• 

Eventjes geleden dat we iets van ons lieten horen. Maar eerlijk…veel avonturen hebben we niet beleefd de voorbije 2 weken. ‘Gaan we vandaag naar de badkamer of de berging?’ is zowat de hamvraag van de dag tegenwoordig.

Nee, geen gezever. Net zoals de rest van de wereld zitten wij momenteel in een ‘speciale’ situatie. Het Coronavirus of COVID-19 heeft de maatschappij in haar macht. Wat eerst een ‘ver-van-mijn-bed-show’ leek in China kwam stapsgewijs dichterbij. De te nemen maatregelen werden in elk land dag per dag een beetje strenger. Een week geleden zag ik Gust en Julia, nog zonder zorgen, spelen op een speeltuintje hier langs het water. Vandaag vertellen we tijdens onze avondwandelingen dat ze de speeltuintjes niet mogen betreden en onderweg ook best niks aanraken.

• 

Maar het moet, en dat beseffen we gelukkig alle 4. Niet wij zijn gestraft of tekortgedaan. De hele wereld is ‘gestraft’ en moet de maatregelen naleven. Mensen zien hun zaak dichtgaan, moeten plots extra shifts draaien in de zorg of de supermarkt, scholen gaan dicht, onze vrijetijdsbestedingen vallen stil en onze agenda wordt plots heel erg leeg… Iedereen voelt het en iedereen wordt getroffen op de één of andere manier.

We proberen er hier het beste van te maken. We zijn ver weg van familie en vrienden en toch waren ze nog nooit zo dichtbij. Dagelijkse berichtjes, telefoontjes, chats,…we blijven polsen hoe het met elkaar gaat. We beseffen dat we het ‘goed’ hebben gezien de omstandigheden. Pieter werkt nu al 2 volle weken van thuis uit. Onze bureauruimte werd ingepalmd met Google schermen maar achter de schermen ontluiken dagelijks prachtige berggezichten en met het raam open hoort hij het water van de Zürichsee tegen de rand klotsen.

• 

Gust en Julia kregen vorige vrijdag te horen dat de scholen vanaf maandag 16 maart de lessen zouden opschorten. We hebben hierover gepraat en tijdens een aperitiefmoment een gezinsraad gehouden. Hoe zien wij deze ‘schoolvrije’ periode en hoe zien zij het. Vrij snel kwamen we tot de consensus dat het (nog) geen vakantie is en dat de dagen wel heel erg lang zouden zijn zonder uitstapjes of andere activiteiten. Thuisonderwijs met juf Tine zagen ze beiden wel zitten. Hmmm, benieuwd wat ze daar binnen enkele weken van zullen denken. Ik beloofde hen dat ik een evenwichtige planning zou opmaken met een combinatie van Duits inoefenen (aangezien ze nu geen Duits meer horen of spreken met vriendjes en leerkrachten), een beetje Nederlandse spelling inhalen want dat is nu even stilgevallen en de tafels voor Julia even opfrissen want hier in Zwitserland kwamen die nog niet in het lespakket voor. Daarnaast zouden we ook afwisselen met knutselen, samen koken, bewegen, spelen en…mama helpen met wat dagelijkse klusjes.

Het lukte aardig de eerste week. Tijdens het weekend staken we de schoolboeken in de kast en was er zelfs geen huiswerk. Dat kon vooral Gust heel erg waarderen 🙂

We hadden deze week ook wel wat geluk. Het weer was prachtig en haalde zelfs temperaturen tot 24° in de zon. We zagen de planten op ons terras ontluiken. Dagelijks zagen we de knopjes wat groter worden of openbloeien. Zalig om daar gewoon aandacht voor te kunnen hebben. Gust en Julia herontdekten een simpel springtouw en legden zichzelf oefeningen op. Julia had zelfs al plannen om het zwembadje boven te halen 🙂 En sinds gisteren is de lente officieel in het land. Frühling in der Schweiz dus…

