De Türlersee bevindt zich op zo’n 10 km van Thalwil. Niet meteen een dagvullend programma maar ideaal om even de benen te strekken en te genieten van de rust.
Türlersee is een meer in het district Affoltern, Zürich, Zwitserland. Het ligt op de grens van de gemeenten Aeugst en Hausen am Albis op een hoogte van 643 m. Het meer heeft een oppervlakte van 0,49 km²
Rond de Türlersee zijn een paar kleine parkeerplaatsen. Maar aangezien de wandeling (4,07 km en opnieuw gevonden via Komoot) een rondwandeling is, maakt het niet echt uit waar je parkeert.
Ik zou hier zeker niet speciaal naartoe rijden wanneer je hier op vakantie bent maar voor mensen die in de omgeving wonen, is dit een ideale avondwandeling.
Obersee is een meerop Oberseealp in het kanton Glarus, Zwitserland.
Nadat we enkele weken geleden behoorlijk overweldigd waren door de mooi plaatsjes tijdens onze roadtrip langs Zwitserse meren, werd ik hier voor het eerst omver geblazen van de prachtige natuur, uitzichten, rust,…
De weg naar de Obersee is er eentje voor durvers. Een smal, grillig pad met een breedte voor 1 auto leidt je naar boven. Daar kan je parkeren bij berghotel Obersee. De Zwitsers weten wel een vrij plaatsje te vinden (ook wanneer jij denkt dat de parking reeds vol staat). Meteen van op de parking zie je de schoonheid van dit meer. In het klare water weerspiegelen de omliggende bergen.
Wij maakten een ‘middelzware’ wandeling die we vonden via Komoot (Aussicht über den Obersee 7,41 km). Het eerste stuk van de wandeling gaat vlak langs de Obersee zelf. Langs de bergflank liggen nog pakken sneeuw waarop de kinderen helemaal los konden gaan. Gek om te zien: in short in de sneeuw spelen.
Je kan gewoon verder blijven wandelen langs het meer en dan ben je in een klein uurtje helemaal rond. Ideaal voor mensen die slechter te been zijn of hele kleine kinderen (buggy’s).
Maar wij voelden ons helemaal klaar voor een iets groter avontuur. Zoals je kan zien op het plannetje hierboven gingen wij aan de overkant van het meer de hoogte en de natuur in. Echt wel verwonderd over de adembenemende ver- en berggezichten.
We hebben wel even gezweet en gepuft maar tijdens deze wandeling zie je zoveel verschillende mooie aspecten van Zwitserland: een prachtig blauw meer, sneeuw, steile bergen, dennenbomen, weides waarin je je Heidi in de bergen waant, boerderijen en op het einde van de wandeling kom je precies in een betoverd sprookjesbos terecht.
Vandaag sluiten we week 5 van de quarantaine tijd af. Misschien het moment om eens tussentijds te evalueren na 4 weken thuisonderwijs en 1 week thuisvakantie. Gisteren verscheen in het Zwitserse nieuws dat de scholen vanaf 11 mei eventueel zullen openen. Onder allerlei voorwaarden uiteraard. Misschien nadert het einde van ons ‘samenzijn’ wel stilletjes.
Dus bedacht ik vanmiddag tijdens de lunch om even een tussentijdse evaluatie te houden. De eetmomenten zijn hier echt wel leuke praat- of lachmomenten geworden. Ik kijk niet alleen uit naar het eten maar eigenlijk ook wel naar deze toffe babbels. Gust en Julia zijn nu al op een heerlijke leeftijd om actief deel te nemen aan deze gesprekken.
Maar de tussentijdse evaluatie dus…
Hoe kijken jullie naar de voorbije Corona periode thuis?
Gust nam meteen het woord en riep vrij enthousiast: ‘Top, dit mag nog lang duren van mij.’ Hij heeft nog steeds het gevoel dat alles in België veel beter was en staat niet meteen te springen om zijn leven hier weer op te nemen. Anderzijds zei hij ook wel dat hij in Humbeek zijn vrienden tijdens deze quarantaine tijd misschien nog meer zou missen. Nu weet hij sowieso al dat hij hen niet zomaar kan zien. De vrienden…het blijft een gemis.
