Als je een bucket list hebt, zet dit uitje er dan maar alvast op.
Dankzij onze lieve catsitter, Silke (een Vlaamse expat in Zürich), leerden we gisteren dit prachtige plekje in Zwitserland kennen. Wanneer je in Luzern langs de promenade slentert en geniet van het meer, de boten en het prachtige vergezicht vraag je je af wat daar precies in de verte ligt. Vanuit Luzern lijkt het het mooiste plekje op aarde. Wel, op dat plekje waren wij gisteren dus.
Vanuit Thalwil, Zürich, rijd je een uurtje naar Hotel Bürgenstock in het kanton Nidwalden. Dat hotel is er eentje om U tegen te zeggen. Ooit, ooit… als we eens iets te vieren hebben, willen we hier wel eens een nachtje logeren. Of misschien is gewoon iets drinken in de bar van het resort al genoeg. Maar we kwamen dus niet voor het hotel vandaag. Voor je het resort oprijdt, zijn er een aantal parkeerplaatsen maar die waren volzet bij onze aankomst in de namiddag. Je kan ook parkeren in 1 van de 3 ondergrondse parkeergarages van het hotel. Maar euh… dat hebben we dus ook geweten. CHF 37 voor 5 uur ondergronds parkeren!!! Nog een geluk waren er laadplaatsen en konden we gratis laden 🙂 Oh, en wanneer je voor minstens €150 verbruikt in het hotel mag je 3 uur gratis parkeren :-s
Eerst verkenden we het hotel en zijn omgeving een beetje. Het complex bestaat uit meerdere gebouwen, een shoppingarcade, verschillende bars en terrassen, een schoonheidsinstituut, thermen, dental instituut,… en ga zo maar verder. Absoluut eens de moeite waard om daar rond te slenteren en de hotelgasten van achter je zonnebril te begluren.
De wandeling naar de Hammetschwandlift staat vanaf het hotelcomplex aangeduid.
Je wandelt zo’n 30 minuten op een goed begaanbaar pad met langs de ene kant een rotswand en de andere kant het prachtige zicht op de Vierwaldstättensee en Luzern.
We vreesden een beetje voor een ontgoocheling toen we zagen dat de wolken boven het meer bleven hangen maar zoals vaker in de bergen: hoe hoger, hoe mooier het weer. Eens boven werden mutsen en jassen al snel afgezwierd. Anderzijds gaven die wolken ook een mysterieus en spectaculair beeld. Op de eerste foto hieronder (van het web geplukt) zie je het uitzicht van boven zonder de wolken. De 2de foto werd door mij genomen.
Na ongeveer een halfuurtje stappen bereik je de Hammetschwandlift (De Hammetschwand Lift is de hoogste buitenlift in Europa en bevindt zich in Zwitserland. Het verbindt een rotspad met het uitkijkpunt Hammetschwand op het Bürgenstock-plateau met uitzicht op het Vierwoudstrekenmeer. Wikipedia ) Wij betaalden CHF18 per volwassene voor een heen- en terug ticketje. De kinderen betaalden de helft.
Zicht vanuit de lift
In de lift zelf
Zicht vanuit de lift
Het ritje met de lift gaat snel en is best wel de attractie waard maar eens je boven bent en de deuren zich openen, besef je waarom deze plaats uitgeroepen werd tot 1 van de droomplekken in Zwitserland. Opeens scheen de zon heel fel en waanden we ons echt in (of beter boven) de wolken.
Boven is er een bergrestaurant met toch wel één van de mooiste terrassen. We genoten er van een lekker koffietje of een ijsje maar vooral het ongelooflijke uitzicht. Van daaruit vertrekken ook enkele wandelingen die zeker en vast de moeite waard zijn. Vandaag lieten we de grote wandelingen even voor wat ze zijn en genoten we van de rust, de zon, het uitzicht… en elkaar.
We bleven boven tot de zon onderging wat resulteerde in prachtige plaatjes en veel oooohs en aaaahs. Deze activiteit kan je perfect op een halve dag plannen. Het liftje gaat om 17.30uur de laatste keer terug naar beneden. Net voor het donker werd, gingen wij terug omdat je natuurlijk ook nog het pad naar de hotel terug moet nemen en we vreesden dat het anders te donker zou worden.
Eens terug aan het hotel genoten we nog even na en slenterden we nog wat rond bij het hotelcomplex. En toen we ons kaartje in de ticketautomaat stopten, stonden we meteen weer met beide voetjes op de grond 🙂
Tussen je 10de en je 11de verjaardag werd je leventje toch wel serieus overhoop gegooid. Weet je nog toen we vorig jaar met de hele familie je verjaardag vierden bij de Chinees. Het etentje was naast je verjaardagsfeest ook al een klein beetje een afscheidsfeest. Je vrienden, de Musketiers, kwamen een laatste keer logeren bij ons voor je verjaardag. Jullie genoten en lachten zoals alleen maar tieners kunnen lachen. Eind december ging je voor de laatste keer naar je schooltje waar we je 7 jaar eerder voor het eerst naar het klasje van juf Ilse brachten. Je voelde je goed op school (iets beter op de speelplaats dan in de lessen zelf 😉 ) en beleefde er tal van avonturen samen met je klasgenoten.
Tijdens de verhuisdagen probeerden we je een beetje te sparen en werd je door de ouders van je vrienden warm opgevangen. Je genoot van het samenzijn maar diep vanbinnen was je bang voor wat komen zou. Maar je deed het allemaal, je liet het wat gebeuren. Begin januari was eindelijk de dag daar. We werden ’s morgens vroeg uitgezwaaid door tante, nonkel en de nichtjes en vertrokken met een volgeladen auto richting Thalwil, Zwitserland. Toen had je het moeilijk. Je wou niet vertrekken, je wou je huisje waar je tal van herinneringen maakte niet achterlaten. We moesten je oppeppen tijdens de rit ook al hadden we het zelf niet altijd makkelijk.