• 

• 

Tijdens zo’n ‘lockdown’ heb je wel wat tijd om na te denken en zelfs een beetje te filosoferen. Ik probeer de mooie waarden uit deze periode te halen (of ik dat na enkele weken nog ga kunnen, kan ik nu nog niet voorspellen maar we gaan proberen). We hebben meer tijd voor elkaar, voor onszelf, voor de ontluikende lente, voor de essentie van het leven. Ik ga niet beweren dat dit een straf van God of de aarde is maar ik ben er van overtuigd dat veel mensen rondom mij de voorbije week al eens stilgestaan hebben bij hun leven vol rush, propvolle agenda’s, zoeken naar geluk op verre of dure bestemmingen,…en eigenlijk zit ons geluk zo dichtbij.

• 

Ik wil jullie allemaal een goede gezondheid wensen want laat dat nu momenteel topprioriteit zijn. En daarnaast hoop ik dat jullie deze periode toch wat positief kunnen beleven en er misschien wat nieuwe kracht uit kunnen halen. Geef elkaar (binnen je gezin liefst) een dikke knuffel en zorg goed voor elkaar!

Liefs,

Quarantiny xxx

Bovenstaande quote was hier het voorbije weekend absoluut van toepassing.

Vrijdagnamiddag keek ik echt uit naar de start van het weekend. We zouden het ’s avonds lekker gezellig maken, pizza’s eten, zaterdag ons terras lenteklaar maken en een bezoekje brengen aan de plaatselijke hobby- en bouwwinkel en zondag zouden we een uitstapje maken naar Zug, met zijn berg, de Zugerberg.

Ik had vrijdag het huis helemaal weekendklaar gemaakt: gepoetst, gewassen, gestreken, boodschappen gedaan,…ik was er helemaal klaar voor!

Tot Gust en Julia rond 15.30 uur, op 5 minuten van elkaar, verdrietig en teleurgesteld thuiskwamen.

Julia was ’s middag te voet teruggekeerd naar school maar moest onderweg dringend naar het toilet. Ze wist op de weg naar school een openbaar toilet zijn en besliste zelf daar te stoppen. Toen ze aankwam op school besefte ze plots dat ze haar handschoenen in de toiletruimte liet liggen. De hele namiddag was ze op haar ongemak en had ze schrik dat de handschoenen verdwenen zouden zijn. Na school is ze meteen richting die toiletten gespurt op zoek naar de verloren handschoenen. Maar toen ze daar aankwam bleek de deur op slot en werden haar gedachten verdeeld: ‘Zou mama niet ongerust zijn als ik later thuiskom, misschien zijn die toiletten al afgesloten en is er toch niemand binnen, wat moet ik nu doen…?’

Uiteindelijk is ze verder huiswaarts gekeerd en kreeg ik bij het binnenkomen een verdrietige Julia te zien. ‘Mijn handschoenen, mama, mijn handschoenen!’. Ik heb haar snel gerustgesteld en gezegd dat die handschoenen zeker vervangbaar waren en dat ze al zo goed zorg had gedragen voor haar muts en handschoenen deze winter (want elke mama weet dat die elk jaar op vreemde wijze lijken te verdwijnen). En ik stelde haar voor dat we samen richting die toiletten zou rijden en nog eens zouden checken of de deur ondertussen open was.

Zo gezegd, zo gedaan en even later stond ze zo fier als een gieter met de handschoenen te zwaaien op het plein voor de toiletten. 1 happy kid en 1 paar handschoenen de wasmand in 🙂

• 

Op zich was dit voorval niet wereldschokkend maar het deed me wel beseffen dat de kinderen hier toch echt zelfstandig moeten zijn. Julia besliste op haar eentje om aan die toiletten te stoppen ’s middags, ze durfde zelf haar deur sluiten wat ze vaak nogal griezelig vindt, ze bedacht zelf dat ze na school nog eens daar kon langsgaan, ze bedacht ook dat ik misschien wel ongerust zou zijn, mocht ze te lang wegblijven… Allemaal dingen die ze in België als 8-jarige nog niet zou moeten meemaken. Maar…ze deed het en ze deed het geweldig!