Julia haar antwoord was een beetje zoals we haar kennen: ‘Ik vind het leuk om elke dag bij papa en mama te zijn.’ Toen we in september de overweging namen om naar Zwitserland te verhuizen, waren we ook vrij zeker dat Julia weinig problemen zou maken. Julia heeft nood aan veiligheid en geborgenheid en weet dat ze bij haar ouders veilig is. Waar ter wereld we dan ook wonen, maakt voor haar minder uit. Dus blij dat ze ook in deze ‘onveilige’ tijd de rust kan vinden bij ons.
Pieter zat in een tweestrijd. Hij staat te popelen om binnenkort terug in de Google gebouwen te kunnen gaan werken, om in real life te kunnen overleggen en praten met collega’s, om nieuwe contacten te kunnen leggen…want uiteindelijk zijn we hiervoor verhuisd, niet? Anderzijds voelt hij ook wel die innerlijke rust. Geen invloeden van buitenaf. Geen moeten of druk of haast. Dus eigenlijk wel een dubbel verhaal.
En bij mezelf stel ik vast dat ik ergens wat angst heb voor hierna. Ik moest even slikken toen ik las dat de scholen misschien opnieuw zouden opengaan op 8 mei. Ik ben hier eigenlijk nog niet helemaal klaar voor. Ik geniet echt wel van de tijd met ons 4, ik sta niet te popelen om ’s morgens terug die rush aan te gaan om iedereen op tijd buiten te krijgen, ik kijk niet uit naar strakke structuren van turn- of zwemzakken te moeten klaarhebben, kinderen aan hun huiswerk te krijgen, veel meer hollen tegen de tijd,…
(Even een kleine maar niet onbelangrijke noot bij wat ik hierboven schreef. Ik besef dat we het goed hebben momenteel en dat we echt niet kunnen klagen. Ik weet ook dat andere gezinnen vaak een totaal ander verhaal schrijven momenteel wanneer je bv. een familielid hebt dat getroffen is, iemand die in de zorg werkt, iemand die geen werk meer heeft,… Ik spreek dus enkel vanuit onze eigen situatie met volle begrip voor alle andere situaties.)
2. Hoe is jullie ervaring met thuisonderwijs
Gust zijn antwoord kwam even snel als het eerste. ‘Geweldig, super, zalig, houden zo,…’ ‘En euh…van waar je enthousiasme Gust?’, vroegen Pieter en ik. ‘Wel, bij mama mag je bv. 5 minuutjes te laat komen of als je je niet meer kan concentreren mag je even spelen en ohja…je krijgt GEEN huiswerk.’ Ok, dit is duidelijk. We zullen er maar het onze van denken zeker?
Julia haar antwoord was iets minder enthousiast: ‘Euh, wel,…ok zeker?’ Ik denk dat de klokkenissue die we laatst hadden misschien nog even is nagebleven bij haar. Maar wie in godsnaam vond analoge en digitale klokken uit en wil dan ook nog eens dat kinderen vlot kunnen omschakelen van het ene naar het andere? Om dan nog maar te spreken van volgende zinnen: ‘Het is vijf over half acht.’ Vreselijk!!! Ik denk dat niet alleen Julia er een klein trauma heeft aan overgehouden.
Als ik zelf terugkijk op het homeschooling verhaal ben ik eigenlijk wel vrij positief. Ik merkte dat Gust enthousiast was omdat hij op zijn eigen tempo kon werken. Hij vloog door de oefeningen en moest dus niet nodeloos wachten tot de anderen klaar waren. Zo was zijn motivatie veel groter en dat zag je dan weer in zijn resultaten. Bij spelling moeten de leerlingen op school bijvoorbeeld 2 pagina’s oefeningen maken op de nieuwe woorden. Ik weet dat hij schrijven haat en dus zijn die 2 pagina’s echt ‘totally not done’ voor hem. Ik stelde hem voor dat hij de oefeningen niet moest maken maar dat ik wel een goed dictee verwachtte dan. Kan ik dan kwaad zijn als hij bij elk dictee 10/10 haalt? Ik weet dat leerkrachten ongelooflijk hun best doen en superhard werken. Ik kan er meteen zo’n paar pareltjes opnoemen (jaja, jou bedoel ik, ik weet dat je dit leest) maar klassen van 25 leerlingen zijn echt niet ok. Zelfs met de nieuwe aanpak van differentiatie kan je nog steeds niet aan de noden van alle leerlingen voldoen. Mijn diep respect dus!
