Gust begint gelukkig stilletjes aan ook zijn draai te vinden. En dat was vanavond na school heel erg duidelijk.
Normaal had hij vanavond les tot 16.10 uur (1 uur Duitse les na school) maar de juf liet weten dat ze vandaag een opleiding had en dat extra uurtje dus niet kon doorgaan.
Gust vond dat uiteraard niet zo erg want dat betekende dat hij nog met de jongens zou kunnen voetballen. Kinderen kunnen hier na school het schoolplein met speeltuigen en voetbalveld gewoon gebruiken. Ik maakte met Gust de afspraak dat hij maximum een uurtje mag blijven.
Iets na 16 uur kwam Gust dus zoals afgesproken, afgehuppeld op de parking voor de deur die ik vanuit het keukenraam goed kan zien. We zwaaiden zoals gewoonlijk even naar elkaar en iets later stond hij in de gang. Helemaal doorweekt maar oh zo happy!
‘Mama, mama, we voetbalden in de sneeuw. Dat was superleuk!’ Een woordengolf aan fijne avonturen mocht ik aanhoren. ‘Oh mama, mag ik een douche nemen want ik heb het nogal warm van het voetballen en mijn kleren zijn nat door de sneeuw?’ ‘Tuurlijk jongen!’
Even later hoor ik hem in de douche zingen. Ze leerden het lied ‘Wenn die Eisblumen blüh’n’.
Mijn hart maakt een vreugdesprongetje en spontaan begin ik het lied mee te neuriën.
Vorig weekend had ik op de facebookgroep ‘Vlamingen in Zürich’ gevraagd waar we ergens wat konden sleeën. Toen kreeg ik meerdere voorstellen en gingen we uiteindelijk naar Atzmännig. Het sleeën ging goed maar de skipistes waren er gesloten wegens te weinig sneeuw.
Bij de tips van de Vlamingen in Zürich kwam Flumserberg vaak naar voor dus besloten we dit weekend eens daarheen te rijden. Zo’n 45 minuten later kwamen we beneden in het dal aan. We parkeerden de auto op de voorziene parking en trokken onze skipakken aan. Een Michelin mannetje is er niks bij vergeleken. Respect voor de fervente skiërs maar die zijn ondertussen misschien al iets beter geroutineerd en geëquipeerd.
We namen het kabelliftje naar boven. Dat alleen al was een hele fijne ervaring. Het eerste stuk viel nog mee qua hoogte maar het 2de deel was niet voor broekschijters. Eens boven aangekomen zagen we een hele grote parking die helemaal vol stond. We waren duidelijk niet de enigen die vandaag de sneeuw kwamen opzoeken.
Voor mij was het de allereerste keer dat ik in een skigebied kwam. Het had iets van een pretpark naar mijn gevoel: grote parking, allemaal mensen die dezelfde richting uitliepen, aanschuiven aan de kassa’s voor skipassen, aanschuiven voor het huren van skimateriaal en zelfs bussen die ladingen vol mensen uitschudden net voor de kassa’s. Hmmm, het romantische beeld van skiën was hier even ver te zoeken voor mij.
Maar hey, wij waren niet gekomen om te skiën toch? Dus gewoon even de sfeer opsnuiven en kijken hoe alles in zijn werk gaat voor mochten we ooit eens… We hadden onze pannenkoekensleetjes mee en zochten een hellend stukje om wat te glijden. Gust en Julia vonden het heel plezant maar stonden toch telkens met één oog richting de skiërs te kijken. En dan had je het gezicht van hubbylief moeten zien… ‘Tgoh, het zou wel eens leuk zijn als we dat ooit eens zelf zouden doen hé, niet?’
Een halfuurtje later stonden we in de skiverhuurshop waar de grote drukte nu al voorbij was. Gewoon even kijken, je kent het wel. Een klikje hier en een knopje daar en opeens verscheen op het scherm: Pieter, Gust en Julia = rij 3.