Gust zijn woede en teleurstelling bij thuiskomst waren van een iets ander kaliber. Na school had zijn nieuwe vriend zijn boekentas meegenomen en was er mee gaan lopen. Gust die zijn schoenen nog moest aantrekken (na het uittrekken van de hausschuhe in de klas) is hem meteen achterna gegaan maar die jongen bleef maar lopen door de straten van Thalwil terwijl Gust hem nariep. Uiteindelijk kon Gust de jongen inhalen maar die toonde lege handen en wist te vertellen dat hij de boekentas niet meer had. Gust is op zijn eentje teruggekeerd en beginnen zoeken maar besefte plots dat hij eigenlijk niet goed meer weer wist waar hij zich ergens in ons dorp bevond. Dat moet beangstigend geweest zijn maar wat hem het meeste pijn deed is de teleurstelling in de vriendschap. Hij was diep ontgoocheld en ik begrijp hem helemaal. We hebben erover gepraat en nagedacht en we blijven geloven dat het vriendje een misplaatste grap heeft uitgehaald en de gevolgen voor Gust niet kon inschatten. Niet leuk wel!

Dus werd het inzetten van een gezellig weekend op slag minder gezellig. Een heerlijke aperitiefschotel en een lekkere gin (voor mama uiteraard) brachten wat soelaas.

• 

Maar gelukkig waren daar op zaterdag en vooral zondag dan weer de ‘ups’. We gingen samen naar de tuinwinkel, werkten met z’n 4’tjes samen op het terras en genoten zaterdagavond van een gezellige familieavond.

Zondag was de up der upjes en vertrokken we meteen na het ontbijt naar Zug. Zug is hier zo’n 20 minuten rijden vandaan. We reden tot boven op de Zugerberg en maakten daar een heerlijke sneeuwwandeling. Rust, natuur, eenvoud, verwondering,…deden onze mottige vrijdagavond helemaal (of toch bijna) vergeten en gaven ons weer moed en energie voor een nieuwe en uitdagende week. Yes, we can!

• 

Onze kinderen hebben hier wekelijks 2 uur ‘Handarbeit’ in het lespakket. En op die dagen hoor ik voor het vertrek nogal wat gemopper en gezeur.

Iets van appels en bomen of genen of bloed dat kruipt ofzo maar ik kan het hen niet kwalijk nemen. Ik werd in het 3de leerjaar zelfs uit de klas gegooid omdat ik voor de zoveelste keer in de rij stond omdat ik bij het breien ‘weeral’ mijn steek had laten vallen. En mijn kruisjessteek leek eigenlijk nooit echt op een kruisje. En bij het haken hing mijn haakwerk naarmate het vorderde zo scheef als iets.

• 

• 

• 

Nee, ik heb het niet en zal het waarschijnlijk nooit hebben. Een knoop aan een broek naaien doe ik omdat het moet maar een naaimama zou bij het zien van mijn werk waarschijnlijk niet eens haar lach kunnen inhouden. Nu, de knoop blijft er aan…toch voor enkele weken 🙂

Ik heb Gust en Julia op het hart gedrukt dat ik helemaal geen topwerk verwacht en dat ik vooral blij ga zijn met het werkje net omdat zij het maakten. That’s all that matters! En euh…je kan toch niet in alles goed zijn hé 🙂

• 

• 

In mijn vorige post konden jullie al lezen dat we in blijde verwachting waren van ons eerste bezoek. Bob en Lowie, 2 vriendjes van Gust, zouden samen met hun mama’s, Kaat en Elke, komen logeren.

Donderdagnamiddag, rond een uur of 2, was het eindelijk zover. Julia (die op donderdagnamiddag geen les heeft) en ik stonden al een hele tijd aan het keukenraampje alle aankomende auto’s te inspecteren: ‘Zouden ze er zijn? Rijdt die auto nu niet trager? Dat lijkt wel hun auto!’

Na een heel fijn weerzien met knuffels en kussen (sorry Coronavirus) maakten we een rondleiding in onze woning, werden bedden en kamers verdeeld en werd het eerste verwelkomende kopje koffie gepresenteerd. Heerlijk gevoel!