Bij Julia merkte ik ook heel veel voordelen. Julia is verlegen, stil en heeft faalangst. Wanneer ze in een klas van 25 leerlingen moet werken, gaat ze dus zelden haar vinger opsteken, zelden proberen om een antwoord te geven uit schrik dat het fout zou kunnen zijn, ze cijfert haar weg en laat de ‘haantjes de voorste’ het woord wel nemen. Hier thuis was er geen mogelijkheid tot wegstoppen of zwijgen. En hier thuis konden we haar echt duidelijk maken dat foutjes maken ok is. Ze bloeide open en durfde vertrouwen op haarzelf. Ze dacht dat ze de maaltafels helemaal vergeten was tot ze na 2 dagen oefenen merkte dat het eigenlijk allemaal zo ver niet zat. Van de klokken gaan we maar even zwijgen 😉
We gaan dus maar nog even heel hard proberen te genieten van deze Corona tijd. Ook al zijn we elkaar met momenten echt wel eens beu gezien en is het hier niet alle dagen rozengeur en maneschijn en ben ik eerlijk gezegd ’s avonds superblij wanneer ze alletwee in hun bedje liggen. Maar toch…elk nadeel heb zijn voordeel?
Na 3,5 week quarantaine en thuisonderwijs (en voor Pieter reeds 4,5 week thuiswerk) konden we woensdagavond eindelijk de schoolboeken in de kast duwen en de laptops voor Zoom, Teams en andere online platforms netjes opbergen. Paasvakantie in Zwitserland!!!
De paasvakantie duurt hier van Witte Donderdag tot en met Paasmaandag. De lentevakantie of Frühlingsvakantie is een andere vakantie die 2 weken duurt. Dit jaar hangen die 2 vakanties aan elkaar maar dat is zeker niet altijd zo. Dus hebben alle kinderen hier in kanton Zürich 2,5 weken aansluitend vakantie.
Pieter had normaal ook verlof vanaf Witte donderdag met daarna aansluitend een volle week. We zouden op Stille Zaterdag richting België vertrekken om Pasen met de familie te vieren, vrienden te bezoeken, naar Zeeland te gaan,… Nu heeft hij enkel het officiële verlof overgehouden (van Witte Donderdag t.e.m. Paasmaandag) en het weekje verlof zullen we op een ander, hopelijk Coronavrij moment, opnemen.
We zijn het lange weekend gestart met een kaasfondue op het terras. Even wat nood aan Wij-tijd aangezien we nu toch al heel lang echt met ons 4 dag in dag uit samenzijn (sinds de verhuis naar Zwitserland eigenlijk). Gust en Julia kregen een pizza voor TV voorgeschoteld (lekker pedagogisch maar oh zo leuk) zodat wij nog eens gezellig onder ons tweetjes konden tafelen. Zalig en zeker ook eens noodzakelijk. En de babysit was zelfs gratis.
Donderdag zijn we vooral thuisgebleven en genoten we van het prachtige weer op ons terras. Julia in haar ploeterbad, Pieter aan de Lego, Gust een strip in de hand en ikzelf even me-time op de ligzetels in het zonnetje. Mijn benen gaan na deze Corona tijd nog nooit zo bruin gezien hebben (lees: ik heb altijd spierwitte benen in de zomer).
Na 16 uur zijn we er nog even op uit getrokken om de beentjes te strekken richting Sihlwald. Sihlwald ligt hier op 12 minuten rijden vandaan en gelukkig telt hier momenteel nog geen verbod op niet-essentiële verplaatsingen.
Donderdag zijn we meteen na het ontbijt in actie geschoten. We maakten onze picknick en vertrokken op Roadtrip langs de Zwitserse meren. Ik kan je vertellen dat ik meermaals met open mond in de auto zat en Pieter bijna knettergek werd wanneer ik om de haverklap riep: ‘Stop, mooi plekje gespot!!!’ We hebben heel wat wondermooie plaatsjes gezien maar mijn topfavoriet was toch wel Tellskapelle. Hier zou Wilhelm Tell aan zijn ontvoerders ontsnappen en aan land gekomen zijn. Een onverwachte afdaling aan een ‘Point de vue’ bracht ons hierheen.
Zaterdag bleven we opnieuw gezellig thuis en genoten we na van al het moois dat we de dag voorheen hadden gezien.
En zondag was het dan zo ver…Pasen. Zou de paashaas weten dat we verhuisd zijn, zou de paashaas tot op het bovenste verdiep van ons gebouw geraken en dus ons terras vinden, zou de paashaas in Coronatijden zoveel uitjes durven ondernemen… Dat zouden we zondagochtend rond 7. 30 uur snel ontdekken. En ohja hoor, na een zoektocht tussen planten en struiken op het terras konden we genieten van een lekker paasontbijt.