Ok, we zouden het erop wagen. Pieter zou de kindjes hun eerste skilesje geven. Zelf heeft hij al even niet meer geskied maar hoe moeilijk kon het zijn natuurlijk. Ikzelf besloot niet te skiën omdat ik het vermoeden had dat skimonitor Pieter wel wat assistentie zou kunnen gebruiken.
Les 1: Hoe klik ik de latten vast. Makkelijker gezegd dan gedaan bleek al.
Les 2: Hoe kan ik stappen met skilatten aan. Julia volgde de les als een voorbeeldige leerlinge (hadden we dat dan ook anders verwacht?) maar Gust zijn ogen dwaalden steeds af naar de volleerde skiërs en snowboarders. Vol verwondering was zijn aandacht bij hen…en niet bij meester Pieter. Die meester Pieter begon trouwens het geduld al heel lichtjes te verliezen.
Les 3: Hoe kom ik naar beneden van een helling (helling was hier een stukje dat toch wel een helling van max. 20 cm nam). Julia volgde Pieter mooi en Gust…die gleed gewoon rechtdoor naar beneden.
Les 4: Er was een kleine transportband die je meenam naar boven en van boven kon je een helling van zo’n 4m naar beneden nemen. Pieter stelde voor om het even voor te tonen. Gust en Julia zouden ‘beneden’ bij mij observeren. Maar de les duurde nu al te lang voor Gust die meteen meeging de transportband op.
Les 5: Zijn papa’s zenuwen bestand tegen een eigenwijze Gust? Daar stonden ze dan allebei. Klaar om de eerste keer naar beneden te komen. Maar toen kreeg Gust het plots benauwd. ‘Euh, papa, ik durf eigenlijk niet zo. Kan ik nog naar beneden?’ Julia en ikzelf zagen heel wat mensen die na hen op de transportband gingen vlotjes naar beneden skiën maar boven stonden 2 stipjes heel erg stil. Er gebeurde niks. Uiteindelijk deed Pieter zijn latten uit en stapte met Gust naar beneden.
Les 6: Papa stelt vast dat zelf lesgeven (aan Gust) misschien toch niet zo ideaal is.
Les 7: Papa beslist dat skilessen misschien toch niet zo slecht zouden zijn en zoekt de plaatselijke skischool op. Even later krijgen we een skimonitor toegewezen en zullen Gust en Julia een uurtje skiles krijgen van Andreas. Het mag gezegd worden dat Andreas helemaal voldeed aan het beeld van een ‘echte skimonitor’ en dat mama ook even haar pleziertje van de dag had 🙂
Ik besloot me op een bankje in de zon te settelen terwijl Pieter zijn eigen skills nog even ging oefenen. Heerlijk was dat!!! Nu snap ik wat ze bedoelen met de deugd van dat winterzonnetje tijdens het skiën. Ik vond het ook zalig om Gust en Julia stappen te zien nemen en als echte leerlingen te luisteren naar Andreas.
Een uurtje later was de les voorbij en namen we afscheid van Andreas. En wat een geluk dat Andreas in ons leven kwam! Gust en Julia kwamen naar ons toe en riepen: ‘Mama, papa, kijk eens wat we geleerd hebben!’ Zonder hulp kropen ze op de transportband en eens boven gleden ze als echte skiërs zigzaggend naar beneden. Niet 1 keer, niet 10 keer maar wel 50 keer na elkaar. Zo fijn vonden ze het. En ik…ik keek helemaal voldaan naar mijn skiënde kroost met mijn eigen skimonitor op kop. Zalig!
Dat Gust geen ochtendmens is, had ik jullie al verteld. Dus op woensdag om 7.30 uur monter en wakker in de les zitten (liefst ook aangekleed en ontdaan van Beatles kapsel) is dan ook een hele opgave voor hem.
