van wil je ook nog je kassabon ofzo’. En wat kijken ze boos als ik op die vraag ‘ja graag’ antwoord. Maar daarna is het avontuur uiteraard nog niet gedaan. Zo snel als ze kunnen, beginnen ze de producten van de volgende klant te scannen die de uitloopzone dan met je moet delen. Ze duwen een metalen baar nog eens goed tegen mijn overblijvende producten waardoor nu ook nog het dekseltje van mijn yoghurt scheurt en ik deze in mijn haast in de zak gooi waardoor ik straks thuis overal yoghurt kan kuisen. Daarbij komt de volgende klant ook nog eens naast je te staan wat in Coronatijden eigenlijk helemaal not done is.

Na deze stresserende ervaring strompel ik meestal half van de wereld naar buiten en moet ik wegens mentaal mindere toestand mijn auto gaan zoeken tussen de andere geparkeerde wagens. Onderweg naar huis leg ik meestal een meegil nummer op om de gebeurde omstandigheden een beetje te kunnen verwerken. Nog een koffietje thuis (hopelijk had ik dus de vorige keer koffie meegebracht) om alles door te spoelen en we kunnen al weer beginnen aftellen naar het volgende winkelbezoek. Brrrr!

Gepubliceerd door tinyindebergen

#swisslife

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s