Nadat het ontbijt een beetje verteerd was, konden we ons al klaarmaken voor de familie-aperitief via Zoom. Oma, opa, tantes, nonkels, neefjes en nichtjes verzamelden stipt op tijd voor een gezellig paasaperitief. Blij om elkaar te horen en terug te zien. Live was uiteraard leuker geweest en ook Gust en Julia hadden zeker genoten van wat neefjes/nichtjes tijd maar we maakten er het beste van. En de wijn…die smaakte even lekker.
Om ons toch niet al te schuldig te voelen bij het verorberen van al dat lekkers maakten we na 16 uur nog een wandeling op de Uetliberg. Deze berg is de ‘huisberg’ van Zürich en bereiken we op 15 minuutjes rijden van hier. Van hieruit krijg je een prachtig zicht over Zürich centrum en Zürichsee.
En al snel was het maandag, het laatste dagje verlof van Pieter, snif. Vanaf morgen weer werken voor hem al hebben we ons voorgenomen om na 16 uur regelmatig toch nog wat mooie plekjes in de omgeving op te zoeken. Maar voor het zover is, reden we vandaag naar Jurapark Aargau. Een heel groen stukje Zwitserland dat opnieuw een aantal keer de monden deed openvallen. We waren gepakt met houtblokken en worstjes in de hoop een leuk vuurplaatsje te spotten zoals je hier in Zwitserland om de haverklap tegenkomt.
En we hadden geluk. Niet alleen de wandeling en de klim waren adembenemend maar als hoogtepunt van de dag zaten we samen rond het kampvuur en vergaten we allemaal even deze bijzondere tijden. Om het met de woorden van Gust te zeggen: ‘Mama, ik heb tijdens het vuurtje geen enkele keer aan Corona gedacht!’ ‘He, wij ook niet!’, beaamden wij in koor.
Ingeklemd tussen Aare en Rijn ligt het heuvellandschap van de Aargauer Jura. Het afwisselende terrassenlandschap van dal, plateau Tafel-Jura en berg vormt het grootste natuur- en ontspanningsgebied tussen Bazel en Zürich.
Het natuurpark in het noorden van Aargau heeft een groot aantal natuurlijke schatten: lichte dennenbegroeiing, orchideeënhellingen, rotssteppen, “Trockenwiesen” en wijnbergen. De op het zuiden liggende bossen bieden een natuurgetrouwe leefomgeving aan een veelvoud van flora en fauna.
De Tafel-Jura tussen Frick en Villigen vormt het kerngebied van het park. Hier, op de Aargauer Jurahoogten, heeft de natuur voorrang. Het landelijke gebied met zijn dalen en dorpjes is in sterk contrast met de dichte (bedrijfs)bebouwing langs de Aare en de Rijn, die zich uitstrekt tot aan de dalketel van Frick.
Weg van de bedrijvige dalbodem sieren hoogstammige fruitgaarden en wijnranken de heuvelruggen die omhoog, naar de plooien en hoogplateaus van de Jura leiden. Vanaf verschillende punten heeft men hier een weids uitzicht van de Alpen tot aan het Zwarte Woud.
In dit prachtige regionale natuurpark kan je heel wat bewegwijzerde plekjes terugvinden. Wij kozen voor de wandeling Wasserflue vanuit Saalhöhe. Een ‘makkelijke’ wandeling van 2 uur. Parkeren kan je aan restaurant Saalhöhe en van daaruit zie je meteen de wegwijzers naar ‘Wasserflue’ (een panoramisch uitzichtspunt: De Wasserflue is een berg van de Jura, gelegen ten noorden van Erlinsbach in het kanton Aargau.)
Onderweg zijn er heel wat plaatsjes waar je gezellig kan grillen op een zelfgemaakt vuurtje. Voor kinderen (en hun papa) vaak het hoogtepunt van een wandeling 🙂
Deze wandeling is een voorloper op de Uëtliberg, ook gekend als de Zwitserse huisberg, hier vlakbij (20 minuten rijden). Voor mij niet echt een topper maar zeker een aanrader als je in de omgeving van Thalwil (Zürich) woont of verblijft.
Wij reden naar Parkplatz Buggenegg om van daaruit over de heuvelkam te wandelen. De meeste wandelingen vertrekken met de kabelbaan vanuit Adliswil maar ook dat was voor ons tijdens Corona geen optie.