Nadat we nog maar 2 dagen waren aangekomen ging jij al naar je nieuwe school. Je werd er meteen ingegooid. Je leraar sprak Chinees volgens jou en de jongens van je klas waren minstens 16 jaar in jouw ogen. Je had het moeilijk om ‘erbij’ te horen en je plaatsje te vinden na jaren omringd te zijn door je goede vrienden. Die vrienden miste je trouwens ontzettend en je sprak er wel meer dan eens over om je rugzak te vullen en richting België te vertrekken. We probeerden te luisteren, mee te huilen, oplossingen helpen zoeken, het contact met je Musketiers te behouden via telefoon of chat,…
Op slag werd mijn 10 jarig knulletje een zelfstandige kerel die alleen naar school wandelt, die de Duitse en zelfs Zwitserse taal nog sneller onder de knie heeft dan we ooit hadden durven dromen, die stilletjes aan nieuwe vriendschappen opbouwt (inclusief ontgoochelingen en tegenslagen), die de leraar geregeld verbaast als ‘nieuweling’,…
Gust, we zijn zooo ontzettend trots op je, als je dat maar weet! Je hebt hier lessen voor het leven uit getrokken en we zijn er van overtuigd dat deze ervaring je leventje zoveel rijker maakt.
Enkele maanden geleden zei je na een wandeling in de bergen: ‘Pfff, al die bergen zijn toch hetzelfde!’ Nu zeg je: ‘Wow, mama en papa, dat is toch wel zot dat ik hier gewoon op die berg kan staan he!’
Tijdens de weekdagen, wanneer de kindjes flink naar school zijn en maximan zich teruggetrokken heeft in zijn homeoffice, wanneer de bedden opgemaakt zijn en de verse soep klaar is, wanneer de was netjes terug in de kast ligt en de voorraadkamer weer is aangevuld…dan trek ik me even terug en geniet ik met een heerlijk kopje koffie van wat me-time. Dan ga ik op zoek naar een mooie uitstap om tijdens het weekend de batterijen terug volledig te kunnen opladen.
De wandeling hieronder beschreven, kwam ik al vaker tegen op de meest begeerde website onder de Zwitserse expats https://swissfamilyfun.com/ . De schrijfster van deze blog verzamelde sinds 2005 al haar uitjes in Zwitserland en geeft de lezer belangrijke informatie over start- en eindpunten, kostprijs van eventuele kabelliften, duur en moeilijkheidsgraad van de wandeling,… Het is dus absoluut niet nodig om het warme water uit te vinden wanneer je in Zwitserland leuke familiewandelingen wil maken. 1 klik en je hoeft maar te kiezen naar ieders wil of mogelijkheden.
Maar deze keer dus de Amdener Höhenweg. We waren al 1 keer in de omgeving tijdens onze uitstap naar Betlis (Walensee). In Tips and tricks 18 kan je daar meer over lezen. We waren toen al heel erg fan van de prachtige omgeving. De mooie Walensee omgeven door krachtige, rotsachtige bergen en daarnaast groene landschappen. Eigenlijk alles wat rust, kracht en energie uitstraalt in 1 adem. En dat is nu net waar we tijdens onze wandelingen zo van genieten.
We reden met de auto vanuit Thalwil zo’n 40 minuten naar Amden (Amden is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Sankt Gallen, en maakt deel uit van het district See-Gaster. Amden telt 1590 inwoners. In deze gemeente ligt ook de Seerenbachwaterval Wikipedia). We parkeerden op 1 van de voorziene parkeerplaatsen in het dorp nabij de Mattstock zetellift (Obere Dorfstrasse 8873 Amden). We waren er rond 9.50 uur en we merkten dat we niet de enigen waren die een wandeling in de omgeving gepland hadden die dag. Er zijn wel een aantal parkeerplaatsen en een parkeerwachter leidde ons naar de vrije plaatsen maar ik zou toch aanraden om niet te laat te vertrekken. We waren nu eind oktober maar tijdens de zomermaanden misschien wel een ideale trekpleister voor wandelaars.
Je kan de wandeling in 2 richtingen maken. Ofwel vertrek je meteen met de Mattstock zetelliftjes naar boven en wandel je naar Arvenbüel dat dan je eindpunt is. In Arvenbüel moet je dan de bus nemen terug naar Amden. De bussen rijden maar om het uur waardoor je dus bij aankomst in Arvenbüel kans hebt dat je nog even moet wachten. Er zijn wel een paar eet- of drankgelegenheden en een speeltuin wat het wachten aangenamer kan maken.
Wij besloten de omgekeerde weg te nemen en konden om 10.25 uur de bus in Amden (busstation aan het postkantoor) richting Arvenbüel nemen. Zo zouden we bij terugkeer meteen van aan de zetelliftjes naar de auto kunnen stappen. De busrit naar Arvenbüel (1275m) duurde een goeie 10 minuten. Van daaruit staat de wandeling gemarkeerd met volgende wegwijzers:
De wandeling is in totaal 8,6 km en heel gevarieerd. Zo wandel je eerst door het dorpje Arvenbüel zelf waar wij genoten van het spotten van het dagelijkse leven van een Arvenbüeler. Daarna maak je een klimmetje door een bosje om vervolgens in een groen en bergachtig landschap de wandeling verder te zetten. Tijdens de eerste helft van de wandeling klim je zo’n 320 meter. Soms pittig maar meestal wel goed te doen. De wandelstokken kunnen hier wel gebruikt worden. Halverwege, in Hüttlisboden, bereik je het hoogste punt van de wandeling, nl. 1520 meter. Daarna daal je opnieuw 349 meter tot in Niederschlag waar je de Mattstock zetellift terugneemt richting Amden.
Halverwege, na de grootste klim, stopten wij even om enerzijds van het uitzicht te genieten en anderzijds even op adem te komen. Ons traditionele zakje notenmix en een goeie slok water uit de drinkfles waren hier welgekomen.
Ook tijdens het 2de deel van de wandeling is het landschap heel gevarieerd. Zo stap je bijvoorbeeld door het ‘Hochmoor’ (Hoogveen, ook wel ombrotroof veen genoemd, is mineraalarm, zuur drasland met een aan deze extreme omstandigheden aangepaste vegetatie en fauna. In tegenstelling tot laagveen wordt hoogveen uitsluitend door neerslag en de in de lucht aanwezige mineralen verzorgd. Wikipedia) Op het einde van het Hochmoor tref je een Schweizer Familie bbq-plaats. Er zijn ook meerdere Feuerplatzen onderweg maar het verschil met een Schweizer Familie Stelle is dat je niet zelf je hout hoeft mee te sleuren.