Al hadden we niet zo veel tijd om te nippen van de koffie want we zouden Gust verrassen op school. De kuitjes werden ingewreven en we startten de klim richting school (de ene al wat meer berggeitskills dan de andere 😉 )

Het terugzien was geweldig. De vriendjes hadden zich verstopt voor Gust. Hartverwarmend dat weerzien.

• 

• 

• 

• 

• 

Veel tijd te verliezen hadden de boys echter niet en al snel werden de ‘nieuwe’ vrienden van Gust voorgesteld aan de ‘oude’ vrienden en kwam de eerste voetbalmatch tot stand.

FC Humbeek vs. FC Thalwil. Geen taal of woorden nodig om er meteen een geweldige tijd van te maken. Ik krijg nog steeds een krop in mijn keel als ik denk aan dat moment. En onze zalige vriend Bob riep bij het afscheid nemen: ‘See you tomorrow Valton!’ GEWELDIG!

We maakten er echt een prachtig weekend van. Donderdagavond smulden we van de heerlijke kaasfondue, vrijdag nam ik de vriendjes + mama’s mee met de boot naar Zürich, we wandelden langs het meer en bezochten de oude en nieuwe binnenstad, zaterdag reden we richting Luzern en zondag sloten we af met een bezoek aan het Sihlwald. Pure qualitytime voor jong en oud. Er werd gepraat, gelachen, gezongen,…a volonté!

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

En om af te sluiten konden we zondagmiddag voor de allereerste keer buiten eten op het terras. Dit weekend zal voor mij persoonlijk nog even blijven hangen. Ik ga er de komende dagen ook energie uit putten, dat weet ik nu al zeker.

Ook Gust heeft genoten, dat hebben we duidelijk kunnen zien. Ergens kreeg hij, onuitgesproken, de goedkeuring van de Belgische vrienden dat de nieuwe Zwitserse vrienden ‘totally fine’ zijn. De woorden van Bob blijven hangen: ‘Gust, Valton is echt nen toffen!’ Smelt x

• 

• 

Het is zover!!! Ons allereerste bezoek is momenteel onderweg richting Thalwil. Olei! Hoera! Joedelahiiieee!

En bij deze is mijn B&B’tje officieel geopend! Nee, ik open hier geen echte B&B maar net zoals in Humbeek hou ik er van om mijn huisje om te toveren tot een echt logeerparadijs want mi casa…es tu casa.

De bedjes werden opgemaakt, de kussentjes nog eens extra opgeschud, het huis kreeg een extra poetsbeurt, de koelkast werd gevuld, de badkamer kreeg nog een extra behandeling,…

Oh wat hebben we er zin in. Onze gastjes heerlijk verwennen met Zwitserse specialiteiten, een uitstapje naar Zürich en/of Luzern, Thalwil ontdekken maar bovenal….heerlijk bijkletsen!!!

• 

Ik ga mijn blogje vandaag niet te lang maken want de droogkast roept nog een laatste keer 😉

Binnen enkele daagjes zeker meer posts over ons bezoek.

• 

Vorige week hebben we heerlijk genoten van een weekje gezinsvakantie in Gran Canaria, Meloneras.

• 

Na enkele toch wel heftige maanden rond de hele verhuis en aanpassingen was deze vakantie meer dan wel gekomen. Ook voor Gust en Julia vond ik het ideaal omdat we vorig jaar ook al in hetzelfde hotel waren en de kinderen de omgeving dus zouden herkennen (niet nog meer nieuwe indrukken).

Het weer en de temperatuur is daar zalig. Ze zeggen niet voor niks ‘Gran Canaria, eeuwige lente.’ Elke dag een 25 graden, stralend zonnetje, 3x per dag buiten kunnen eten, een wandeling langs de zee met de voetjes in het water, alle zwembaden in het resort uitproberen, het beste zonneplekje uitzoeken,…

We hadden echt wel een super week. Gust probeerde alle sporten uit die werden aangeboden door het animatieteam (voetbal, waterpolo, waterbasket, boogschieten, darts,…) en Julia zou het zwembad van een hele dag niet uitkomen mocht het aan haar liggen. Ze leerde er ook een meisje uit Noorwegen kennen. Gelukkig is ze ondertussen al expert in gebarentaal en werd het een stille vakantievriendschap.

