Vandaag was het zover…de eerste Zwitserse schooldag voor Gust.

Hij leek opmerkelijk kalm en protesteerde niet. Oh wat was ik benieuwd naar zijn reactie. Gelukkig is er op woensdag ook hier maar een halve dag school dus hij kon gewoon even gaan ‘proeven’.

We wandelden samen naar school (lees klommen). Na een minuut of 8 bereikten we Gust zijn school. Zonder aarzelen en vrij zeker liep hij de speelplaats op. Wij enkele stappen achter hem.

• 

De leerlingen stonden op de speelplaats of voor de deur van het schoolgebouw te wachten. Geen juffen of meesters buiten te bespeuren. Geen gesloten omheining rond het gebouw. Toch wel even aanpassen in vergelijking met de Belgische scholen.

Toen de bel ging om 8.15 uur (de bel klinkt als een soort alarm) kwam de conciërge de deur openmaken en stormden alle kinderen naar binnen. De conciërge nam Gust even onder zijn hoede en toonde Gust de juiste klas. Eigenlijk zaten Gust zijn klasgenoten al in de klas want op woensdag starten ze om 7.30 uur (ja, echt, je leest het goed) met Engelse les. Ojee, moeten wij Gust elke woensdag zo vroeg uit bed krijgen???

• 

Om 12 uur stond ik terug aan het schoolgebouw. Geen enkele andere ouder of grootouder te zien. De Zwitserse kinderen wandelen vanaf kleuterleeftijd zelfstandig van en naar school. Dat was hier duidelijk te zien. Gust kwam buiten samen met 2 andere jongens uit zijn klas en nam afscheid. Onderweg naar huis vertelde hij honderduit over zijn eerste schooldag en alles leek goed te zijn meegevallen.

Hij had Engels gepraat met zijn klasgenoten en in de klas kreeg hij een plaatsje naast James die vloeiend Engels spreekt. James wordt Gust zijn vertaler want we vermoeden dat Mr. Jud ( Gust zijn meester) niet echt Engels spreekt.

De maandag hadden we in Zürich een speelgoedwinkel bezocht. Zo’n echte speelgoedwinkel uit de Amerikaanse films. Zelfs als volwassene kan je hier uren doorbrengen en droom je zo weg.

• 

Bij de Pokémon afdeling zagen we dat ze tijdens de maand januari op woensdagnamiddag Pokémon ruilbeurzen zouden houden. Gust wist meteen wat hij op woensdagnamiddag zou doen.

• 

Aangezien Pieter nog volop bezig was om de kinderbedden in mekaar te steken (we kochten deze nieuw in Ikea en dus mochten de verhuizers deze niet in mekaar steken), moest ik wel met Gust alleen richting Zürich gaan.

Wij 2 samen namen de trein, die zoals voorspeld door Pieter, elke 10 minuten vertrekt vanuit Thalwil. De speelgoedwinkel ligt gelukkig recht tegenover het ‘hauptbahnhof’.

• 

Gust heeft er zijn hartje opgehaald en communiceerde daar met jong en oud in het Engels. Ik heb meer dan 2 uur op ‘moeder-veilige’ afstand van Gust staan kijken (zonder internet want de Pokémon afdeling bevindt zich in de kelderverdieping waar ik geen bereik had 😮 )

• 

• 

Tevreden keerden we terug richting Thalwil al stopten we eerst nog in de schoenwinkel. Alle kinderen dragen hier in de klas slippers of ‘Hausschuhe’. Misschien nog geen zo’n slecht idee? Al vond Gust het toch wat gek in het begin want hij liet zijn slippers op donderdag toch nog veilig in zijn rugzak zitten 🙂

Ohja, en over integratie gesproken. Op donderdagavond kwam Gust thuis met zijn eerste huiswerk en zei hij langs zijn neus weg: ‘Ik heb ook nog een verjaardagsuitnodiging.’ Ik keek even bedenkelijk en even later toverde hij deze uitnodiging uit zijn boekentas. Hoe fijn en warm is dit zeg!

• 

Na nog een nachtje op onze nogal beweeglijke luchtmatras (wanneer Pieter zich omdraaide waande ik mij op een achtbaan ergens in één of ander pretpark) werd ik om 7 uur wakker. Ik liep naar de keuken van waaruit ik ’s morgens heel graag kijk naar de aanmerende boten.

