• 

Hoe gek het ook klinkt maar vandaag beleven Gust en Julia, dit schooljaar, hun derde ‘1ste schooldag’.

In september trokken ze goedgeluimd en in fluokledij (thema van dit jaar) naar het 5de en 3de leerjaar in GBS Mozaïek in Humbeek. Beetje spannend maar ergens ook wel vertrouwd. Na 8 weken vakantie een blij terugzien met klasgenoten, de nieuwe juffen wat leren kennen, het nieuwe klaslokaal op de bovenverdieping voor Julia,… Toen wisten ze nog helemaal niet hoe de rest van hun schooljaar er zou uitzien.

Op woensdag 8 januari trok Gust voor het eerst naar school in Zwitserland. De dag ervoor waren we de school gaan bezoeken en de enthousiaste Herr Jud wist Gust meteen te verleiden om de volgende dag al te starten. Zenuwachtig maar o zo cool trok hij in zijn eentje richting speelplaats en werd hij meteen ondergedompeld in het Zwitserse schoolleven. Julia volgde hem enkele dagen later op maandag 13 januari en startte ook haar schooltijd in Thalwil.

Precies 2 maand later kregen we op vrijdag 13 maart het bericht dat de Zwitserse scholen hun gebouwen zouden sluiten wegens Covid-19. Onzekerheid, wat angst en onwennigheid overspoelden ons op dat moment. Homeschool, preteaching, Fernunterricht, Zoom, Teams,… allerlei nieuwe woorden werden rond ons hoofd geslingerd. We vaarden mee met de stroom en deden wat we konden. We maakten er het beste van. De ene dag met wat meer geduld, begrip en enthousiasme van ons drietjes dan de andere dag. Maar het is ons gelukt en we overleefden het netjes.

• 

En dan kregen we begin mei het bericht dat de kinderen in Zwitserland na precies 8 weken terug naar school zouden gaan. Elk kanton kiest zelf hoe ze de opstart precies zullen invullen. Kanton Zurich koos voor halve klassen op halve dagen. Concreet betekent dit dat Gust en Julia hun klas opgedeeld wordt in 2 groepen/bubbels. In elke groep mogen maximum 15 kinderen zitten. Die groep komt halve dagen naar school. Dus ofwel een voormiddag of een namiddag. Kinderen uit eenzelfde gezin gaan op hetzelfde moment naar school… ware het natuurlijk niet dat ons kadeetjes naar 2 verschillende scholen gaan. We konden het schriftelijk aanvragen om te wisselen maar we gaan het even zo uitproberen. Julia gaat op maandag en dinsdag voormiddag naar school en Gust gaat die dagen in de namiddag. Op donderdag en vrijdag is het dan net omgekeerd. Voordeel voor hen is dat ik hen op de thuismomenten nog wat individueel kan begeleiden met het Duits. Nadeel voor mij is dat ik geen enkel moment zonder kind thuis ben en dat Pieter via Google het bericht kreeg dat opstarten er nog niet meteen inzit.

Maar de grote stress is er toch wel een beetje af vanaf nu. Vanmorgen had Gust nog geen schooltaken thuis te volbrengen. Dus wat doet een mama dan die 8 weken non-stop haar kinderen in de buurt had? Inderdaad… kuisen met de radio vollen bak (ook weer niet te vol want hubbymans moet zich kunnen concentreren). Gust kreeg voor 1 keer de volle permissie om te gamen en te chatten. ‘Mijn kot’ eindelijk weer proper na al die tijd.

Al moet ik toegeven dat het raar doet. Onze bubbel is niet meer. 1 bubbelcel zit momenteel in de klas, hopelijk geïnteresseerd te luisteren naar juf of meester. Ik hoop dat die bubbelcel volop geniet van het contact met andere bubbelcellen. Terug onder de kinderen, niet meer constant bij mama en papa, eigen leventje uitbouwen en onnozel doen met leeftijdsgenoten. Want hier had Gust toch wel dringend nood aan merkten we. Op naar een nieuw hoofdstuk dus. Spannend…

• 

• 

Jaja, het is zo ver. Ik keek er eerlijk gezegd niet echt naar uit. 40! 2×20! Veertiger! Nee, als ik in de krant lees: ‘Man steekt vrouw van 40 neer en vlucht weg.’ (sorry voor het lugubere voorbeeld) dan zie ik altijd een vrouw van leeftijd voor mij. Niet mezelf. No way, ik 40???