• 

Aan alle mooie liedjes komt er natuurlijk altijd een einde. Al begonnen we op het einde stiekem onze mooie Zürichsee, de besneeuwde bergtoppen en mama’s home made cooking al weer wat te missen.

De laatste dag, zaterdag, werd het rond een uur of 4 in de namiddag precies mistig. Julia bleef gezellig ronddobberen in haar ananas op het water en Pieter las de laatste pagina’s uit zijn vakantielectuur. Tot die mist precies erger werd en we besloten naar de kamer te gaan, een heerlijke douche te nemen en ons klaar te maken voor het ‘laatste avondmaal’.

Toen we uit de kamer kwamen was het hele gebouw (vanbinnen en vanbuiten) gehuld in een stofwolk. Dit hadden we nooit eerder gezien. En buiten zagen we de palmbomen heen en weer slingeren door de wind. Het vriendelijke hotelpersoneel was volop in de weer en wist ons te vertellen dat dit de ‘Calima’ is. Een fenomeen dat een paar keer per jaar kan voorkomen in de Canarische eilanden. Het is wind die komt overwaaien vanuit de Sahara en dan ook roodachtig stof/zand met zich meebrengt (ik kreeg plots heel veel medelijden met de superlieve poetsdames van het hotel).

• 

Net voor we gingen slapen, las ik op een nieuwssite dat de vluchten op de Canarische eilanden geschrapt werden door de wind en de onvoldoende zichtbaarheid op de vertrek- en landingsbanen. Ojee, dat had ik beter niet meer gelezen. Het werd een onrustige nacht moet ik toegeven.

• 

Zondagochtend troffen we een hotel aan met nog meer stof en alle personeel werd optimaal ingezet om de hotelgasten naar believen te bedienen. Chapeau! We polsten bij de incheckbalie hoe het zat met onze vlucht en ze wisten ons te vertellen dat ze niet veel informatie hadden maar omdat de wind wat gaan liggen was, was de kans groot dat we zouden kunnen vertrekken. Toch best wel spannend. We lieten het niet aan ons hartje komen en smulden nog een laatste keer van de pannenkoekjes met warme chocoladesaus, de churos, het eitje met spek of het glaasje versgeperst fruitsap.

Even later kwam de taxi ons ophalen en bracht ons naar de luchthaven. Toen we daar de vertrekhal binnenkwamen viel mijn mond echt open. Dit heb ik nooit eerder gezien. Overal, maar dan ook echt overal, lagen en zaten mensen op de grond. Sommigen lagen op karton en anderen op een dekentje dat ze vermoedelijk van hun luchtvaartmaatschappij hadden gekregen. Ik zag uitgeputte mensen, jong en oud. Vreselijk dat zicht. De paniek sloeg toch wel binnen bij mij. We gingen naar onze incheckbalie en konden de bagage vlot inchecken. Ook bij security ging het vlot en onze vlucht leek te kunnen vertrekken met 25 minuten vertraging.

Die 25 minuten vertraging zijn peanuts in vergelijking met de andere gestrande toeristen maar al snel rekenden we uit dat de aansluiting met onze vlucht in Madrid wel heel krap zou worden. Ai ai, als dat maar goed zou komen.

We vertrokken en later die dag vernamen we dat even later de luchthaven weer werd afgesloten omdat de wind en het stof weer erger werden. Kropen wij even door het oog van een naald. Al heb ik het gevoel dat we dit achteraf precies wat moesten bekopen. Al wat daarna nog fout kon lopen, liep dan ook nog fout:

-In Madrid spurtten we uit het vliegtuig en renden we als gekken door de luchthaven naar onze volgende aansluiting maar toen bleek dat die ‘gelukkig’ anderhalf uur vertraging had.