Sinds eind vorige week krijgt Gust 4x per week extra Duitse les. 2x individueel tijdens de lesuren en 2x groepsles na of….inderdaad…voor school. Dus op vrijdag wordt Gust ook om 7.30 uur bij Frau Stockhammer verwacht. Help!!!
Woensdagochtend sprong ik bij het afgaan van mijn wekker meteen uit bed om Gust wakker te maken en hopelijk tijdig op school te krijgen. Diep verscholen onder zijn lakens zag ik een bolletje Gust liggen. Heel ver weg in droomland. Ik knuffelde hem lief en zachtjes wakker en opeens hoorde ik iets mompelen: ‘Eh, waar ben ik?’ Zonder nadenken antwoordde ik: ‘In Australië!’. ‘Waarom?’ ,vroeg Gust. ‘Om de koala’s te redden, tiens! zei ik.
Opeens sprong Gust uit zijn bed en schoot in actie. Nog nooit eerder gezien of meegemaakt. ‘Alles voor de koala’s!’ zei hij.
Tijdens de middag gingen we lunchen bij Google. We spraken nog even over dat ongeziene moment van die ochtend en toen kwamen we op een fijn idee: Telkens Gust les heeft om 7.30 uur en hij staat vlot (lees: zonder gezaag en gemopper) op dan zullen wij centjes storten voor de koala’s in Australië. ‘Deal!!!’ zei Gust.
Of hoe vroeg opstaan plots een reddingsactie kan worden…
Toen we onze beslissing aan vrienden en familie bekendmaakten, kregen we hopen goedbedoeld advies. Mensen vertelden mij vaak dat ik wel snel contacten zou leggen en dat dat belangrijk zou zijn.
Ik had voor mezelf eerst een ander doel vooropgesteld. Ik zou van ons huis een echte ‘thuis’ maken. In de voorbereidingsweken droomde ik dus af en toe weg en bedacht ik hoe ik de meubels wou plaatsen, waar de tuinmeubels best tot hun recht zouden komen, welke accessoires ik zou uitzetten en welke niet,…
De voorbije 2 weken was ik op dat vlak dus volledig in mijn sas. Kastje draaien, lampje hier, tafeltje binnen of toch beter buiten?
Helemaal mijn ding!
Sinds gisteren (na nog een grondige poetsbeurt) kan ik zeggen dat ik officieel ‘klaar’ ben met de inrichting van ons huis en dat het voor mij nu echt een thuis is. Zalig!
Vandaag werd dat gevoel nogmaals versterkt. Na schooltijd vanmiddag wachtte ik Gust en Julia op en vertrokken we met de trein richting Zürich centrum. We gingen eerst lunchen bij Pieter op het werk om daarna opnieuw richting Franz Carl Weber te gaan om Pokémonkaarten te ruilen.
Het was fijn om zo samen met de kindjes een uitstapje te maken en nog eens buiten ons dorp Thalwil te komen. We genoten alledrie. Maar in de ‘grote stad’ overviel mij al snel een gevoel van drukte, grijs, allerlei geuren door elkaar, veel mensen,…
Stiekem verlangde ik terug naar ‘thuis’, naar mijn ingericht huisje in Thalwil. Ik kan echt zeggen dat ik hier tot rust kom. En dat is pas een fijn gevoel.
Rond 16 uur keerden we met de trein terug naar huis. Alledrie voldaan en blij.
En om het thuisgevoel nog wat te versterken: vanavond homemade pannenkoeken op het menu!
Loslaten…dat is iets wat ik hier heel hard zal moeten doen lijkt me.
We merkten het al zeer snel toen we de kinderen naar school brachten de eerste dagen. Inderdaad, je leest het goed, de eerste dagen. Sinds dag 3 gaan ze beide alleen naar school. Soms stappen we een stukje mee of Pieter wandelt mee tot aan het station want hij moet dezelfde richting uit.