• 

Maar in plaats van een boot zag ik een volgeladen vrachtwagen op de parking naast de deur staan. Het was zover. D-day, moving day, hatelijkstedageverday, kaniknogontsnappenday,… Ik bereide me voor op een dag met jawel…weeral chaos in mijn huisje.

• 

Een verhuislift werd geïnstalleerd en even later liepen er weer 4 spierbundels in ons huis rond.

Ik kreeg een heel fijn taakje (zeker ingefluisterd door Pieter zodat ik niet in de weg zou lopen met mijn whaaa en oei oei en ohnee…). Elke doos die boven kwam had een nummer en dat nummer mocht ik afvinken op een hoop documenten. Hoe fijn was het als ik een blad vol had. Precies de bingo die ik speelde toen ik klein was. Maar ondertussen vulde het huis zich met dozen en met bubbelpapier ingepakte dingen.

• 

• 

Er werd gesleurd, gezucht, gepuft en gevloekt. Gelukkig vond ik in 1 van de verhuisdozen het koffieapparaat en werd dat door zowel verhuizers als wijzelf heerlijk geapprecieerd. Lang leve koffie!

In de namiddag hadden we een afspraak in 2 scholen. Op 2 verschillende locaties zouden Gust en Julia een kleine test afleggen om hun kennis van het Duits (euhm) en algemene kennis in te schatten. In de school van Gust kregen we een rondleiding door 2 lieve juffen (zorgjuffen bleek achteraf). Ook de meester leerden we kennen en die stelde voor dat Gust meteen de dag erna (op woensdag) zou starten. Gust keek even bedenkelijk maar Pieter en ik waren er zeker van dat die snelle integratie net goed zou doen.

Julia haar test ging door in een andere school. Daar kregen we geen rondleiding en werd ze meteen voor de leeuwen geworpen. Direct lokaal binnen, test maken zonder mama en papa in de buurt, geen inleiding,… Ikzelf was wel een beetje zenuwachtig toen ze binnen was. Na een kwartiertje ging de deur terug open en kwam ze met bloedrode wangen maar een grote glimlach terug buiten. De juf wist ons te vertellen dat ze de test zou nakijken en afhankelijk van de resultaten zou zien naar welk leerjaar Julia zou gaan en ook naar welke school.

Naar welke school??? Gaat Julia dan niet sowieso mee naar de school waar Gust morgen zal starten? Kunnen we broer en zus in deze situatie uit elkaar halen? Ojee, kan ik terug?

Het enige wat we nu konden doen was afwachten en hopen op het beste.

Ondertussen geraakten huis en kasten wat gevuld en konden we die avond terug in ons eigen bed slapen. Zzzzzzzz!!!

Maandag 6 januari 2020

Na een nachtje slapen op een luchtmatras weet je opeens weer waar al je lichaamsdelen zitten en hoe ze voelen. Woeha!!!

• 

Die maandag moesten we heel wat regelen. Na een verfrissende douche en wat crackers met choco als ontbijt vertrokken we richting Thalwil centrum naar het gemeentehuis. Had ik al verteld dat aan het Zürichmeer wonen heel leuk is maar dat ik nu pas besefte dat alles richting centrum (winkels, scholen, gemeentehuis,…) klimmen betekent. Die kuiten zullen hier nogal getraind worden!

Al bij al ging het vrij vlot in het gemeentehuis. Dit dankzij de ongelooflijke voorbereiding van hubbylief! Zonder hem stonden we bijlange niet zo ver in dit verhaal. De Zwitserse directheid en ‘we winden er geen doekjes om’ werd hier meteen duidelijk.

• 

Na het bezoek aan het gemeentehuis en de officiële inschrijving in Thalwil namen we de trein richting Zürich centrum. Ongelooflijk hoe het openbaar vervoer hier wordt georganiseerd. Om de 10 minuten een trein die stipt aankomt en vertrekt. Zalig!

• 

• 

In Zürich wilden we volgende zaken regelen: treinabonnement voor Pieter en de kinderen, een bankrekening openen (UBS) en mijn nieuwe telefoonnummer aanvragen (UPC).

Maar het hoogtepunt van de dag was een bezoek aan papa’s nieuwe werk: de Google gebouwen. Indrukwekkend en nog steeds een beetje verbouwereerd over de mogelijkheden, de inrichting, de kansen, de grootsheid,… En de free lunch daar was natuurlijk heel aardig meegenomen aangezien we nog steeds niet thuis konden koken.