Na het gezellige ‘vuurtje maken’, zetten we onze wandeling verder. Vanaf de Feuerstelle zou het nog zo’n 2,5 km wandelen zijn. Omdat we van de zoute worstjes toch wel dorst hadden gekregen, maakten we net voor het eindpunt nog een stop bij bergrestaurant Holzstübli waar we genoten van een lekker fris biertje of een verfrissend ijsje.
We hadden ongelooflijk geluk met het weer (al is dat natuurlijk ook deel van de voorbereiding) maar we konden de volledige wandeling in onze t-shirt maken en hadden we een short aangetrokken dan was het des te aangenamer geweest. We smeerden onze snoeten in met zonnecrème want we leerden al dat bergwandelingen verraderlijk kunnen zijn.
Na de Holzstübli wandel je nog een tiental minuten naar het eindpunt ‘Niederschlag’ van waaruit je de zetellift naar Amden kan nemen. Voor een enkele rit met de zetellift betaal je CHF7 per volwassene, kinderen rijden gratis mee onder begeleiding. Je kan boven niet betalen maar bij aankomst in Amden is er een ticketshop waar je na het ritje kan betalen. Het ritje zelf is echt prachtig en enorm ontspannend. Na een mooie wandeling absoluut de kers op de taart.
Ik kan er niks aan doen, het is de fout van de scholen. Ze moeten eens stoppen met pedagogische studiedagen of kermismaandagen (Chilbimontag) te plannen. Maar zo’n lange weekends zijn veeeeeel te verleidelijk. Dan roept er iets van binnen: “Ga, en ontdek Zwitserland!”
Aangezien we hier nog steeds niet zo’n groot sociaal netwerk hebben en iedereen nu sowieso toch wordt aangeraden in zijn eigen bubbel te blijven, zoeken we als gezin naar de beste manier om deze periode voor iedereen haalbaar te houden. Pieter werkt van maandagochtend tot vrijdagavond lange dagen in zijn homeoffice (aka Julia’s kamer) en ziet soms vaak de buitenlucht niet. Sinds een tweetal weken houdt hij samen met zijn collega’s een stappenchallenge. Je had zijn gezicht moeten zien de eerste dagen van de challenge. Hij geraakte soms met moeite aan 400 stappen per dag. Van de slaapkamer naar de badkamer, gevolgd door een stop in de leefruimte voor het ontbijt, waarna hij zich naar zijn bureau begeeft om die hoogstens voor een kop koffie of een kommetje soep te verlaten (en euh…om eerlijk te zijn worden bovengenoemde zaken meestal door de vrouw des huizes naar het bureau gebracht vergezeld van een chocolaatje of lekker koekje). Dus veel stappen worden er hier niet gezet.
Ikzelf geraak meestal wel aan de 10 000 stappen door mijn wandelingen (of beter klimtochten) naar de Duitse les, de supermarkt, eens meewandelen met Julia naar school in de namiddag en hier in huis leg ik serieus wat afstand af door het hollen van de wasmachine naar de oven naar de leefruimte en ga zo maar verder. Stapjes genoeg op die manier. Maar na een week koken, wassen, kinderen naar hobby’s brengen en iedereen plezieren, kijk ik tijdens de weekends ook heel hard uit naar de natuur, de rust, het mooie Zwitserland ontdekken en energie opdoen voor de komende werkweek.
En energie geven die bergen me toch wel. Nooit gedacht dat ik dit zou zeggen maar ik ben ondertussen holderdebolder verliefd geworden op de bergen. De groene velden met klingelende koetjes, de ruwe en machtige bergen en tenslotte dat topje sneeuw vanboven op de hoogste bergen. Whaaa, I love it.
En dus ging ik weer op zoek naar een leuk uitje. Tot nu toe bezochten we steeds andere streken maar omdat ik mijn hartje toch wel een beetje verloren heb in de streek Lauterbrünnen, Wengen, Mürren wou ik graag eens teruggaan tijdens de herfstperiode. We waren hier eind mei met het gezin en maakten dezelfde uitstap nog eens met mijn familie tijdens de zomervakantie. Ook zij waren allemaal onder de indruk van de prachtige vallei in Lauterbrünnen met z’n 72 watervallen (waaronder de indrukwekkende Trummelbachfalle), het charmante autovrije dorpje Wengen dat je alleen met een treintje kan bereiken, de prachtige zichten op de Eiger, Mönch en Jungfrau vanuit Mürren, en ga zo maar verder… (meer uitleg bij Tips and tricks 10)
We besloten deze keer niet in Wengen zelf te logeren maar vonden een gezellig en mooi prijs-kwaliteitsvol hotelletje in Lauterbrünnen. Hotel Silberhorn. Er is een stopcontact voor elektrische wagens.
Op zaterdag parkeerden we de auto op de parking nabij kabellift Stechelberg op het einde van de vallei (zo’n 4 kilometer van het hotel). Van daaruit namen we 2 kabelliftjes naar Mürren (Mürren is een traditioneel Walser bergdorp in het Berner Oberland in Zwitserland, en behoort tot de gemeente Lauterbrunnen. Het dorp is autovrij en ligt op 1650 m hoogte. Het dorp heeft een goed uitzicht op de Eiger, de Mönch en de Jungfrau. Wikipedia) Vanuit Mürren kan je een mooie, platte en makkelijke wandeling maken met een prachtig zicht op de 3 bekendste bergen in de streek. Ik word er helemaal zen van en het bergdorpje zelf is uiterst charmant om na de wandeling te verkwikken met een lekkere warme chocolademelk of een theetje.
We sloten de avond gezellig af in het restaurant van het hotel zelf dat naar Zwitserse normen best lekker en betaalbaar te noemen was. Al half opgeladen door de bergenergie kropen we die avond in onze bedjes.
De volgende ochtend was ik als eerste wakker. Mijn natuurlijke klok staat ingesteld op 6 uur want Gust en Julia beginnen hier ’s morgens afwisselend al om 7.30 uur met de lessen. Ik ben de wekdienst die vaak met veel moeite de slapende (mannelijke) Couckjes mag wekken en klaarstomen voor de nieuwe dag. Het voorbije weekend draaiden we de klok een uurtje terug waardoor ik dus al iets na 5 uur mijn ogen opende hopend op een mooie zonsopgang. De foto’s hieronder nam ik vanop het terras van onze hotelkamer wanneer het reeds licht was buiten. De zon zat nog verscholen achter bergen aangezien Lauterbrünnen in een valei ligt.