Maar aan de schoolpoort merkten we die eerste dagen dus dat er geen andere ouders of grootouders te bespeuren zijn. Wanneer de ‘einde school’ bel gaat, lopen alle kinderen het schoolgebouw uit en gaan elk, soms per 2 of per 3, hun eigen kant uit.
Julia ging op woensdag turnen in de sporthal iets verder dan haar school. Ze wandelden samen met de juf naar de sporthal. De turnles was het laatste uur voor de middag. Toen ze terug aan het schoolgebouw kwamen om 12 uur bleven er nog 4 van de 22 leerlingen over. De rest was onderweg afgevallen. En bij elke stop werd er vriendelijk handjes geschud met de juf en groeten ze elkaar.
Maar loslaten dus…
Gust had het dinsdag en woensdag wat moeilijk zoals jullie al konden lezen. Het gemis van de Belgische vrienden, de nieuwe taal, het besef dat hij niet alles kan zonder eerst de taal te kennen, de nieuwe omgeving,… Donderdagmiddag komt Gust thuis lunchen en zegt hij: ‘Mama, mag ik vanavond na school nog even bij Lenny gaan spelen?’ Ok, deze moeder moest even heel snel knopen doorhakken en hart en verstand met elkaar laten versmelten. Enkele bedenkingen flitsten door mijn hoofd: ‘Is dit niet wat snel? Ik ken die ouders niet.? Hoe zal hij de weg terug naar huis vinden? Moet ik dit nu niet toelaten om hem snel te laten integreren? Hoe zou hij reageren als ik neen zeg?’
Ik geef hem uiteindelijk mijn goedkeuring. Mits een aantal voorwaarden uiteraard: ‘Is dit ok voor Lenny zijn mama? Je neemt best je GSM mee zodat je mij iets kan sturen. Ten laatste om 17.30 uur kom je naar huis tenzij je vroeger weg moet van die mama.’
Fier als een gieter vertrok Gust na het middagmaal terug naar school. Huissleutel in de ene zak, GSM in de andere zak. Op de speelplaats mogen kinderen hier gewoon hun GSM gebruiken (ahja want er is toch geen bewaking).
Om 15.30 uur komt Julia thuis…Gust uiteraard niet. Vele gedachten spoken door mijn hoofd: ‘ Zou hij goed bij Lenny zijn aangekomen? Zou ik meteen al een berichtje sturen? Misschien doe ik dat beter niet meteen want dat kan nefast zijn voor zijn populariteit? Hmmm???’
De tijd gaat voorbij en ik merk dat ik na een uurtje toch wel de nood heb om een bericht te sturen. Gewoon om zeker te zijn dat hij goed is aangekomen.
Ik stuur iets maar krijg geen antwoord. Grrr, zou ik nog eens?
Kort na mijn 2de bericht komt het verlossende antwoord. Oef! Hij is veilig bij Lenny.
Om 17.20 uur krijg ik plots telefoon: ‘Mama, Lenny vraagt of ik nog wat langer mag blijven? We zouden nog wat buitenspelen.’
Hmmm, ik vond mijn toegifte van vanmiddag al mooi dus hier zou ik toch even duidelijke grenzen stellen. Ik stel vriendelijk voor dat hij nu naar huis komt maar dat Lenny volgende donderdag zeker welkom is hier bij ons thuis na school.
Gust gaat gelukkig akkoord en belooft om binnen 10 minuten daar te vertrekken. Ik vraag nog of hij de weg alleen wel zal vinden maar net op dat moment verbreekt de verbinding.
Ik ga schuifelend aan het keukenraam staan. Van hieruit heb ik zicht op de weg die Gust moet nemen naar huis. Of dat denk ik toch tenminste. Want geen idee waar Lenny woont eigenlijk. Even later zie ik hem huppelend aankomen. Opnieuw…oef!
Gust is heel enthousiast en happy. Ze hebben playstation gespeeld en Brawlstars en Pokémon Go. Fijn voor hem!