• 

• 

Na lang voorbereiden, nadenken, wakker liggen, discussiëren, overleggen en ook twijfelen was daar eindelijk het grote moment: de verhuis zelf!

We waren klaar voor het grote moment, het was goed geweest maar toch kan ik niet ontkennen dat die periode het moment was waar ik het meest tegenop zag.

Verhuizen is niet mijn ding en zal nooit mijn ding zijn. Ik haat chaos en laat een verhuismoment nu vooral een moment van chaos zijn.

We hadden geluk, Google betaalde een verhuisfirma die alles voor hun rekening zou nemen. Dus dat scheelde al veel. Maar toch…verhuizen zal nooit mijn favoriete bezigheid zijn.

We hadden opvang voor Gust en Julia geregeld zodat zij niet verloren zouden lopen in een (half)leeg huis. Bij deze wil ik de vrienden en familie nog eens ontzettend bedanken voor de fijne tijd die ze onze kinderen hebben bezorgd.

• 

Die vrijdagmorgen, 3 januari 2019, kwamen 5 verhuizers aan in de Kerkveldweg in Humbeek. 5 mannen die ik in het donker zou mijden maar die na 3 dagen samen verhuizen plots je trouwe kompanen blijken te worden.

• 

Het inpakken ging vlot (de ene verhuizer gooide al wat vlotter met onze spullen dan de andere 😉 ) Na 2 dagen zat al ons hebben en houden ingepakt in kilo’s bubbelpapier in de grote vrachtwagen. Een speciaal moment toch.

• 

• 

• 

Zondagmorgen, 5 janauri, zouden we ergens tussen 7 uur en 8 uur in de ochtend vertrekken. De laatste spulletjes in de auto laden en niet te vergeten…2 poezen in hun poezentransportmandjes inladen. Benieuwd wat die 2 sjarels van een 8 uur durende autorit zouden vinden?

Bij het opstaan die zondag werden we ongelooflijk verrast. Broer, schoonzus en onze 3 lieve nichtjes stonden op de oprit klaar om ons uit te zwaaien. Nog steeds overdonderd en enorm dankbaar hiervoor.

• 

• 

De rit naar Zürich is heel vlot verlopen. Poezen en kinderen waren heel rustig 🙂 Rond 18 uur zijn we in het nieuwe huis aangekomen en werden we meteen verrast door het prachtige zicht (ook al was het al donker). We werden toch wel even stil.

• 

Al kwam daarna snel het besef dat we hier stonden in een leeg huis. Geen meubels, geen bestek, geen glazen,… We kochten in de nachtwinkel pizza die we in het nieuwe huis in de oven konden opwarmen en sneden die met Pieters zakmes in stukken. Daarna werd de pizza met veel smaak opgepeuzeld, rechtstaand aan het keukenblad. De pizza werd vergezeld door een glaasje rode wijn uit een plastic beker. Feels like home 🙂

• 

• 

2.678.400 seconden was ik de voorbije 2 maand een single mom.

Pieter begon op 4 november bij Google waardoor hij tijdens de week al in Zürich verbleef.
Hij kreeg een ‘temporary house’ = een gemeubeld appartement, een ontbijtpakket voor de eerste ochtend, wekelijkse poets, wekelijks verse lakens en handdoeken maar niet onbelangrijk, eerder zelfs zeer belangrijk…het wc-papier wordt NIET aangevuld.  

Ik bleef dus moederziel alleen in Humbeek achter (eventjes zielig doen) met de kroost.  We beloofden met ons drietjes een sterk team te zijn en zij beloofden mama wat te helpen.  Dat vertaalde zich in een Julia die na het ontbijt begon te stofzuigen, zelfstandig haar boekentas maakte inclusief de boekentas van broerlief, een sokken plooiende dochter, de was werd gesorteerd,…en dat allemaal terwijl Gust…euh…toekeek en mopperde :-s

Hoeveel ochtenden ik Gust niet voor de 35ste keer uit bed riep en hij met een warhoofd zijn boterhammen naar binnen speelde om tenslotte zonder jas, schoenen of boekentas in de auto te kruipen.
Maar…we hebben voor elkaar gezorgd!