Na een heerlijk ontbijt ( de ontbijtbuffetten in Zwitserland waren tot hiertoe niet zo uitgebreid al gebruiken de meeste hotelletjes wel heel lekkere en lokale streekproducten) besloten we de wandeling van Männlichen tot Kleine Scheidegg te maken. Deze wandeling is een makkelijke panoramawandeling met opnieuw prachtige zichten op de 3 bergen. De wandeling zelf is zo’n 4 kilometer lang en voornamelijk plat dus zeker haalbaar met kinderen. Wie een beetje uitdaging verkiest, klimt voor het vertrek nog even via de Royal Walk naar het topje van de Männlichen. Vanuit Lauterbrünnen bereikten we Männlichen via het treintje naar Wengen van waaruit we dan de kabellift naar Männlichen namen. In Männlichen zelf is een bergrestaurant met een heel leuke speeltuin.
Uitzicht vanuit het treintje naar Wengen
Dalstation in Wengen
The Royal Walk
Klim naar het topje van Männlichen
De koe in de speeltuin in Männlichen
Na het korte maar pittige klimmetje en vooral het genieten van het prachtige uitzicht, begonnen we aan de wandeling naar Kleine Scheidegg. Onderweg word je als het ware omver geblazen. Je komt steeds dichter en dichter bij de Eiger, Mönch en de Jungfrau en je ziet de Jungfraujoch alsmaar beter blinken. (Jungfraujoch is het laagste punt op de bergkam tussen de Mönch en de Jungfrau en tevens de grens van de Zwitserse kantons Bern en Wallis. De Jungfraubahn was een idee van Adolf Guyer-Zeller. Op 27 juli 1896 begint de bouw van de Jungfraubahn. 16 jaar later is dit grote project eindelijk klaar. Wikipedia) Hieronder enkele sfeerbeelden van onderweg:
Een goed anderhalf uur later bereikten we bergrestaurant Grindelwaldblick. Daarna heb je bijna je bestemming ‘Kleine Scheidegg’ bereikt. Bij het bergrestaurant hielden wij nog even halt voor een frisse pint en een bordje plaatselijke lekkernijen. Altijd fijn om jezelf even te belonen en het uitzicht kon slechter.
Bergrestaurant Grindelwaldblick
Na nog een goeie 5 minuten wandelen bereikten we het station van Kleine Scheidegg. Van daaruit keer je met het treintje terug naar Lauterbrünnen met een mogelijke tussenstop in Wengen.
Treintje Lauterbrünnen – Kleine Scheidegg met tussenstop in Wengen
Normaal zou hier ons avontuur van die dag eindigen en zouden we braafjes terugkeren richting Lauterbrünnen na een heerlijke herfstdag in het zonnetje. Maar jullie kennen mijn Couckje ondertussen al wat beter: “Tgoh, we staan hier nu wel heel dicht bij de Jungfrau, niet? En de lucht is zo helder vandaag. Je moet toch 1 keer in je leven op de Jungfrau geweest zijn? En nu zijn er ook zo weinig toeristen. Zouden we?”
Vanuit Kleine Scheidegg vertrekt namelijk de Jungfraubahn richting Jungfraujoch. Je rijdt met het treintje onder de berg door naar het topje op 3454 meter. Met onze Halfcard reizen wij aan halve prijs en de kinderen hebben een Juniorcard waardoor zij gratis meekonden. Het leek ons een ‘perfect opportunity’ om deze kans te grijpen. Toeristen van over de hele wereld komen jaarlijks naar Zwitserland om de Jungfraujoch te bezoeken. Ze maakten van het uitkijkpunt op 3454 meter hoogte een mini attractiepark om toeristen te entertainen. Een ijspaleis, een panoramisch restaurant, souvenir- , horloge- en chocoladewinkeltjes, een museum,…ongelooflijk wat ze allemaal in die berg bouwden. Alle randactiviteiten interesseerden ons uiteraard niet maar op deze hoogte, the top of Europe, kunnen staan is toch wel iets uitzonderlijks. We werden er alle vier heel stil van (en dat is bij mezelf en Gust meestal niet zo eenvoudig). Je voelt je ineens heel erg klein en fragiel. Dit pakken ze ons niet meer af. Bedankt Couckje, je had weeral maar eens gelijk.
‘Ah mama, wist je al dat ik een presentatie moet geven op school over één of ander Zwitsers kanton?’ Waarop ik zei: ‘Ah nee Gust, vertel eens. Welk kanton heb jij?’ Zoonmans: ‘Wel euh, iedereen koos zijn favoriete kanton maar ik ken daar allemaal nog niet veel van dus ik nam het kanton dat overbleef, Nidwalden.’
Ok, Nidwalden it is. En dat het overbleef verwondert mij enigzins. Ik vind het een prachtig (klein) kanton aan de Vierwaldstattensee met zicht op Luzern en zijn mooie berg Pilatus (die trouwens in kanton Nidwalden ligt). Op de kaart hieronder zie je Nidwalden in centraal Zwitserland met de afkorting NW.
Nidwalden bevindt zich in het centrum van Zwitserland. In het noorden grenst het kanton aan het Vierwoudstrekenmeer, in alle andere richtingen wordt het omgeven door bergen. De Rotstöckli is met 2901 meter de hoogste berg.
Maar je kan natuurlijk geen presentatie geven over een kanton als je er niet zelf geweest bent en gelukkig bevindt Gust zijn Kanton zich op amper 50 minuten rijden van Thalwil, Zürich. Ik zag mogelijkheden en besloot er een mooie daguitstap van te maken. Gust had op school al één en ander opgezocht over Nidwalden en moest in de tekenles de vlag na tekenen.
Ik zocht en vond dat de gemeente Stans de hoofdplaats is van het kanton en dat je naast het bezoeken van oa het gezellige dorpsplein, het vrouwenklooster St. Klara, de St. Peter en Paulkerk en de talloze kleine winkeltjes en koffiehuizen ook de kabellift kan nemen naar de Stanserhorn (1898m hoog). Dat leek me een mooie combinatie voor een dagje er op uit.
We parkeerden de wagen aan de parking nabij de kabellift en gingen als eerste Stans zelf verkennen. Op zaterdagochtend is er een traditionele ‘Wochenmarkt’ al was die nu wat triestiger dan wat ik had gelezen vooraf. Dat heeft misschien ook wel met Corona te maken natuurlijk.
