Vandaag gingen we voor het eerst op winterwandeling met de trein. De gebruikelijke chauffeur van dienst wou ook wel eens genieten van de mooie uitzichten onderweg (terwijl de vrouwelijke medepassagiers luidkeels ooh en aah roepen) en rijden in eventuele sneeuw is ook niet zo zijn ding. We dachten: let’s give it a try.

Op 58 minuten bereikten we onze bestemming (station Unterterzen = dalstation Flumserberg). We waren hier in januari 2020 al 2x om te skiën. Toen reden we met de wagen 45 minuten vanuit Thalwil naar de parking naast het dalstation. Daar bevinden zich ook 2 elektrische laadplaatsen. Vroeg komen is hier een verstandige beslissing.

Vandaag konden wij van aan het station via de ondergrondse oversteekplaats meteen de kassa’s van de kabellift bereiken. Voor ons gezin betaalden we CHF14 (met half-cards en juniorcards natuurlijk) om in Tannenboden te geraken. Het ritje met de kabellift is best al een ervaring. Aan de eerste stop blijf je gewoon zitten. De 2de stop is je eindbestemming Tannenboden.

Eens boven aangekomen ben je eerst wat overdonderd door de skiërs, zetelliftjes, Kinderland (waar kindjes leren skiën),… maar daar loop je gewoon doorheen. Al snel zie je het grote bord ‘Wanderweg’ (zie foto hieronder) dat je niet alleen naar de wandelingen maar ook naar de gezochte rust leidt. Vanaf daar volg je opnieuw de roze bordjes en roze paaltjes in de sneeuw. Wij wilden wandelen naar Seebenalp en terug (8 km in de sneeuw). De bordjes ‘Seebenalp’ vind je dan ook makkelijk terug.

De heenwandeling is een stevige klim van in totaal 340 meter hoogteverschil. Maar de schoonheid van de magnifieke bergtoppen, de besneeuwde dennenbomen en het diepe dal maken de klim absoluut de moeite waard.

De heenwandeling eindigt bij hotel en restaurant Seebenalp. Voor het hotel ligt een meer dat we eerst niet zagen omdat het helemaal toegevroren lag en bovendien bedekt met sneeuw. Het restaurant biedt momenteel door de coronamaatregelen een take away service aan waardoor de stevige klim toch werd beloond met een lekker drankje.

De terugweg wandelt een pak vlotter aangezien je de 328 meter terug daalt. Gust en Julia konden zo goed als de volledige terugweg glijden op hun pannenkoeksleetjes. Plezier en gelach verzekerd!

Na de daling met de kabelliftjes namen we de trein terug naar Thalwil. En onderweg zag ik 3 paar gelukkige, rode en gloeiende winterwangetjes.

Toen Gust en Julia vorige week de sleeroute op de Uetliberg zagen, wilden ze die uiteraard meteen uitproberen.  Maar toen hadden we niet de juiste sleetjes bij.  Deze week dus maar op zoek gegaan naar sleeroutes (ik spendeerde al uuuren naar het zoeken van ‘de’ ideale weekendactiviteit op ons wereldwijde web) en… een houten slee.  Een plastieken exemplaar verhuisden we mee vanuit België.  Nu kunnen ze afwisselen en uitzoeken wat best werkt.  Hier trouwens geen tekort aan sleetjes in de plaatselijke winkels.  En ook geen paniek dat de sleetjes of sneeuwscheppen uitverkocht zullen zijn bij de eerste sneeuwval.  Oh no, de Zwitsers zijn prepared!

En wij dus ook vanaf nu.  Gek hoe we week na week meer uitgerust zijn voor onze wandelingen of activiteiten in de bergen.  Winterwandelschoenen, skibroeken, wandelstokken, een deftige rugzak, waterdichte handschoenen (denkt terug aan die keer dat Gust en Julia een sneeuwman maakten in Stans met hun katoenen handschoentjes 😱).

We zijn nog steeds geen ‘echte’ maar we komen stilletjesaan aardig in de buurt.

Dankzij een collega student in mijn Duitse lessen kreeg ik de tip om te gaan sleeën naar Engelberg – Brunni.  En dus werd op vrijdag, na wat opzoekingswerk, de tas met winterspullen klaargezet.  De wekker begon vrolijk te piepen om 7 uur vanmorgen (ik citeer de mannelijke Couckjes: ‘Echt?!?!  En dat op een zaterdagochtend???’) Ohja!  Ik wou met heel die coronasituatie het zekere voor het onzekere nemen en vroeg vertrekken.

Om 8 uur zaten we volledig gepakt in de auto en tegen 9.20 uur konden we ons parkeren aan het dalstation in Engelberg (Wydenstrasse 55, Engelberg).  Er was zeker geen drukte en de ticketjes konden we op veilige afstand aanschaffen.  We kochten een dagkaart omdat je voor het sleeën de zetellift van Ristis (eindpunt sleeroute) meerdere keren per dag neemt om terug boven te geraken.

Maar voor je in Ristis bent, neem je de gondellift van Engelberg naar Ristis.  We kunnen zeker zeggen dat ze hier rekening hielden met de coronavoorschriften.  De gondola is binnenin verdeeld in compartimenten met plexiglas en de lift rijdt constant heen en terug.  Zo gingen wij met zo’n 15 personen naar boven terwijl de gondel normaal plaats biedt aan 65 man.