Maar vandaag was het dan ‘the day’. De voorbije dagen kenden we wat regenachtig weer waardoor mijn humeur er niet meteen beter van werd. En dan even stil staan bij het idee dat je ‘al’ 40 bent. Al 40 jaar loop ik (tis te zeggen, zo’n 39 jaar waarschijnlijk al lopende) rond op deze aardbol. Dat is toch al even, niet? Pieter en ik zijn sinds vorige week 18 jaar samen. Dat wil zeggen dat ik al bijna de helft van mijn leven mijn hubby ken. Zo gek.

• 

En toch, ik voel me helemaal geen 40. Misschien een jaar of 34, zoiets? Ik vind ook zelf dat ik er helemaal nog geen vrouw van 40 uitzie. Moet ik nu stilletjes aan aan een ander kapsel denken, een ander stuk van de damesafdeling opzoeken in de kleerwinkel en anti-rimpelcrème aanschaffen? Nope dus, vrouwen van 40 dragen toffe jeansbroeken, leuke sneakers en een goeie dagcrème kan nooit kwaad, of niet?

• 

De voorbije dagen kreeg ik nachtmerries over grijze haren op mijn hoofd, vapeurs, moodswings (al zullen mijn teerbeminde huisgenoten nu even met hun ogen draaien en zeggen ‘die heb je al lang hoor’). Brrr, nee, ik ben hier nog niet klaar voor. En ook het idee dat nog eens mama worden nu stilletjes aan voorgoed opgeborgen wordt. Nooit meer zo’n klein hummeltje op je buik dat zoekt naar liefde en geborgenheid, nooit meer lieflijk staan kijken aan het wiegje van je slapende baby….peut!!! Ik heb nooit lieflijk gekeken naar mijn slapende baby’s want mijn baby’s hielden niet van slapen. Dus back to reality. Zo’n baby is geweldig en het blijft een wonder maar voor die slapeloze nachten zou nu zelfs geen enkele anti-rimpelcrème meer volstaan.

• 

Ik besef dat je op je 40ste ook veel rijper in het leven staat. Je wordt niet meer omver geblazen van commentaren of opmerkingen van mensen die niet tot je ‘kringen’ behoren. Je voelt je niet meer de pietsnot wanneer je een speciaalzaak binnenwandelt en bekeken wordt als ‘die piepneuzen zullen zeker nog geen budget genoeg hebben om hier binnen te komen snuisteren’. Je wordt serieus genomen, je hoort er bij. Dat doet me denken aan de familiefeesten vroeger aan mijn mama’s kant. Grootmoeder had 6 kinderen en 13 kleinkinderen. Een mooie bende dus elk jaar met nieuwjaar. En telkens werden er 3 tafels gereserveerd in een feestzaal naar believen. 1 tafel voor de oudjes (grootmoeder, tantes en nonkels), 1 tafel voor de oudere neven en nichten en 1 tafel voor de jongere neefjes en nichtjes. En aangezien mijn eigen mama de jongste van de 6 kinderen is, kan je mijn plaatsje aan tafel al bedenken. De ‘jongsten’ kregen altijd te horen: ‘Wacht tot jij 30 bent!’ Maar, nu ik 40 ben, mag ik nu eindelijk aan de tafel van de oudere neven en nichten wetende dat zij nu stilletjes aan de 50 naderen?

Ik ben er klaar voor, voor het leven als 40-jarige vrouw. En morgen wordt waarschijnlijk niet anders dan vandaag. Ik ga mijn man en kinderen morgen nog even graag zien (tenzij mijn midlife crisis me op andere ideeën brengt natuurlijk), ik ga nog steeds mijn skinny jeans met sneakers aantrekken en ik ga nog evenveel dagcrème gebruiken als gisteren. Al ga ik nu en dan toch wel eens denken: He, jij daar, 40-jarige vrouw, just be your fabulous self!