-Toen we eenmaal konden vertrekken in Madrid richting Zürich bleek dat onze stoelen (17 A/B en 18 A/B) verwisseld werden naar 4 aparte zitplaatsen verdeeld over het vliegtuig. Op zich zou ik dat niet zo erg vinden maar de kinderen hadden niet veel zin om ergens alleen in het vliegtuig te zitten naast vreemde mensen. Dus toch maar even met de lieve hostess gesproken en ze wist ons toch per 2 te plaatsen. Al kreeg ik wel een heel boze blik van de dame van wie ik dan weer haar stoel had ingenomen.

-En als kers op de taart bleek er in Zürich maar 1 valies van de bagageband te rollen. Onze 4 stukken handbagage, die we verplicht moesten inchecken, zijn dus verdwenen. Onze vuile was hebben we mee naar huis maar de knuffels van de kinderen zweven dus nog ergens rond. Hopelijk vandaag meer nieuws hierover.

Maar we zijn thuis. We kijken terug op een prachtig weekje en gaan die opgeladen batterijen nog even opgeladen laten als het even kan.

• 

Ze hadden me gewaarschuwd, het werd me voorspeld, ik zou er niet omheen kunnen…maar er zouden ook mindere dagen komen.

Voila, gisteren was het dan zo ver. Mijn allereerste echte ‘blue’ dag.

De kindjes hebben ‘Sportferien’ en zijn dus 2 weken thuis. ‘Zalig!’ zou je denken???

In België heb ik het nooit moeilijk gehad om vakanties te vullen en zelfs 9 weken zomervakantie mochten voor mij altijd nog wat langer duren. Geen stress, geen gehaast, pyjama’s blijven aan zolang we willen, we eten wanneer we honger hebben, we gaan en staan waar we zelf willen.

Ik wist tijdens vakanties de dagen altijd netjes in te vullen: Planckendael, zwemmen in het Pierebad in Strombeek, dagje shoppen met de kids in Mechelen, Vrijbroekpark in Mechelen, Technopolis, playdates regelen, samen koken of knutselen, hun slaapkamers eens samen uitmesten 🙂

Maar deze week kom ik voor het eerst beperkingen tegen die mijn leven toch wel wat bepalen. Ik heb hier op anderhalve maand nog niks sociaal contact kunnen opbouwen. Ik zie geen andere ouders aan de schoolpoort, de kinderen starten pas na de krokusvakantie met hobby’s dus ook daar kon ik nog niemand ontmoeten, Gust gaat na school bij een vriendje spelen of ze komen hier maar de kinderen stappen zelf alleen naar huis, de lieve buren die een briefje stuurden ben ik nog niet 1 keer tegengekomen in het gebouw,…

Ik, tettergat, babbelaar, miss-kan-niet-zwijgen…heb al anderhalve maand alleen maar tegen mijn gezinsleden gesproken (en wat gechat met mensen van het thuisfront). Ik had er eerlijk gezegd geen behoefte aan na de verhuis en wou me vooral concentreren op het maken van een gezellige ‘thuis’ en de kinderen zo goed mogelijk ondersteunen. Maar nu merk ik dat ik ook ga moeten inzetten op sociaal contact. Al is het maar enkel en alleen om die vakanties wat op te vullen.

Er bestaat een FB-groep van Vlamingen in Zürich maar ik zag nog niet meteen iets interessants voorbij komen en ook de Spooglers (partners van Googlers) hebben hun eigen community maar die spreken vaak af van 11 uur tot 13 uur in Zürich centrum terwijl de kinderen hier elke dag thuis komen eten. Middagopvang bestaat niet echt hier en wordt ingericht door een onafhankelijke organisatie die best wel prijzig is.

Na deze vakantie ga ik echt wel zoeken naar mogelijkheden om mijn horizonten wat te kunnen verruimen. Ik wil tips zoeken over ‘wat te doen met kinderen in de buurt’ want mijn 2 lieverds zouden hun dagen hier wel vullen met tablet, Playstation en TV (al verplicht ik ze wel om Duitstalige programma’s te kijken wat minder naar hun zin is).