Na het verkennen van het dorpje trokken we richting het ‘Talstation’ van de Stanserhorn. De dame aan het loket en de heer aan de ingang van het houten treintje waren uiterst vriendelijk. Zeker wanneer ze vernamen dat Gust een presentatie zou doen over ‘hun’ kanton. Hij kreeg flyers, stickers en snoepjes om uit te delen, een kaart van Stans,…
Eerst neem je een schattig houten treintje dat je naar Kälti op 710 meter hoogte brengt. Daarna stap je over op de cabrio kabellift. Deze cabrio kabellift is sinds 9 jaar in werking en uniek. Je kan zowel beneden in het overdekte deel zitten als boven in openlucht genieten van het prachtige uitzicht.
Wistjedatje: het houten treintje reed vroeger zelfs helemaal tot boven en dat al vanaf het jaar 1883.
Onderweg, in de cabriolift, hadden we het al gevoeld en werden mutsen en handschoenen bovengehaald. Het werd naarmate we stegen behoorlijk frisser met als hoogtepunt bij het uitstappen in Stanserhorn… sneeuw! Poederachtige, verse, witterdanwitte sneeuw halverwege oktober. Voor ons allen toch wel een unicum. De gezichtjes van Gust en Julia fleurden helemaal op. Ze hadden meteen zin in een sneeuwballengevecht (terwijl hubbymans met een kritische blik de ballen al om zijn oren zag vliegen).
We besloten de aangegeven rondwandeling te maken en genoten ondertussen van die eerste sneeuw die het hele landschap betoverende. Vergezichten waren deze keer door de wolken niet mogelijk maar voor een keertje vonden we dat niet zo erg.
Na de wandeling gingen we even verpozen in het panoramische restaurant. Lag het aan de grote pint of niet, maar toen ook Julia opmerkte dat het platform waarop onze tafel stond ronddraaide, begrepen we plots beter de gekozen naam voor het restaurant ‘Rondorama’.
De verleiding was ondertussen te groot geworden voor alle Couckjes, groot en klein, dus werd er met volle kracht gerold en gebouwd tot deze prachtige kanjer tevoorschijn kwam. En of ze trots waren!
Omdat de handen (wegens te natte handschoenen) nu toch wel koud kregen, besloten we de kabellift terug te nemen richting Stans. Deze kabellift rijdt trouwens om het halfuur en op vrijdag en zaterdag zelfs tot 23 uur omdat het panoramische restaurant dan candlelight diners aanbiedt.
Zomer of winter, deze uitstap valt zeker aan te raden. We beseften vandaag nog maar eens dat we op minder dan 1 uurtje rijden echt wel in de bergen en tijdens de koudere maanden ook in de sneeuw staan.
Gust neemt deze dag mee in gedachten en zal bij zijn presentatie zeker enkele persoonlijke anekdotes kunnen vertellen. We all love Nidwalden!
Voor zover ik me kan herinneren had ik eigenlijk geen fobieën. Spinnen, muizen (niet waar mama?), hoogtes, pleinvrees…nope niks. Maar de verhuis naar Zwitserland heeft daar verandering in gebracht. Ik lijd hier namelijk aan de LIDL-fobie!
In België ging ik eigenlijk zelden of nooit naar de Lidl. Niet omdat ik dat principieel niet wou ofzo. Alleen lag de Lidl niet zo in mijn buurt aangezien ik woonde en werkte in Humbeek en we daar beschikten over een uiterst verzorgde AD Delhaize. Nu en dan stopte ik eens in de Lidl in Vilvoorde maar als ik eerlijk mag zijn was dat gewoon om makkelijk te kunnen parkeren in de ondergrondse garage. Dan kocht ik een pak koekjes die Gust en Julia via vriendjes op school leerden kennen en hupla… iedereen weer blij!
Maar sinds onze verhuis begin januari ben ik hier in Zwitserland dus een Lidl-klant geworden. In ons dorp Thalwil beschikken we ook nog over een traditionele Zwitserse Coop en Migros maar zoals jullie al weten is Zwitserland een vrij duur land en weten bovengenoemde supermarktketens hun prijzen dus ook wel te bepalen. Daarnaast kan ik de Lidl gemakkelijk met de wagen bereiken zonder moeilijke en nauwe parkeergarages te moeten inrijden. Dat is bij beide andere winkels een ander paar mouwen. En in België vloog ik gezellig rond met mijn compacte Golf maar hier werd ik gedwongen tot rijden met hubby’s iets bredere auto.
Dus Lidl it is! Maar terug naar mijn fobie dus. Ik werd hier een echte housemanager die netjes 1x per week ‘grote boodschappen’ doet (en dan soms tijdens de wandelingen nog iets kleins bijhaalt in Coop of Migros). Dus wekelijks vertrok ik met 3 grote herbruikbare zakken + een koelhoudtas richting Lidl Horgen, ons buurdorp.
Maar sinds kort vertrek ik niet alleen met boodschappentassen maar ook met klamme handjes en knikkende knieën. Maar waarom hoor ik jullie nu denken?
Wel, als je jarenlang vaste klant was bij AD Delhaize Humbeek (sinds deze week trouwens CoMarkt Humbeek) waar er nooit aanvullers hun pallet recht voor je neus neerplanten, waar het personeel vriendelijk lacht, waar de kassierster netjes wacht tot de vorige klant alles op zijn/haar tempo heeft ingeladen en betaald, waar ze je aangekochte goederen met zorg en respect behandelen…dan ga je mijn angststoornis wel begrijpen.