Ook Murphy wist ons te vinden.  Dag 2 van het single mom avontuur kreeg ik telefoon van de school van Julia.  Om te melden dat ze zich niet goed voelde.  ‘Ok’ dacht ik, ‘nog 1 uurtje werken en dan kan ze in de namiddag thuis blijven, dit moet lukken’. Ik vroeg de secretaresse of ik haar even aan de lijn kon krijgen want ik vermoedde dat ze wat last had van ik-mis-mijn-liefste-papa-van-de-wereld-syndroom.  ‘Geen probleem’, zei de secretaresse. ‘Julia, kom je even aan de telefoon?  Het is je mama.’ Enkele seconden later hoorde ik: ‘Oeps, ze heeft net overgegeven in mijn bureau.’  3 minuten later stond ik dus aan school… Zo hebben we de dag nadien ook voor het eerst gebruik gemaakt van Oppas ziek kind van de CM en het was een meevaller.

Ook Gust wist me te verrassen met een dubbele achillespeesontsteking toen Pieter in Zürich was.  ‘Ontstekingsremmers en kiné’, wist de dokter te vertellen.  Die kiné (bedankt voor de goeie zorgen trouwens Steven) werd 6 weken, minstens 3 keer per week, een ritje van en naar de praktijk met Gust. Ook al is hij ’s morgens niet echt de meest nuttige in huis, hij bewees dat hij niet langer mijn kleine jongen is en bleef telkens alleen in de wachtzaal zitten tot de kinesist hem kwam halen.  

Maar al bij al kunnen we zeggen dat we het met ons drietjes prima gered hebben.  Enkele lieve mama’s boden me spontaan hulp aan al moet ik toegeven dat ik eerder een ‘gever’ ben dan een ‘ontvanger’.

Ik ben trots, we did it, ik overwon mijn berg (al zullen de Zwitserse bergen andere katjes om te geselen zijn), we vormden een team…

Al mag het nu snel donderdagavond zijn zodat we eindelijk terug een gezin zijn, blije en minder blije momentjes kunnen delen, naar elkaars verhaal kunnen luisteren, samen kibbelen,…maar stiekem ga ik mijn Vitaya-vrouwen-avonden ook wel een beetje missen.  

Maar Pieter, het is goed dat je naar huis komt want de diepvries en de snoepjeskast zijn leeg…

We zijn officieel in ‘de laatste keer’ fase gekomen.

-Woensdag ‘laatste keer’ naar de bib geweest om boeken terug te brengen en helaas geen nieuwe boeken terug mee naar huis te nemen.

-Vanavond staat ‘de laatste’ kappersbeurt van Pieter op het programma (in België wel te verstaan want het zou geen zicht zijn).

-Zoonlief is vorige week ‘de laatste keer’ gaan voetballen.

-Dochterlief gaat volgende dinsdag ‘de laatste keer’ dansen.

-De kindjes zijn deze week ‘de laatste keer’ gaan zwemmen met school.

-Ik ga volgende week ‘de laatste’ 5 dagen werken.

-De kindjes gaan hun ‘laatste’ weekje naar school.

-…

Maar niet vergeten:

• 

Na de lancering van mijn blogje gisteren, begon een oud-collega (niet dat de collega oud is ofzo maar het moet toch al een jaar of 15 geleden zijn dat we samen werkten) met mij te chatten. Ze wist te vertellen dat ze ons avontuur met plezier zou volgen en luisterde geïnteresseerd.

Toen ik haar vertelde dat het toch nog steeds aanvoelt (nadat we reeds een berg praktische beslommeringen tegemoet gingen) als een sprong in het diepe, gaf ze een schitterend antwoord: ‘Maar he, jullie kunnen toch alle 4 zwemmen!’

Deze quote ga ik koesteren en vast en zeker nog eens bovenhalen wanneer de sprong toch dieper bleek te zijn dan gedacht.

Bedankt N., you made my day!

• 

Ok, de beslissing werd genomen. We zouden er voor gaan. Maar hoe begin je hier nu heel concreet aan? Ik moest mijn werk inlichten, we moesten/mochten een pre-trip plannen, contact opnemen met het relocation bureau, huizen selecteren die we tijdens de pre-trip wilden bezoeken, school verwittigen, allerlei papieren in orde brengen,… Al moet ik eerlijk toegeven dat Pieter hier het grootste (lees bijna alles) voor zijn rekening nam. Ik zag toen nog even alleen maar chaos. https://www.comparis.ch/ en https://www.homegate.ch/de

• 

In de herfstvakantie 2019 zouden we 4 dagen en 3 nachten naar Zürich gaan. We zouden de zaterdag vertrekken en de dinsdag terugkeren. Hier keek ik heel erg naar uit in de hoop om onze plannen iets concreter te zien worden, de stad te ontdekken, de kinderen te tonen waar we naartoe zouden verhuizen en natuurlijk de huizenzoektocht.