• 

• 

• 

Naast al de emo-talk van de laatste tijd rond heel het Corona gebeuren is er eindelijk nog eens tijd voor ‘the real stuff’. Ik startte deze blog om enerzijds onze ervaringen te delen met familie, vrienden en kennissen maar anderzijds ook om mensen die een verhuis naar Zwitserland overwegen te kunnen helpen. Uiteraard mag en kan er ook plaats zijn voor de emotionele kant van het verhaal want dat hoort er nu eenmaal bij. Maar vandaag dus wat ‘reisperikelen’.

Ik leerde vorige week een nieuwe app kennen. Een app waar je zelf kan aangeven of je wil wandelen, fietsen of mountainbiken. Je kan kiezen hoever van je thuislocatie je wil gaan. Je kiest hoelang je wandeling minimaal of maximaal mag zijn en je kiest ook de moeilijkheidsgraad (makkelijk, gemiddeld, zwaar). De naam van deze app is Komoot. Je kan hem eigenlijk gratis gebruiken maar voor €20 per jaar kan je de mogelijkheden een beetje upgraden. Zo kan je dan bv. je gemaakte tochten opslaan en evalueren en de navigatie functie iets optimaler gebruiken. https://www.komoot.nl/

Omdat ze tijdens het voorbije weekend opnieuw prachtig weer voorspelden, had ik enkele tochten geselecteerd. Sommige dichtbij en beperkt in afstand of moeilijkheidsgraad anderen dan weer iets verder af maar uiteraard de moeite waard.

Zaterdagochtend vulden we de rugzak met onze picknick en vertrokken we richting Obersee: Obersee is een meer op Oberseealp in het kanton Glarus, Zwitserland. De oppervlakte bedraagt ​​24 ha.

De tocht richting Obersee ging vooral over snelwegen en brede autowegen maar het laatste stuk, de klim, was niet voor doetjes. Een smalle bergpas met vaak maar plaats voor 1 wagen bracht ons met knikkende knieën naar het startpunt van de wandeling. Er was een kleine parking waar we de voorlaatste plaats voor ons namen. Van geluk gesproken. Al zagen we bij onze terugkomst dat de Zwitsers er niet verlegen om waren om ook niet voorziene parkeerplaatsen te gebruiken. Brave Belgjes toch…

Meteen bij aankomst werden we overweldigd door de schoonheid van dit plaatsje. We zagen een meer, hoge bergen, sneeuw, groene velden,… Hier word ik toch nog altijd een beetje stil van.

• 

• 

• 

We vertrokken met de aanwijzingen van de app aan onze tocht. Het eerste stuk was easy want we wandelden gewoon rond het meer. Geen hoogtes of rotswegen. Maar daarna begonnen we aan de klim omhoog. Ik kan je verzekeren dat niet alleen de warme temperaturen er voor zorgden dat we na een tijdje alle 4 met onze tong uit de mond naar boven ‘kropen’. Het was doorzetten en de kindjes oppeppen met momenten maar eens boven begrepen we alle 4 waarom even afzien soms zo de moeite waard is.

• 

• 

Het uitzicht was prachtig, de vrijheid ongelooflijk, de rust uitzonderlijk… We liepen door sneeuw, in een betoverd bos, langs bergwegen en ook door de Zwitserse velden. We voelden ons zelfs even Heidi in de bergen.

• 

Mocht je dus ooit overwegen om een trip naar Zwitserland te maken dan kan ik deze uitstap zeker en vast aanraden. Smeer de kuiten vooraf even in maar bovenal geniet van deze prachtige natuur en omgeving.

• 

Op zondag en maandag besloten we onze nieuwe app opnieuw te gebruiken maar deze keer voor een tochtje dichter bij huis en met level ‘makkelijk’ 🙂

Zo gingen we op zondag naar een stiltegebied in Uttenbüel. Geen spectaculaire wandeling maar wel een mooie tocht langs velden in een mooi natuurgebied.

En maandag reden we hier zo’n 10 km vandaan naar de Türlersee en maakten we een wandeling rond het meer. Opnieuw niet zo’n verwondering zoals de zaterdag maar heel fijn om zo’n mooie plaatsjes dicht bij huis te ontdekken.