Kort daarna merk ik dat hij zijn boekentas niet bij heeft. Gust zou Gust niet zijn natuurlijk. We besluiten samen te voet terug te keren naar Lenny’s huis. ‘Maar euh…van waar kwam ik ook al weer?’, hoor ik Gust zeggen. Samen zoeken we Lenny’s huis en onderweg praten we een beetje. ‘Was Lenny’s mama lief?’ ‘Euh, dat weet ik niet want die was niet thuis.’ ‘Euh…die was niet thuis, ok, aha, hmmm.’ ‘En hebben jullie iets gedronken of gegeten?’ ‘Ja, na school zijn we naar de supermarkt geweest en daar kocht Lenny 2 blikjes Cola en een zak chips.’ ‘Euh, ok, ja.’ ‘En mama, heel gek hoor maar Lenny vroeg me onderweg naar huis de blikjes in de vuilnisbak te gooien. Zou dat misschien zijn omdat zijn mama dat niet mag weten?’ Oh wat ben ik blij dat mijn jongen nog zo eerlijk en open is. Hopelijk blijft dat zo.
Die avond hebben Pieter en ik nog even met Gust gepraat en enkele fijne afspraken gemaakt. Loslaten dus zeg je?
Gisterenavond stond Gust om 21.30 uur klaar in de gang met zijn pyjama, zijn jas, zijn schoenen aan en zijn rugzak gevuld met Pokémonkaarten en een Geronimo Stilton boek.
Hij had het gehad met dat Chinees (daarmee bedoelt hij Duits), ging naar huis, terug naar zijn vrienden, naar Humbeek…desnoods te voet als het moest.
Krak…dan breekt je moederhart natuurlijk. Ik had het ’s middags al gevoeld tijdens de lunch samen. En ’s avonds na school was het niet veel beter. Heel gek eigenlijk want hij vertelde heel wat positieve dingen: ‘Ik was de beste bij handbal en heb 2 wedstrijden gewonnen, de muziekjuf zei dat ik zo goed mee deed, mijn klasgenoten stonden me vanmiddag al op te wachten,…’
Maar blijkbaar kon dit niet opwegen tegen de dingen die hij niet leuk vond. Een klasgenoot had ’s morgens een aansteker en bommetjes mee op de speelplaats. Dat vond hij niet kunnen. En aangezien er geen bewaking is op de speelplaats heeft niemand dat gezien. Hij was verbouwereerd. Daarnaast had hij ook een wiskundetoets gemaakt op maandag. De juf had de vraagstukken doorstreept omdat hij die nu nog niet kan maken wegens een taalachterstand. Daardoor had hij als eindresultaat 8/20. Om het in zijn woorden te zeggen: ‘Mama, ik ben grandioos gebuisd he!’ We hebben beide kinderen vooraf duidelijk gemaakt dat punten en resultaten hier nu niet toe doen. Dat ze zich eerst moeten aanpassen. Maar het heeft hem blijkbaar toch dieper geraakt dan gedacht.
In de les informatica moesten ze plaatsen terugvinden op Google maps. ‘Easy!’, dacht ik toen hij dat vertelde. Maar blijkbaar begreep hij helemaal niet hoe hij die plaatsnamen moest schrijven waardoor ook deze opdracht niet meteen lukte.
Maar wat de grote boosdoener was, echt een onoverkomelijk probleem in zijn ogen, was het feit dat de lessen op woensdag om 7.30 uur starten. Dat is opstaan om 6.30 uur en hier thuis vertrekken om 7.15 uur. Voor een avondmens (kopietje van zijn papa) is dat de hel. En dat zullen we geweten hebben.
Het moet niet simpel zijn voor de kinderen. En Gust draait nu ondertussen een week mee waardoor ook de kleine kantjes boven komen.
We gaan luisteren en praten en knuffelen en samen eens goed wenen.
En voor vandaag: laat ons hopen dat het verjaardagsfeestje straks een positieve ervaring mag zijn.