Even een korte schets van mijn wekelijks warenhuisbezoek. Ik vertrek dus met 3 herbruikbare tassen en een koeltas die ik netjes aan mijn kar hang. Ik probeer ‘bewust’ te winkelen zodat ik alles bij heb en geen onnodige kosten maak. Wanneer ik gang 1, fruit en groenten, ben gepasseerd en ondertussen mijn fruit zo probeerde te stapelen dat het straks aan de kassa achteraan ligt, rijd ik door naar de 2de gang. Plots komt een personeelslid met een pallet vol afbakbrood op me af. Ik ben al halverwege de gang en heb op het einde nog koffie nodig. Maar nee hoor, ik bereik mijn koffie nooit want het vriendelijke personeelslid poot een pallet voor me neer. Niemand kan nog door, om het even van welke richting je ook komt. Geen sorry, excuseer of entschuldigung en je kan letterlijk en figuurlijk je kar keren. Je gaat dus maar naar gang 3 en hoopt dat je op het einde van gang 3 nog even naar het laatste stuk van gang 2 kan en je je koffie dus niet vergeet. Ondertussen duwt een ander personeelslid recht voor je neus een bak met actie-producten achteruit waardoor je nog net met je kar een zwier probeert te maken en daarnaast ook een poging doet om geen andere klanten te raken. Zweet! Bijna een sport op zich. Tijdens het winkelen hoor je constant volgende door de intercom: ‘Kassa 2 sluit, kassa 1 opent, kassa 3 sluit, kassa 4 opent,…’ Het lijkt een beetje op een denksportpuzzel en ik concludeer dat een winkelbezoek aan de Lidl zowel goed is voor de mentale als fysieke toestand van de klanten. Ik probeer rustig verder te winkelen en laad mijn karretje lekker vol. Ik eindig bij de diepvriesgroenten die ik netjes bovenaan leg zodat ik ze straks als eerste op de transportband kan leggen en meteen in mijn koeltas kan stoppen. Alles slim uitgedokterd. Tot ik effectief aan de kassa kom. Dan begint het zweten pas echt. Ik hoop vooral dat er iemand voor me staat (ook deze denkwijze is nieuw voor mij) zodat ik alles relatief rustig en beredeneerd kan uitladen. Eieren, tomaten, frambozen, koekjes,…steevast achteraan de band.
En dan is het eindelijk aan mij. De kassier of kassierster bekijkt de transportband en mezelf alsof ik de grootste misdaad ooit pleegde. Of ik nu per sé echt zoveel moest kopen??? En of ik dat echt allemaal ga inladen??? Daarna beginnen ze alles als een bezetene over de scanner voor hun te wrijven en duwen ze alle producten naar het stuk waar ik kan inladen. Met een beetje geluk sta ik daar al klaar om alles op te vangen, Jaja vangen! Wanneer niemand me voor was aan de kassa sta ik nu wellicht nog uit te laden en zie ik al mijn producten op een hoop vliegen. Ik spurt dan naar het einde van de kassa om zo snel mogelijk mijn zakken te vullen. Weeral sport dames en heren! Dan moet ik keuzes maken. Of je ziet al je producten samengeduwd worden op het vangstuk of je gooit zelf zo snel je kan alles (zonder te sorteren) in je zakken. Wanneer jij schuimend in het zweet ergens halverwege aan het inladen bent, is de kassier klaar en geeft hij je eieren, tomaten en frambozen nog een goeie duw zodat die er nog net bij geraken. Daarna mompelen ze het bedrag en verwachten ze uiteraard dat je meteen betaalt. Daarna mompelen ze nog 1 iets en na 8 maanden ben ik er eindelijk aan uit ‘iets van wil je ook nog je kassabon ofzo’. En wat kijken ze boos als ik op die vraag ‘ja graag’ antwoord. Maar daarna is het avontuur uiteraard nog niet gedaan. Zo snel als ze kunnen, beginnen ze de producten van de volgende klant te scannen die de uitloopzone dan met je moet delen. Ze duwen een metalen baar nog eens goed tegen mijn overblijvende producten waardoor nu ook nog het dekseltje van mijn yoghurt scheurt en ik deze in mijn haast in de zak gooi waardoor ik straks thuis overal yoghurt kan kuisen. Daarbij komt de volgende klant ook nog eens naast je te staan wat in Coronatijden eigenlijk helemaal not done is.
Na deze stresserende ervaring strompel ik meestal half van de wereld naar buiten en moet ik wegens mentaal mindere toestand mijn auto gaan zoeken tussen de andere geparkeerde wagens. Onderweg naar huis leg ik meestal een meegil nummer op om de gebeurde omstandigheden een beetje te kunnen verwerken. Nog een koffietje thuis (hopelijk had ik dus de vorige keer koffie meegebracht) om alles door te spoelen en we kunnen al weer beginnen aftellen naar het volgende winkelbezoek. Brrrr!
We sloten de laatste dag van het lange weekend af in Moléson-sur-Gruyères. De kinderen hadden op maandag geen school wegens ‘Knabenschiessen’ (Knabenschiessen gaat jaarlijks door tijdens het 2de weekend van september. Duizenden jongeren uit Zürich leren schieten met een geweer. De stad viert het oude volksfeest met een kermis en kraampjes. Dit jaar werd Knabenschiessen niet echt gevierd door corona maar kregen alle jongeren toch een vrije dag op school). Toen Pieter de eerste maal over Knabenschiessen hoorde, maakte hij zich een voorstelling van mannen die met jongetjes schieten of zoiets….
Maar terug naar Moléson-sur-Gruyères dus… We checkten uit bij het hotel en reden een goed halfuur tot de parkeerplaats aan de kabelbaan in Molésun-sur-Gruyères. We kochten deze keer een Magic dagpas waarmee we de hele dag enkele kabelliften konden nemen maar vooral, we konden ongelimiteerd genieten van de randactiviteiten zoals minigolf, springkastelen, een kaasmakerij bezoeken, de rodelbaan,… Aangezien we geen al te zware dag qua wandelingen hadden voorzien, leek dit ons de beste formule met kinderen.
Eerst namen we de kabeltrein naar Plan-Francey (1520 m) van waaruit we meteen de volgende kabellift namen naar het hoogste punt, Le Moléson (2002 m). We genoten van de ‘point de vu’, zagen er verschillende paragliders vertrekken wat wel eens fijn was om van dichtbij mee te maken en genoten vanop het panoramische terras van een lekker aperitief op hoogte.
Na het aperitiefje/middagmaal namen we de lift en het treintje terug naar beneden en genoten de kinderen van een echte ‘kidsday’. We bezochten eerst nog samen de oude kaasmakerij waar nog kaas geproduceerd wordt op de traditionele wijze maar daarna mochten Gust en Julia helemaal ‘los gaan’ op de springkastelen (zeker 10), tijdens een partijtje minigolf en het ontelbare keren naar beneden glijden op de rodelbaan. En zoals ze vaak zeggen: blije kindjes = blije ouders!
Het was een heerlijk weekend in de streek van Gruyère en ik zou het iedereen zeker aanraden om tijdens een verblijf in Zwitserland toch een ‘ommetje’ daarheen te maken.
Half september, bij 26 graden, met je voeten in de sneeuw wandelen. Dat kan in Zwitserland!