• 

• 

• 

Ik kijk er al naar uit om onze volgende trip met Komoot te plannen. Ik heb al een oplijsting van mogelijke wandelingen gemaakt in mijn lijstje ‘gepland’. We kunnen momenteel al 28 keer op stap. Zeg nu nog eens dat ik niet gemotiveerd ben 🙂

• 

Vandaag sluiten we week 5 van de quarantaine tijd af. Misschien het moment om eens tussentijds te evalueren na 4 weken thuisonderwijs en 1 week thuisvakantie. Gisteren verscheen in het Zwitserse nieuws dat de scholen vanaf 11 mei eventueel zullen openen. Onder allerlei voorwaarden uiteraard. Misschien nadert het einde van ons ‘samenzijn’ wel stilletjes.

• 

Dus bedacht ik vanmiddag tijdens de lunch om even een tussentijdse evaluatie te houden. De eetmomenten zijn hier echt wel leuke praat- of lachmomenten geworden. Ik kijk niet alleen uit naar het eten maar eigenlijk ook wel naar deze toffe babbels. Gust en Julia zijn nu al op een heerlijke leeftijd om actief deel te nemen aan deze gesprekken.

Maar de tussentijdse evaluatie dus…

1. Hoe kijken jullie naar de voorbije Corona periode thuis?

Gust nam meteen het woord en riep vrij enthousiast: ‘Top, dit mag nog lang duren van mij.’ Hij heeft nog steeds het gevoel dat alles in België veel beter was en staat niet meteen te springen om zijn leven hier weer op te nemen. Anderzijds zei hij ook wel dat hij in Humbeek zijn vrienden tijdens deze quarantaine tijd misschien nog meer zou missen. Nu weet hij sowieso al dat hij hen niet zomaar kan zien. De vrienden…het blijft een gemis.

• 

Julia haar antwoord was een beetje zoals we haar kennen: ‘Ik vind het leuk om elke dag bij papa en mama te zijn.’ Toen we in september de overweging namen om naar Zwitserland te verhuizen, waren we ook vrij zeker dat Julia weinig problemen zou maken. Julia heeft nood aan veiligheid en geborgenheid en weet dat ze bij haar ouders veilig is. Waar ter wereld we dan ook wonen, maakt voor haar minder uit. Dus blij dat ze ook in deze ‘onveilige’ tijd de rust kan vinden bij ons.

Pieter zat in een tweestrijd. Hij staat te popelen om binnenkort terug in de Google gebouwen te kunnen gaan werken, om in real life te kunnen overleggen en praten met collega’s, om nieuwe contacten te kunnen leggen…want uiteindelijk zijn we hiervoor verhuisd, niet? Anderzijds voelt hij ook wel die innerlijke rust. Geen invloeden van buitenaf. Geen moeten of druk of haast. Dus eigenlijk wel een dubbel verhaal.

En bij mezelf stel ik vast dat ik ergens wat angst heb voor hierna. Ik moest even slikken toen ik las dat de scholen misschien opnieuw zouden opengaan op 8 mei. Ik ben hier eigenlijk nog niet helemaal klaar voor. Ik geniet echt wel van de tijd met ons 4, ik sta niet te popelen om ’s morgens terug die rush aan te gaan om iedereen op tijd buiten te krijgen, ik kijk niet uit naar strakke structuren van turn- of zwemzakken te moeten klaarhebben, kinderen aan hun huiswerk te krijgen, veel meer hollen tegen de tijd,…

(Even een kleine maar niet onbelangrijke noot bij wat ik hierboven schreef. Ik besef dat we het goed hebben momenteel en dat we echt niet kunnen klagen. Ik weet ook dat andere gezinnen vaak een totaal ander verhaal schrijven momenteel wanneer je bv. een familielid hebt dat getroffen is, iemand die in de zorg werkt, iemand die geen werk meer heeft,… Ik spreek dus enkel vanuit onze eigen situatie met volle begrip voor alle andere situaties.)

2. Hoe is jullie ervaring met thuisonderwijs

Gust zijn antwoord kwam even snel als het eerste. ‘Geweldig, super, zalig, houden zo,…’ ‘En euh…van waar je enthousiasme Gust?’, vroegen Pieter en ik. ‘Wel, bij mama mag je bv. 5 minuutjes te laat komen of als je je niet meer kan concentreren mag je even spelen en ohja…je krijgt GEEN huiswerk.’ Ok, dit is duidelijk. We zullen er maar het onze van denken zeker?