Julia mag vandaag ook starten op school. Een dubbel gevoel, zowel voor haar als voor mij. Ze is er klaar voor en mist contact met leeftijdsgenootjes, anderzijds is ze toch wel wat bang voor het nieuwe.
Voor mezelf ook dubbel: tot hier toe had ik haar onder mijn vleugels in deze nieuwe omgeving. Vanaf vandaag zou ze het zelf moeten doen. Anderzijds kijk ik ook uit naar wat me-time.
Die me-time is hetgene wat me op de twijfelmomenten van de voorbije maanden wat recht heeft gehouden. Eindelijk nog eens tijd om de dingen te doen wanneer ik wil, hoe ik het wil en hoe vaak ik het wil.
We hadden de zondagavond haar kleren klaargelegd. ‘Niet te speciaal mama, want dan denken ze dat ik raar ben. Maar ook niet te saai, want dan denken ze…tja, dat ik saai ben he.’
Het wordt de Caro van #LikeMe versie. Jeans salopette met lichtblauw bloesje. Helemaal goed, niet te speciaal en niet te saai.
Pieter en ik zullen haar die dag samen naar school brengen. We hebben om 8.10 uur een afspraak met meneer Urs Helbling, shulleiter.
Wanneer wij vertrekken richting Julia haar school is het eigenlijk nog veel te vroeg voor Gust om naar zijn school te vertrekken. Kinderen komen echt maar tegen aanvang van de school. We geven Gust dus zijn eigen sleutel en hij zet zijn wekker. Hij moet zelf vertrekken en zorgen dat hij op tijd op school geraakt…loslaten!!!
Aangekomen in shulhause Oeggisbüel worden we binnen gelaten door een lieve dame. Ze brengt ons tot bij de directeur die ons op zijn beurt richting het 3de leerjaar brengt.
De juf is er nog niet maar komt enkele ogenblikken later aan. Ze begroet ons en begint Nederlands te praten. Ik denk dat de mond van zowel mij als Pieter openviel. En dan had ik nog niet eens de tijd om Julia’s mond te bekijken 🙂
Frau Hürzeler blijkt geboren te zijn in Nederland. Op haar 5de verhuisde ze met haar ouders naar Zwitserland. Ze kent het expat-verhaal dus maar al te goed. Haar naam verklapt haar afkomst niet aangezien vrouwen hun eigen familienaam verliezen wanneer ze huwen. Frau Hürzeler blijkt dus gewoon juf Sacha Kampstra te zijn. Wat een toeval. Of misschien is dit helemaal geen toeval en hebben ze Julia bewust hier geplaatst en is dit de reden van de 2 verschillende scholen. Heel fijn allemaal maar misschien mochten ze dit vorige week even toegelicht hebben.
Ah, geen zorgen meer maken en vooral blij zijn voor Julia. Haar angst om zich niet te kunnen uiten is hierbij helemaal verdwenen. Frau Hürzeler geeft ons wat uitleg in het Nederlands en bezorgt ons het lessenrooster van Julia. Vrij op woensdag- en donderdagnamiddag. Heel normaal hier blijkbaar. Dus toch nog wat quality time met mijn lieve meid op donderdag.
’s Middags wacht ik haar op net buiten de speelplaats. Ik had mijn orders gekregen van Julia: niet te dicht maar ook niet te ver. Ik zie haar huppelend naar mij komen. Oef!
Onderweg naar huis vertelt ze honderduit over frau Hürzeler, de lieve meisjes in de klas, politietje spelen op de speelplaats, dansen op baby shark,…het komt goed.
’s Avonds heeft ze haar eerste ‘hausaufgabe’ bij. Vol enthousiasme begint ze er meteen na school aan.
Zondagvoormiddag vertrokken we na weeral een heerlijk ‘ik word precies wakker op vakantie’ moment richting Luzern.