Panoramaroute boven Zürich (6 km):
Volgens dienstregeling brengt de Üetliberg kabelbaan de bergwandelaars naar de 871 meter hoge huisberg van Zürich. De aansluitende hoogtewandeling is ook geschikt voor gezinnen. En op de Felsenegg wacht na een bezoekje aan het terras van het restaurant de gondel omlaag naar Adliswil op u, waar de sneltrein u weer richting Zürich brengt.
In circa twee uur voert het illustratieve planetenpad u met een betoverende bergkamwandeling door het ons zonnestelsel. En als bonus door een schitterend panorama. De Zürichse huisberg bereikt men met de trein vanuit centraal station Zürich; dagjesmensen en zonnebaders rijden al sinds 1875 (met enkele onderbrekingen) gemakkelijk naar de “Üezgi”.
Reeds 25 jaar daarvoor werd het pension en kuuroord geopend, dat tegenwoordig een stijlvol hotel is met een schitterende panoramische ligging. Een nog indrukwekkender uitzicht over de stad Zürich, het meer en de Alpen heeft men, als men vrij is van hoogtevrees, vanaf het platform van de 72 meter hoge uitkijktoren bij hotel “Uto Kulm”.
Bijna even uitzichtrijk is echter ook de korte hoogtewandeling naar de Felsenegg – vlakbij het eerste en enige Zwitserse natuurbelevenispark: wildernispark Zürich-Sihlwald. Behalve wandelaars en gezinnen lopen hier ook “rangers” rond die met alle plezier toelichting geven op hun werk en de natuur.
Voor mij momenteel mijn persoonlijk topper maar misschien ligt dat aan het feit dat we deze roadtrip ondernamen tijdens Coronatijden en voor het eerst het gevoel hadden dat we sinds onze verhuis Zwitserland echt konden ontdekken. Tijdens de eerste maanden bezochten we vooral steden als Zürich en Luzern of gingen we dichtbij wandelen in het Sihlwald.
De roadtrip start vanuit Thalwil aan de Zürichsee en eindigt in Interlaken. Onderweg kom je voorbij Zug, Lauerz, Schwyz, Tellskapelle (mijn topfavoriet), Brienz, Interlaken. Tijdens de roadtrip werd ik echt verrast door de schoonheid van Zwitserland en zijn prachtige meren. Maar zelfs een mooi kerkje of een veld vol bloemen zorgden voor adembenemende stopjes en foto’s.
De Tellskapelle vonden we eigenlijk eerder toevallig tijdens de zoektocht naar een picknickplaatsje. Daar wil ik zeker nog terug na Corona want van hieruit kan je ook weer een prachtige wandeling maken met overzetboot (wat nu dus niet mogelijk is).
De Zwitserse Wilhelm Tellroute (9 km – middelzwaar)
Wandelen vanaf de geboorteplaats van Zwitserland
De Wilhelm Tellroute is net zo gevarieerd als de rijke geschiedenis van Zwitserland. Het beginpunt van de deze route is de Rüttliweide, voor alle Zwitsers dé geboorteplaats van Zwitserland. Natuurlijk vanwege het drama ‘Wilhelm Tell’, maar het is het ook de historische plek waar in 1291 de Bond van de Eedgenoten gesloten werd (De ontstaansgeschiedenis van Zwitserland).
De Rüttliweide is onderdeel van de 35 kilometer lange ‘Weg der Schweiz’. Je komt er gemakkelijk via één van de vijf stoomboten die over het Vierwoudstedenmeer varen. Na je bezoek aan de weide beklim je de Seelisberg via 850 traptreden. Een sportieve uitdaging! Na de afdaling kom je in Bauen waar je verrast wordt door het mediterraan klimaat. Er groeien palmen, vijgen en allerlei exotische bloemen. In dit dorp werd de componist van het volkslied ‘Trittst im Morgenrot daher’ geboren. Ook de bekende pater Alberik Zwyssig woonde in Bauen. De conditie-eisen voor deze routezijn middelzwaar.
Interlaken was het eindepunt van onze roadtrip. Door Corona zijn we er niet echt gestopt maar volgens vele sites is deze Zwitserse stad zeker ook de moeite waard om eens te verkennen. Dus nog een to do op onze lijst.