• 

Op vrijdagavond kregen we om 17.30 uur bericht dat onze vlucht van de zaterdagvoormiddag geannuleerd werd. Paniek!!! Pieter belde gelukkig meteen naar de vliegtuigmaatschappij waar ze ons vriendelijk en beleefd wisten de vertellen dat de vroegste vlucht op zaterdag in de late namiddag kon vertrekken. Daar ging onze planning die we zorgvuldig hadden voorbereid. Even polste Pieter nog of er de vrijdagavond nog vluchten waren en eureka…we konden om 20 uur nog opstijgen.

De valiesjes die reeds klaarlagen dichtgedaan, knuffels er nog snel ingegooid, toilettas mee en hup in de auto richting luchthaven. Even bedacht ik nog dat we voor elk gezinslid 1 paar kousen en ondergoed tekort zouden komen aangezien we nu onverwacht 1 dag vroeger zouden vertrekken. Dus, uit de wasmand in de garage (met verse was uiteraard) nog snel 4 paar kousen en 4 propere onderbroeken gegrist en in mijn handtas gestoken (en het paar propere sokken kwam nog goed van pas toen Julia op zaterdag in Zürich, tijdens het poseren voor een foto, van een rots viel en met haar voet in het water belandde).

• 

De trip was dubbel. Op zaterdag en zondag hadden we stralend nazomerweer. Slenteren en kuieren in Zürich en langs de Zürcihsee, een toeristentrap-maar-toch-gezellig-fonduetje meepikken https://www.tripadvisor.com/ShowUserReviews-g188113-d799636-r458283436-Restaurant_Swiss_Chuchi-Zurich.html , genieten van het zonnetje op ons snoetje, even in de Zara checken of de prijzen van de kinderkleren zoals voorspeld zoveel duurder zijn (dit viel gelukkig vrij goed mee)…

• 

De maandag hadden we 7 huisbezoeken op de planning staan. Gust had het na huis 2 al gezien en vond het welletjes. Julia inspecteerde elke keuken waar ze haarzelf al samen met haar allerliefste papatje zag staan koken. Ook voor de poesjes (had ik jullie al verteld over de 15 jarige kattin Bubbles en de 2 jarige kater Geronimo?) werd een ideale woonplek uitgezocht. Die dag regende het en zag alles grijs. Misschien nog best, slechter dan dit kon het leven in Zürich niet worden, toch?

Die avond waren we echt uitgeput. Nooit gedacht dat huizen bezoeken zoooo vermoeiend kon zijn (misschien doen de meeste gezinnen dit ook niet met 2 kinderen, hmmm). Al snel kwam er bij iedereen een top 3 naar boven. En als je dan denkt dat je gewoon maar even een gezinsoverlegmoment moet houden en gewoon moet kiezen, ben je helemaal verkeerd. In Zwitserland moet je dan ‘solliciteren’ voor een huis. Je moet je gezin, hun hobby’s, huisdieren, gewoontes,…voorstellen om te mogen meedingen naar de huur van een woning.

• 

• 

Enkele dagen na onze thuiskomst kregen we via onze relocation agente (ons Angelika) te horen dat we het topfavoriet huis konden huren (en laat dat nu net het duurste huis uit het rijtje zijn zeker). De plannen werden hierdoor opnieuw concreter en het inrichten in mijn hoofd kon beginnen. Voila, op deze stap had ik gewacht. Dit kastje hier, deze tafel daar, de bedden zo,…helemaal mijn ding vanaf nu. Deze stap heeft mij ook echt wel opener en positiever naar het vertrek doen kijken.

Ook al heb ik schrik voor de eenzaamheid, het ietwat verloren gevoel als manlief gaat werken en de kinderen naar school zijn…toch zie ik me daar ’s morgens na de ochtendrush nippen van een heerlijk bakje troost, kijkend naar de Zürichsee en genieten van de rust.

• 

De laatste dag van onze trip hadden we de kindjes beloofd naar het zwembad met de meeste glijbanen (lees 12) van Zwitserland te gaan. Buiten de builen, schaafwonden en bijna-hersenpudding…beleefden we een topdag en zal dit uitje zeker nog eens herhaald worden eens we daar wonen. Al kies ik dan wellicht uitsluitend voor het 16+ warmwaterbad 😉 https://www.alpamare.ch/