Maar voor we op zondagmorgen vertrokken richting Glacier 3000 werden we in ons hotel op een wel heel speciale manier gewekt. We sliepen met het raam open en opeens hoorden Julia en ik (de mannelijke helft van het gezin lag nog lekker te slapen) een vreemd geluid. We keken uit de ramen maar zagen niks. Waar kwam dat vreemde geluid toch vandaan? Tot we opeens voor onze neus maar liefst 4 luchtballonnen zagen opstijgen. Nog nooit stonden we zo dicht bij een luchtballon. Chateau d’ Oex is dan ook gekend om het ballonvaren en heeft zelfs een ballonmuseum waar je ook de Breitling Orbiter (de eerste ballon die non-stop rond de wereld vloog) kan bezichtingen.
Na deze toch wel speciale ochtend reden we zo’n 40 minuten naar Col du Pillon waar we de auto gratis konden parkeren op een ruime parkeerplaats naast de kabellift. Een ritje naar boven kost normaal CH80 per volwassene maar met onze SBB halfcard en de juniorcard van de kinderen betaalden we in totaal CH80. Prijzig maar absoluut de moeite waard.
Je neemt eerst de kabellift van Col du Pillon (1546 m) naar Cabane (2525 m) en vanuit Cabane neem je een andere lift naar Scex Rouge (2971 m). Om de 3000 meter te bereiken (vandaar de naam Glacier 3000) ga je via een hangbrug naar het uitkijkpunt van waar je de Mont Blanc, de Jungfrau, Mönch, Eiger en de Matterhorn hun witte topjes kan zien (bij mooi en open weer uiteraard). Wij hadden geluk en konden ze allemaal spotten.
Nadat je vanuit het uitkijkpunt de omgeving hebt verkend, daal je terug naar beneden waar je de hoogste Alpine Coaster van de wereld treft. In volle vaart naar beneden glijden was een grote droom voor mijn Couckjesclan en dus kochten we een ticketje voor Pieter, Gust en Julia. Per ticket betaal je CH9 zelfs al rijd je met 2 samen in 1 karretje. Maar ze hebben er van genoten, gelukkig maar!
Hoog tijd om aan de gletsjer wandeling te beginnen. Gust en Julia konden niet wachten om met hun voeten in de sneeuw te staan en de sneeuw ook werkelijk aan te raken. Je neemt eerst de Ice Express (een zetellift) naar beneden van waaruit je dan de wandeling ‘Glacier Walk’ kan starten. De wandeling duurt zonder stops een kleine 2 uur. Je wandelt over de gletsjer naar Quille du Diable (2908 m) en terug. Zeker geen zware wandeling maar het stappen in de sneeuw is toch niet te onderschatten. Voorzie zeker waterdichte wandelschoenen.
Quille du diable is de puntige rots achter mij.
We beleefden een fantastische dag en waren alle 4 onder de indruk van de hoogtes, de besneeuwde bergtoppen, de gletsjer, de sneeuw, de pure natuur…
Helemaal zen reden we terug richting Chateau d’Oex maar omdat we die dag nog ergens wilden eten (we aten op de gletsjer als lunch wat droge crackers die we mee hadden in de rugzak) en we de Käsefondue van de streek toch zeker eens wilden proberen, hielden we halt in G-Staad: Gstaad is een dorp in het Berner Oberland in Zwitserland. Het ligt op een hoogte van 1050 m en behoort tot de gemeente Saanen. Gstaad staat bekend als een van de meest exclusieve wintersportplaatsen ter wereld, en trekt wereldwijd beroemde artiesten en leden van koningshuizen aan.
Dat laatste hebben we gemerkt: winkels als Dolce & Gabanna, Dior, Louis Vuitton,…zijn er zeker terug te vinden. Maar buiten de ‘iets duurdere winkels’ is het dorpje wel heel charmant. Prachtige typische Bernerse huizen versierd met kleurrijke bloemen doen je helemaal wegdromen. Ik kan me zeker voorstellen dat het er tijdens het skiseizoen heel aangenaam vertoeven is. Misschien moeten we in de winter nog wel eens terugkeren naar deze streek. Opgelet: hier spreken ze dan weer Duits wat binnen ons gezin voor toch wel wat spraakproblemen begon te zorgen (Duits, Frans, Nederlands,…op 1 dag)
We vonden een ‘betaalbaar’ en gezellig restaurant, Posthotel Rössli, in de hoofdstraat van het dorpje waar we eindelijk van onze Käsefondue (met gruyère) konden smullen. Daarna keerden we moe maar voldaan terug naar het hotel in Chateau d’Oex.
I know…ik heb jullie al vaker verteld dat ik ‘het’ mooiste plaatsje in Zwitserland heb ontdekt. En ja, jullie weten al dat het hier ontzettend mooi is maar vorig weekend maakten we een tripje dat zeker ook ergens bovenaan het lijstje komt.
Mesdames et messieurs, je vous présente…Gruyères! Vandaag een beetje Frans i.p.v. Duits aangezien Gruyères zich in het Frans sprekende gedeelte, in het kanton Fribourg, bevindt.
We vertrokken op zaterdagochtend richting het middeleeuws dorpje Gruyères. Je rekent best een 2,5 uur om vanuit Thalwil je bestemming te bereiken. Gruyères zelf is niet groot maar uiterst charmant. Je waant je zo terug in de middeleeuwen en het dorpje lijkt me de set van meerdere grote films.
We hadden het blijkbaar getroffen. Dit weekend was er een soort ‘chocoladefestival’. Aan het toeristisch kantoor konden we een metalen koekendoosje kopen voor CH12. Met het doosje kregen we toegang tot een 6-tal verschillende locaties in Gruyères zelf waar we telkens per doosje 1 praline in ontvangst mochten nemen en alle 4 telkens 1 praline mochten proeven. Lokale handelaars stelden er hun producten voor. Ohja!!! Ik kan jullie garanderen dat er gesmikkeld werd. En de warme temperaturen zorgden er voor dat we de pralines uiteraard best niet te lang bewaarden…dus smullen maar!
De chocoladezoektocht zette zich nog verder in Pringy waar ook de kaasmakerij, La Maison Gruyère en Chocolaterie de Gruyères, zich bevinden. Na Pringy reden we door naar Broc waar je Maison Cailler, de chocoladefabriek van het merk Cailler, kan bezoeken. Maar voor ik jullie daarover vertel…eerst nog even terug naar Gruyères zelf.