Toen Gust en Julia klein waren, bladerde ik nu en dan (tijdens een gestolen me-time momentje in het kleinste kamertje van het huis) eens in het opvoedingsboek ‘Oei, ik groei’. Voor de niet-kenners kan ik kort samenvatten dat dit boek de ontwikkelingsfases van baby’s en peuters onderverdeelt in sprongetjes (zeg maar sprongen!!!). Je kan dan meevolgen in welke fase je kindje op dat moment zit en wat de typische gedragingen zijn in die fase.
Meestal bladerde ik in dat boek wanneer een ik-stop-niet-meer-met-huilen-fase aanbrak of een ik-vind-plots-mijn-papjes-niet-meer-lekker of een ik-zeg-nee-en-ik-ben-nog-geen-twee fase aanbrak. En telkens opnieuw moest ik vaststellen dat de essentie van het hele boek eigenlijk de volgende was: ‘WANNEER U DENKT DAT U ECHT NIET MEER KAN EN JE VOLLEDIG UITGEPUT BENT, DAN IS HET HOOGTEPUNT BIJNA BEREIKT EN VERBETERING IN AANTOCHT.
Wel, deze week had ik dus even een ‘Oei, ik groei’ momentje. In mijn vorige blog konden jullie lezen dat ik er eventjes wat door zat. Dat ik wat twijfelde aan mezelf, dat ik bang was dat de kinderen door onze uitzonderlijke situatie toch wat achterstand zouden oplopen, dat ik bang was dat het contact waaraan ze de voorbije maanden bouwden zomaar verloren zou gaan,…
Dinsdagavond had ik een e-mail gestuurd naar Gust zijn DAZ (Duits tweede taal) juf. Ik had haar mijn bekommernissen even geuit. De volgende dag schreef ze me al terug en zocht ze onmiddellijk mee naar oplossingen. Ze stelde voor dat ze vanaf nu 2x per week met Gust zou chatten via Teams. En ze zou eenvoudige leesboeken in onze brievenbus komen droppen. Ze stelde ook voor om in het Duits naar een film te kijken die Gust en Julia ooit al zagen in het Nederlands. En ze zou contact opnemen met enkele klasgenootjes en vragen of ze Gust via Teams zouden contacteren. Superlief van haar!!!
Wel, vandaag was het zover. Vanmorgen heeft Gust anderhalf uur alleen met Frau Meier een video call gehad. Ze hebben gepraat maar ook raadspelletjes gespeeld en ze heeft Gust gevraagd om tegen volgende week een presentatie over planeten te maken. En na dat gesprek heeft hij 2 klasgenoten in 1 videogesprek gezien. In een combinatie van Duits en Engels hebben ze over hun tijd thuis gepraat en hun Brawl Stars trofeeën besproken.
Dit weekend ga ik op zoek naar een paar leuke films op Netflix die we de komende tijd als avondactiviteit in het Duits kunnen bekijken en zoals beloofd staken in onze brievenbus wel 6 boeken voor Gust met als thema’s: voetbal, dieren, sterren en planeten, monsters,… Frau Meier kent Gust al goed op deze korte tijd 😉
Hier dus een happy mama die zo meteen het zonnige weekend in gaat vol goeie moed.
Net zoals ik Frau Meier heel dankbaar ben, wil ik ook nog eens de dames bedanken die gisteren na mijn ‘mindere’ blog de tijd namen om me even wat oppeppende woorden te sturen. Bedankt dames, this means a lot!
-Niet moeilijk omdat we hier met ons 4 thuis zijn want we lachen ons soms bijna krom met de meest onnozele dingen.
-Niet moeilijk omdat de kinderen niet voldoende werken of niet luisteren want ze doen het verdorie supergoed en volgen dagelijks zonder (veel) gemopper hun takenplan.
-Niet moeilijk omdat we niet op stap kunnen want we genieten hier thuis van ons echt wel mooie uitzicht en de rust van de voorbijvarende bootjes.
-Niet moeilijk omdat de kinderen zich vervelen want de Playmobil mannetjes kregen een totaal nieuwe dimensie sinds 2 dagen en wanen zich in een real life Brawl Stars game. Zalig om te zien en te horen.
Maar wat is het probleem dan wel? Het duurde even voor ik het eigenlijk zelf door had.
Vanaf de sluiting van de scholen kreeg ik meteen het idee om van de gelegenheid gebruik te maken om de leerstof die ze tot hier toe misten in België wat bij te werken. We kregen alle werkboeken voor dit schooljaar mee en dus leek het me ideaal om wiskunde, spelling en Frans in te halen.