• 

Ik begrijp dat ze graag ook even bekomen van de rollercoaster waar ze de voorbije maanden doorheen gingen maar al dat schermgebruik lijkt me toch ook wel overbodig. En wanneer ik gisteren even hulp inriep om het terras op te ruimen liep het enthousiasme bij Gust er echt af.

Gelukkig hebben we volgende week nog een weekje gezinsvakantie op de planning staan en zal dat weekje ons hopelijk allemaal deugd doen.

En ondertussen zal ik me op het volgende concentreren 😉

• 

What’s love got to do with it, We don’t need another hero, River deep, mountain high, Private dancer, Proud Mary, The Best,…

Bovenstaande titels doen jullie zeker aan een hele grote madam uit de muziekwereld denken…inderdaad…Tina Turner.

• 

Toen wij plannen maakten om naar Zürich te verhuizen, vernamen we dat Tina haar ‘oude’ dagen doorbrengt in een kasteel aan Lake Zürich in de gemeente Küsnacht.

https://www.ad.nl/show/verscholen-in-een-kasteel-met-227-miljoen-op-de-bank-zo-spendeert-tina-turner-79-haar-pensioen~a5856def/?referrer=https://www.google.com/

Gisteren spendeerden we onze zondag met een familietripje op de boot. In Thalwil, waar wij wonen, namen we de boot richting Zürich Burkliplatz. Van daaruit flaneerden we langs het water van de Zürichsee. Zalig met het zonnetje op onze snoet.

Na enkele kilometers stappen, besloten we de boot terug te nemen vanuit Zürichhorn richting Thalwil. Onderweg kwamen we met de boot in Küsnacht. Even op Google spotten waar Tina nu precies ergens zou wonen en dan kwamen we tot een geweldige vaststelling.

Mevrouw T. Turner woont recht tegenover ons. We zijn enkel van elkaar gescheiden door het meer. Ik denk zelfs dat ik ’s avonds met een zaklamp kan seinen naar haar (deuh, alsof ze zou terugseinen). Zou ik haar eens op de koffie vragen?

• 

• 

Hoera! Vandaag zijn we officieel 1 maand in Zwitserland.

• 

Een maand waarin:

-we lachten en huilden

-we ontdekten (Luzern, Flümserberg, Sihlwald, Zürichcentrum)

• 

• 

• 

-we verwonderd waren (hoe snel de kinderen de taal leren en zich aanpassen, het adembenemende zicht van hieruit op het meer en de bergen, de schoonheid van Luzern, hoe snel de kinderen leerden skiën,…)

• 

-we veel Pokémons ruilden (Gust ging reeds 3 keer naar de Pokémomruilbeurs de voorbije maand)

• 

-we ontdekten hoe duur Zwitserland is (ik ben ondertussen een krak geworden in koken met restjes 😉 )

• 

-we veel karton verzamelden en na exact 1 maand blij zijn om hiervan verlost te zijn (lang leve de maandelijkse kartonophaling)

• 

-ik nog steeds begin te jodelen bij het aanmeren van een boot voor onze deur (mijn enthousiasme is mijn mede bewoners niet ontgaan :-s )

• 

-we de eerste jarige van ons gezin vierden! Hieperdepiephoera voor papa!!!

• 

• 

-ik niet vergat om mezelf nu en dan even te verwennen

• 

• 

• 

-we de eerste jaarlijkste sirene test van Zwitserland mochten aanhoren https://youtu.be/edIoYg4MEho

• 

-we grenzen hebben verlegd (ik ging alleen met de auto naar de supermarkt, Julia ging zonder broer naar een nieuwe school, ik nam de trein zonder gek te worden van de zenuwen, Gust nodigde klasgenootjes uit om hier samen te spelen, de kinderen stappen zelfstandig van en naar school,…)

-maar vooral een maand waarin we als gezin elkaar steunden, hielpen, bewonderden, verwenden…en graag zien

• 

• 

• 

• 

•