Julia haar antwoord was iets minder enthousiast: ‘Euh, wel,…ok zeker?’ Ik denk dat de klokkenissue die we laatst hadden misschien nog even is nagebleven bij haar. Maar wie in godsnaam vond analoge en digitale klokken uit en wil dan ook nog eens dat kinderen vlot kunnen omschakelen van het ene naar het andere? Om dan nog maar te spreken van volgende zinnen: ‘Het is vijf over half acht.’ Vreselijk!!! Ik denk dat niet alleen Julia er een klein trauma heeft aan overgehouden.

Als ik zelf terugkijk op het homeschooling verhaal ben ik eigenlijk wel vrij positief. Ik merkte dat Gust enthousiast was omdat hij op zijn eigen tempo kon werken. Hij vloog door de oefeningen en moest dus niet nodeloos wachten tot de anderen klaar waren. Zo was zijn motivatie veel groter en dat zag je dan weer in zijn resultaten. Bij spelling moeten de leerlingen op school bijvoorbeeld 2 pagina’s oefeningen maken op de nieuwe woorden. Ik weet dat hij schrijven haat en dus zijn die 2 pagina’s echt ‘totally not done’ voor hem. Ik stelde hem voor dat hij de oefeningen niet moest maken maar dat ik wel een goed dictee verwachtte dan. Kan ik dan kwaad zijn als hij bij elk dictee 10/10 haalt? Ik weet dat leerkrachten ongelooflijk hun best doen en superhard werken. Ik kan er meteen zo’n paar pareltjes opnoemen (jaja, jou bedoel ik, ik weet dat je dit leest) maar klassen van 25 leerlingen zijn echt niet ok. Zelfs met de nieuwe aanpak van differentiatie kan je nog steeds niet aan de noden van alle leerlingen voldoen. Mijn diep respect dus!

Bij Julia merkte ik ook heel veel voordelen. Julia is verlegen, stil en heeft faalangst. Wanneer ze in een klas van 25 leerlingen moet werken, gaat ze dus zelden haar vinger opsteken, zelden proberen om een antwoord te geven uit schrik dat het fout zou kunnen zijn, ze cijfert haar weg en laat de ‘haantjes de voorste’ het woord wel nemen. Hier thuis was er geen mogelijkheid tot wegstoppen of zwijgen. En hier thuis konden we haar echt duidelijk maken dat foutjes maken ok is. Ze bloeide open en durfde vertrouwen op haarzelf. Ze dacht dat ze de maaltafels helemaal vergeten was tot ze na 2 dagen oefenen merkte dat het eigenlijk allemaal zo ver niet zat. Van de klokken gaan we maar even zwijgen 😉

We gaan dus maar nog even heel hard proberen te genieten van deze Corona tijd. Ook al zijn we elkaar met momenten echt wel eens beu gezien en is het hier niet alle dagen rozengeur en maneschijn en ben ik eerlijk gezegd ’s avonds superblij wanneer ze alletwee in hun bedje liggen. Maar toch…elk nadeel heb zijn voordeel?

• 

• 

Na 3,5 week quarantaine en thuisonderwijs (en voor Pieter reeds 4,5 week thuiswerk) konden we woensdagavond eindelijk de schoolboeken in de kast duwen en de laptops voor Zoom, Teams en andere online platforms netjes opbergen. Paasvakantie in Zwitserland!!!

De paasvakantie duurt hier van Witte Donderdag tot en met Paasmaandag. De lentevakantie of Frühlingsvakantie is een andere vakantie die 2 weken duurt. Dit jaar hangen die 2 vakanties aan elkaar maar dat is zeker niet altijd zo. Dus hebben alle kinderen hier in kanton Zürich 2,5 weken aansluitend vakantie.

Pieter had normaal ook verlof vanaf Witte donderdag met daarna aansluitend een volle week. We zouden op Stille Zaterdag richting België vertrekken om Pasen met de familie te vieren, vrienden te bezoeken, naar Zeeland te gaan,… Nu heeft hij enkel het officiële verlof overgehouden (van Witte Donderdag t.e.m. Paasmaandag) en het weekje verlof zullen we op een ander, hopelijk Coronavrij moment, opnemen.