We waren er nog nooit geweest en wisten dus niet goed wat te verwachten.
Na 40 minuten rijden, parkeerden we op parking ‘Altstadt’ (thanks voor de tip Google).
We kuierden door de straatjes, over de bekende brugjes en langs het zonovergoten meer. Echt vakantiegevoel. Ik kreeg een vreemd gevoel vanbinnen. Iets tussen verliefdheid en geluk.
Hier komen we zeker nog terug! Dit wordt misschien wel ons nieuwe Leuven.
Zaterdagochtend…wakker worden met de geur van een vers gebakken broodje uit ons eigen broodbakmachine, de kindjes die nog heerlijk liggen te slapen, verse koffie en de vele bootjes en roeiers op Zürichsee. Heerlijk!
Het is een prachtige dag. De zon verlicht de woonruimte en de huizen aan de overkant, de bergen en Zürich centrum zijn duidelijk te zien vanop het terras.
We besluiten tijdens het ontbijt om in de voormiddag nog wat te rommelen in huis. Pieter wil nog wat laatste dozen wegwerken en ik nog wat was verwerken. Ik had de dag ervoor wolwasmiddel gekocht in de supermarkt en wou 2 wollen pulls van Pieter wassen.
Het wegwerken van Pieters dozen liep iets vlotter dan mijn was. In huurhuizen zijn ze hier verplicht om ook een wasmachine en droogkast te laten staan. Dus behelp ik mij met de Duitse wasprogramma’s. Gekleurde en witte was had ik snel gevonden. Maar die wolwas leek niet zo simpel. Tot ik plots ‘dacht’ dat ik het gevonden had.
Een halfuur later wist ik het zeker…het was NIET het juiste knopje :-s
Nadat Pieter er het boekje had bijgenomen, konden we vaststellen dat ik had gekozen voor hygiënische reiniging van het toestel (op hele hoge graden dus). Goed bezig frau Coucke 😦
Na het middagmaal wilden we er graag al eens op uit trekken. Pieter zocht een boswandeling uit in onze nabijheid.
We gingen naar Sihlwald. Een soort wild- und erlebnispark. Absoluut een aanrader. We komen zeker nog terug. En dit op 15 minuten rijden van bij ons.
Pas op vrijdag kregen we bericht dat Julia niet naar Gust zijn school kon. Te grote en drukke klas daar. Ze mag maandag wel starten in het 3de leerjaar in shulhause Oeggisbüel. Voorzichtig bracht ik de boodschap over en gelukkig blijft vooral het deel ‘je mag naar het 3de leerjaar’ hangen. We maken ons als moeder soms toch teveel zorgen, niet?
Julia kennende zou ze op maandag bloednerveus zijn en bang voor het onbekende. Ook al zijn de Zwitsers voor ‘bezoeken doe je enkel op afspraak’, ik nam toch de beslissing om haar school even te gaan verkennen.
We wandelden samen met Google maps onder de arm. De weg viel behoorlijk goed mee. Het klimmen ook. Tot we aan het laatste stukje kwamen. 115 trappen (ja, really, je leest het goed) naar boven om haar schoolgebouw te kunnen bereiken. Dat wordt werken aan de conditie. En al meteen bedacht ik dat ik haar de eerste dag zou brengen en halen en brengen en halen…dus 8 x 115 trappen te gaan op maandag 🙂
Haar school is een heel mooi gebouw naast de kerk van Thalwil. Het heeft iets van een sprookjeshuis.
De directeur, een zeer vriendelijke man, stelde Julia snel gerust. Hij kon de school al even tonen maar de echte ontmoeting met de klas en de juf/meester (Julia heeft een juf en meester) zou pas op maandagochtend gebeuren (ahja, want Frau Coucke had geen afspraak gemaakt natuurlijk).
Julia had er zin in. Onderweg nog stoppen bij de schoenwinkel want ook Julia zal maandag starten met hausschuhe aan.
Tiny in de bergen 