In de eerste schoolvrije week stroomden, via 5 verschillende Zwitserse leerkrachten (juf en meester van Julia, meester van Gust, Duits Tweede Spraak juf van Gust en ook die van Julia), allerlei info, opdrachten, tips, spelletjes,…binnen. Allemaal super goed bedoeld uiteraard en ik ben er ook enorm dankbaar voor.
Julia haar juf rijdt wekelijks rond in ons dorp met fiets en fietskar om alle gemaakte werkjes op te halen en nieuwe taakjes af te leveren. Geweldig!!! Julia stond gisteren anderhalf uur aan het raam om toch maar een glimp van haar juf op te vangen.
Daarnaast blijf ik nog steeds de binnenkomende e-mails van de school in België binnen krijgen wat ik super vind. Zo kon Julia meedoen aan de opdrachtjes via Whatsapp van haar klas en Gust nam dinsdag deel aan een videochat met zijn juf en klasgenoten. Voor onze kinderen op dit moment heel erg belangrijk. Want sinds de sluiting van de scholen is alle contact met Zwitserse klasgenoten jammergenoeg stilgevallen. Chatten of bellen in het Duits is voor hen nog te moeilijk waardoor ze nu extra teruggrijpen naar die Vlaamse vriendjes.
Maar opeens was daar de twijfel en onzekerheid. Ik heb het gevoel dat ik tussen de mazen van het net val of zoiets. Ik hoor niet hier en ook niet daar. De opdrachten van Zwitserland kunnen ze niet allemaal maken (ik mocht van de leerkrachten echt wel skippen wat nog te moeilijk is dus zeker geen probleem) en als ik de e-mails van België probeer mee te volgen, kom ik 2,5 maand achter want ik ben nu de leerstof van januari en februari aan het inhalen.
Dus plots voelde ik me zo alleen in dit ‘homeschooling’ verhaal. Ik kan nergens aftasten of vergelijken. Ik moet vertrouwen op mezelf. En ik zie dat ze vooruit vliegen en het echt wel goed doen maar het was sterker dan mezelf.
We zitten hier alleen (ok iedereen zit momenteel redelijk alleen) in een vreemd land en zelfs eens een babbel achter de tuindraad of tegen een buur aan de andere kant van de straat is onmogelijk. Zelfs wandelen is hier anders. In Humbeek ken je de kleine wegjes en steegjes en kom je misschien wel eens een klasgenootje tegen waarnaar je op duidelijke afstand eens kan zwaaien. Hier niet…hier ken ik de leuke wandelplaatsjes nog niet, hier komen we geen klasgenootjes tegen…
Ondertussen wonen we hier 3 maand. 3 maand waarin ik zo goed als enkel tegen mijn eigen huisgenoten kon praten. Voor Corona was ik net zo goed aan het inzetten op integratie. Ik schreef de kinderen in voor een Science Workshop, Gust ging deze vakantie een voetbalkampje volgen en de vrijdag net voor het sluiten van de scholen had ik alle buren uitgenodigd voor een kennismakingsaperitief. Dat hebben we last minute dan maar geannuleerd maar dus ook dat contact blijft nu nog even op zich wachten.
Ik weet dat het momenteel voor iedereen moeilijk is. En iedereen maakt zich zorgen. Hoe zal dit allemaal opgelost raken, wanneer kunnen we terug ‘vrij’ zijn, wat zal de impact van dit hele Corona-verhaal zijn, blijven we gezond… Dus mijn zorgen zijn eigenlijk maar peanuts.
Bij deze ga ik me optrekken aan het prachtige weer dat er aan komt, aan de mooie wandelingen die we hier kunnen maken langs het water, aan de diepvries die dankzij hubbymans vol met ijsjes zit :-), aan de innige momenten die we momenteel als gezin doormaken…
Beloof me 1 iets, als jullie het ook even moeilijk hebben, stuur me dan een bericht, schrijf het van je af, zet een goeie song op, maak een prachtige natuurwandeling,… want we staan er echt niet alleen voor.
Een megadikke knuffel van hieruit aan iedereen die hem nodig heeft.
Week 2 met z’n allen thuis opnieuw aardig overleefd. Toch voelde je bij iedereen al eens een minder dagje of een minder momentje. Daar had het weer wel mee te maken. Hadden we vorige week temperaturen tot 24° in de zon, dan mochten we deze week de winterjas op sommige momenten terug boven halen en konden we minder gebruik maken van het terras. Dus blijven duimen voor droog en toch wel aangenaam weer tijdens deze periode.