We zijn het lange weekend gestart met een kaasfondue op het terras. Even wat nood aan Wij-tijd aangezien we nu toch al heel lang echt met ons 4 dag in dag uit samenzijn (sinds de verhuis naar Zwitserland eigenlijk). Gust en Julia kregen een pizza voor TV voorgeschoteld (lekker pedagogisch maar oh zo leuk) zodat wij nog eens gezellig onder ons tweetjes konden tafelen. Zalig en zeker ook eens noodzakelijk. En de babysit was zelfs gratis.

• 

Donderdag zijn we vooral thuisgebleven en genoten we van het prachtige weer op ons terras. Julia in haar ploeterbad, Pieter aan de Lego, Gust een strip in de hand en ikzelf even me-time op de ligzetels in het zonnetje. Mijn benen gaan na deze Corona tijd nog nooit zo bruin gezien hebben (lees: ik heb altijd spierwitte benen in de zomer).

Na 16 uur zijn we er nog even op uit getrokken om de beentjes te strekken richting Sihlwald. Sihlwald ligt hier op 12 minuten rijden vandaan en gelukkig telt hier momenteel nog geen verbod op niet-essentiële verplaatsingen.

• 

Donderdag zijn we meteen na het ontbijt in actie geschoten. We maakten onze picknick en vertrokken op Roadtrip langs de Zwitserse meren. Ik kan je vertellen dat ik meermaals met open mond in de auto zat en Pieter bijna knettergek werd wanneer ik om de haverklap riep: ‘Stop, mooi plekje gespot!!!’ We hebben heel wat wondermooie plaatsjes gezien maar mijn topfavoriet was toch wel Tellskapelle. Hier zou Wilhelm Tell aan zijn ontvoerders ontsnappen en aan land gekomen zijn. Een onverwachte afdaling aan een ‘Point de vue’ bracht ons hierheen.

• 

• 

• 

Zaterdag bleven we opnieuw gezellig thuis en genoten we na van al het moois dat we de dag voorheen hadden gezien.

En zondag was het dan zo ver…Pasen. Zou de paashaas weten dat we verhuisd zijn, zou de paashaas tot op het bovenste verdiep van ons gebouw geraken en dus ons terras vinden, zou de paashaas in Coronatijden zoveel uitjes durven ondernemen… Dat zouden we zondagochtend rond 7. 30 uur snel ontdekken. En ohja hoor, na een zoektocht tussen planten en struiken op het terras konden we genieten van een lekker paasontbijt.

• 

Nadat het ontbijt een beetje verteerd was, konden we ons al klaarmaken voor de familie-aperitief via Zoom. Oma, opa, tantes, nonkels, neefjes en nichtjes verzamelden stipt op tijd voor een gezellig paasaperitief. Blij om elkaar te horen en terug te zien. Live was uiteraard leuker geweest en ook Gust en Julia hadden zeker genoten van wat neefjes/nichtjes tijd maar we maakten er het beste van. En de wijn…die smaakte even lekker.

• 

Om ons toch niet al te schuldig te voelen bij het verorberen van al dat lekkers maakten we na 16 uur nog een wandeling op de Uetliberg. Deze berg is de ‘huisberg’ van Zürich en bereiken we op 15 minuutjes rijden van hier. Van hieruit krijg je een prachtig zicht over Zürich centrum en Zürichsee.

• 

En al snel was het maandag, het laatste dagje verlof van Pieter, snif. Vanaf morgen weer werken voor hem al hebben we ons voorgenomen om na 16 uur regelmatig toch nog wat mooie plekjes in de omgeving op te zoeken. Maar voor het zover is, reden we vandaag naar Jurapark Aargau. Een heel groen stukje Zwitserland dat opnieuw een aantal keer de monden deed openvallen. We waren gepakt met houtblokken en worstjes in de hoop een leuk vuurplaatsje te spotten zoals je hier in Zwitserland om de haverklap tegenkomt.

En we hadden geluk. Niet alleen de wandeling en de klim waren adembenemend maar als hoogtepunt van de dag zaten we samen rond het kampvuur en vergaten we allemaal even deze bijzondere tijden. Om het met de woorden van Gust te zeggen: ‘Mama, ik heb tijdens het vuurtje geen enkele keer aan Corona gedacht!’ ‘He, wij ook niet!’, beaamden wij in koor.

• 

• 

• 

•