Het oude, middeleeuwse dorpje bestaat uit wat traditionele winkeltjes waar je vooral chocolade en kaas kan kopen en daarnaast vind je er verschillende restaurants waar vooral Käsefondue wordt gesmuld. Maar het hoogtepunt van het dorpje is ‘Le château de Gruyères’. Dat kasteel bevindt zich op de uitloop van het oude dorpje en is zeker het bezoeken waard. Een familieticket kost CH25 en voor de (kleinere) kinderen is er een zoektocht voorzien.
We hebben het getroffen, er waren die dag 2 huwelijken in het kerkje van Gruyères en ook al ben ik niet zo’n prinses-in-de-witte-jurk-fan-en-ik-wil-absoluut-trouwen, het begon toch stiekem wel een beetje te kriebelen hoor.
Omdat de buiken al goed gevuld waren met smeuïge en heerlijke pralines hadden we geen grote honger meer. Toch wilden we graag nog wat genieten van het dorpje op een terrasje. We bestelden een frisse pint met een kaasplankje. Absoluut aan te raden!
Nadat we Gruyères uitwuifden, reden we door naar Prigny (waar de chocoladezoektocht zich verder zette) en als laatste stopplaats van de zoektocht kwamen we aan in Broc bij Maison Cailler.
Je voelt je precies in de film ‘Sjakie en de chocoladefabriek’. Echt de moeite waard en al zeker voor de chocoladeliefhebbers onder ons. Er is een atelier waar je pralines kan zien maken en personaliseren, er is een toeristische toer die je net zoals in een pretpark helemaal meeneemt naar de oorsprong en geschiedenis van chocolade, je kan een stukje van de fabriek bekijken achter een glazen wand (zo zie je een loopband een chocoladereep maken van begin tot einde, van vloeibare chocolade tot een verpakte chocoladereep in een kartonnen doos verpakt), er is een proef-atelier (waar je best wel veel chocolade kan proeven) en uiteindelijk kom je op het einde terecht in de chocoladeshop waar je een lekker souvenir kan kopen indien gewenst. Kinderen tot 16 jaar bezoeken Maison Cailler gratis, volwassenen betalen CH15 per persoon. Omdat wij deelnamen aan de chocoladezoektocht kregen wij 50% korting en betaalden we dus in totaal CH15 voor ons 4.
Een goed gevulde dag deed ons stilletjes aan verlangen naar ons hotelletje ‘Ermitage‘ in Chateau d’Oex op ongeveer een 20-tal minuten rijden van Gruyères.
Het hotel ligt heel rustig, is recent vernieuwd al proef je meteen toch de Zwitserse sfeer, de hoteluitbaters zijn vrij jong en proberen echt wel hun best te doen maar je voelt dat ze nog niet helemaal ervaren zijn. Ik zou niet aanraden om te dineren in het hotel zelf want de prijzen zijn absurd. Het ontbijt daarentegen was inbegrepen bij het reserveren van de kamer en was niet uitgebreid maar bestond uit overheerlijke lokale en bio producten. Er is een laadplaats voorzien op de parking maar de Italiaanse dame die ons onthaalde was daar blijkbaar niet van op de hoogte waardoor we de wagen in het dorpje zelf hebben volgeladen (ongeveer 10 minuten wandelen van het hotel).
Over het vervolg van ons weekendje in de omgeving van Gruyères vertel ik je in een volgende Trips and tricks…
Naast de vele mooie bergwandelingen willen we natuurlijk graag ook Zwitserlands mooiste steden ontdekken. Dit weekend was het de beurt aan de hoofdstad van Zwitserland: Bern.
Kleine noot, eigenlijk heeft Zwitserland geen hoofdstad maar wel een bondsstad.
Dat laatste zinnetje wordt duidelijk wanneer je de oude binnenstad gaat verkennen. Wij parkeerden de auto op parking Klösterlistutz van waar we meteen een mooie wandeling doorheen de oude binnenstad konden maken.
Wat je zeker niet mag, maar ook niet zal, missen zijn de 6 km lange gaanderijen of arcades met gezellige locale winkeltjes, antiek- en kunstzaken. Daarnaast moet je zeker de Münstertoren, het Rathaus, Bärengraben (een berenpark), De Zytgloggetoren, uitkijken op de rivier de Aare, de Untertorbrücke,…bezoeken.
Wij volgden geen specifieke stadswandeling want in de oude binnenstad, die heel middeleeuws aanvoelt, kan je eigenlijk weinig bijzonderheden gemist hebben.
Vector illustrated map of Bern, Switzerland. stylized landmarks and famous places. Line art.
De sfeer is er heel gezellig en de kleine steegjes, de oude gaanderijen, de typische bouwstijl, de mooie bruggen en het helblauwe water van de Aare nemen je helemaal in betovering. Wij werden absoluut ‘zen’ door in de stad rond te slenteren en het mooie weer was natuurlijk mooi meegenomen.
In Bern kan je ook enkele musea bezoeken maar dat lieten we aan ons voorbij gaan tijdens dit blitzbezoek. Al maakten we wel 1 uitzondering voor het ‘Albert Einsteinhaus’ in de hoofdstraat van het centrum. Op het 2de verdiep van dat huis, in de Kramgasse 49, woonde Albert Einstein in 1903 samen met zijn vrouw Mileva Maric. Daar zou hij zijn relativiteitstheorie geschreven hebben en daar werd ook zijn zoon Hans Albert Einstein geboren. Van het huis hebben ze een klein museum gemaakt waar je op de 2de verdieping de woonplaats kan bezoeken zoals ze er toen zou hebben uitgezien en op het 3de verdiep van de woning is een expositieruimte met wat meer uitleg over het leven van Einstein. Dit bezoek is wel eens de moeite waard. Voor €16 spendeerden we een halfuurtje in het Einstein huis wat ideaal is voor een museumbezoek met kinderen. In diezelfde straat maar dan aan de overkant, Kramgasse nummer 32, kan je ook nog het huis vinden waar hij voor zijn huwelijk een kamertje huurde en dus ook heeft gewoond.
Vanuit Zürich reden we net geen 2 uur naar Bern dus even op en af rijden is niet voor elke week maar we willen hier zeker nog eens terugkomen. Deze uitstap is eventueel te combineren met een meerdaagse uitstap in Zwitserland.