Pieter blijft naarstig doorwerken in zijn homeoffice met op geregelde tijdstippen videocalls met de collega’s. Op die momenten worden wij naar de living of terras verbannen. Enkel met een kopje warme soep of een verwenkoffie ben ik op dat moment toch welkom 😉
Gust en Julia houden zich knap aan hun weekplanning. Van maandag t.e.m. vrijdag wordt er in de voormiddag naarstig doorgewerkt aan de reken- of taaloefeningen en wordt er in de namiddag gespeeld of geknutseld of gekookt of… Tijdens het weekend bergen we laptop en schoolboeken veilig op en proberen we de tijd zoveel mogelijk als weekendtijd in te vullen. Ze geven zelf aan dat ze dit wel ok vinden op die manier. We proberen elke dag een wandeling te maken en waagden ons deze week in Zwitserland aan onze eerste gezamenlijke loopsessie (dankjewel Stephanie 🙂 ) of een fietstochtje langs het water (weg van het water lijkt me op dit moment niet realistisch met een niet-elektrische fiets, puf, zweet,…)
Voor mezelf zijn de dagen zeker en vast gevuld. Na het afruimen van ontbijttafel en opruimen van het huis klinkt al snel de geïmproviseerde schoolbel voor Gust en Julia. Ze werken om beurt zelfstandig of onder begeleiding aan een opdracht. Tijdens hun ochtendpauze voorzie ik man en kinderen van een stuk fruit of een kopje soep om daarna de toegestuurde e-mails van de verschillende leerkrachten te ontcijferen vanuit het Duits. Wanneer de kinderen door hun schoolwerk heen zijn, kijken ze dagelijks naar de Karrewiet aflevering van de avond ervoor en verdwijn ik in de keuken voor het bereiden van een warme maaltijd. Na het middageten kunnen we de keuken weer opruimen, een bakje troost voorzien en het knutselmateriaal voor de namiddagactiviteit verzamelen. Gust en Julia kijken steeds uit naar dat knutselmoment waarin we niet alleen onze creatieve kant laten zien (uhum) maar eigenlijk ook echt tijd maken voor een babbel, een lach of een bezorgdheid. Ik geniet zelf heel erg van die momentjes.
Jullie zien, heel erg spannend is ons leven momenteel niet maar ik denk dat het er bij jullie niet echt anders aan toe gaat. De momenten samen aan tafel waarbij we soms met 4 plat liggen van het lachen door één of ander ‘niet-altijd-hoog-niveau’ grapje, de knuffelmomentjes ’s morgens in bed waar tijdens schoolweken niet altijd tijd voor is, de babbels over het leven en zoveel andere zaken die ons bezighouden, de ongerustheid enerzijds over wat er ons nog te wachten staat en het besef dat deze periode toch onbetaalbare momenten teweeg brengt…die zorgen voor de ‘we-will-go-on’ ingesteldheid.
Deze week hadden we een serieuze babbel. De babbel die we al enkele dagen zagen aankomen maar liefst niet hadden moeten voeren. Toen we in januari vertrokken richting Zwitserland hadden we voor de kinderen enkele ‘opsteekmomentjes’ vastgepind waar ze heel erg naar uit keken. Vooral voor Gust waren die toekomstplannen in de moeilijke momenten echte ‘houvastjes’. Nu moesten we hen vertellen dat we tijdens de paasvakantie niet naar België gaan en dat we dus op Pasen de familie niet zullen zien tijdens het jaarlijkse paaseierenraapmoment bij oma en opa. We zouden ook afspreken met onze lieve ‘Most-vriendjes’, we zouden een midweek naar Zeeland gaan met oma, opa, tante, nonkel en de 3 nichtjes en als hoogtepunt voor Gust zouden we op zaterdag 18 april afspreken met zijn 3 beste vrienden (die hij nog steeds ongelooflijk mist). Ook Julia zou die dag haar vriendinnetje zien.
Ergens was ik bang voor dit gesprek en zag ik er wat tegenop maar achteraf kan ik zeggen dat ik best trots ben op die niet-meer-zo-kleine-Couckjes van me. Ze waren teleurgesteld en hadden het uiteraard liever anders gezien maar ze begrijpen de situatie en weten dat we de beste beslissing namen en ergens niet veel keuze hebben.
Tiny in de bergen 