In Ristis wandel je nog een klein stukje naar de zetelliftjes.  Onderweg kom je een oefen slee- en skipistje tegen geschikt voor kleinere kinderen.  Naast die piste bevindt zich een kiosk waar je snacks kan kopen maar waar je ook sleetjes kan huren voor CHF 8 per dag.  We besloten er nog eentje te huren voor de papa.

En zo gingen we met 3 sleetjes richting de zetellift waar we zoals volleerde skiërs ons dagkaartje scanden vanuit het speciale vakje in onze skijas.  Echte pro’s worden we nog 😄. En terwijl ik dan al weer bedenk hoe we die 3 sleetjes op die lift zullen krijgen, snelt een Zwitser je toe en hangt alle sleetjes aan een haak aan de zijkant van de lift.  Boven helpt een andere vriendelijke man om die er terug af te halen.  Cool!  Kinderen vanaf 125 cm mogen het liftje zelfs alleen nemen en hoeven zo dus ook niet te sukkelen met hun slee.

Nadat we alle 4 nogal onhandig van de zetellift sprongen boven (ik zei bijna pro’s he) vonden we het bordje naar de sleeroute vrijwel meteen. 

Ok, hier waren we dan.  Ik besloot het gezelschap een eerste keer te laten proberen.  Gust zou alleen gaan en Pieter en Julia deelden het andere houten sleetje.  Even een korte uitleg door vaderlief en hup… Ze waren vertrokken.  Vol spanning wachtte ik hen op benieuwd naar de eerste verhalen.  Ze bleven uitzonderlijk lang weg en ik zag andere gezinnen al een tweede keer vertrekken maar toen bleek dat ze beneden in Ristis een toiletbezoek brachten.  En bij deze is het bewezen dat skibroeken met bretels NIET handig zijn bij toiletbezoeken.  Voor het sleeën (en vallen) daarentegen wel.

Maar bij het terugkeren met de zetelliftjes zag ik gelukkig 3 blije gezichtjes.  ‘Nog een keer!  En nu moet je echt wel meegaan mama!’ Ok, let’s do this.  Gust zou op onze houten slee gaan, Julia op de plastieken en ik achter bij Pieter op de gehuurde slee.  Strak plan leek het ons.  Tot Julia op nog maar enkele meters van de start de controle verloor, uit haar sleetje viel en het sleetje in volle vaart naar beneden op de skipiste donderde.  Julia sprong het sleetje bijna nog achterna maar gelukkig konden we haar tijdig stoppen. 

Maar daar lag ons sleetje dus.  Vele meters lager midden op een skipiste.  Stoere papa besloot de afdaling aan te gaan en wij moedigden hem van boven aan.  Na een stevige klim waren we blij om uiteindelijk papa en sleetje terug te kunnen omarmen.  Ok, tijd voor plan B dus.  Julia gaat met Pieter en ik word Gust zijn passagier.  ‘Mama, ik heb het volledig onder controle hoor!’. Euheu, tot ik net voor de eerste scherpe bocht vroeg hoe we het precies gingen aanpakken.  ‘Euh, geen idee mama, gewoon gaaaaaaaaan!’

En daar gingen we inderdaad. Snoet van de slee in een pak sneeuw van minstens 1 meter, Gust zijn snoet recht in de sneeuw en ik nog ergens daar bovenop.  Gieren en schudden van het lachen deden we.  Andere voorbijvarenden stopten (die hadden duidelijk wel een plan) om te vragen of we hulp nodig hadden maar we geraakten alleen niet recht van het lachen.  Ik heb er nu nog steeds buikpijn van.

En dat was misschien onze eerste maar niet onze enige valpartij.  Maar eerlijk, lang geleden dat ik nog zo gelachen heb.  Ik voelde me precies opnieuw een kind.  Zonder zorgen of angsten.  Gewoon gaan, zalig!

We gingen een 5-tal keer op en af en warmden ons ’s middags met een heerlijk tomatensoepje in de Brunnihütte.

Bij het terugkeren naar Ristis gleden Gust en Julia nog even solo op het oefenpistje en werd er nog een professioneel sneeuwballengevecht gehouden. 

Behoorlijk moe maar o zo tevreden keerden we terug naar Thalwil waar de skikleren mooi werden opgehangen wegens zeer nat en waar het warme water van een verfrissende douche nog nooit eerder zoveel deugd deed.

Nadat we zondagnacht bezoek kregen van Pietli slopen Gust en Julia op zondagmorgen op de tippen van hun tenen naar de woonkamer. Zou het, zou het niet,…? Geen echte believers meer hier in huis maar de spanning houden we er nog steeds graag in. De cadeautjes werden uitgepakt, bouwdozen in mekaar gestoken en er werd gesmuld van de chocolademannetjes. Voor het grootste kindje in huis was er een kleine ontgoocheling bij het niet kunnen terugvinden van de ‘hier-kan-ik-niet-van-stoppen-Mariatjes‘. Deze werden dan ook meteen toegevoegd aan het lijstje ‘Wat brengen we mee uit België?’

De voormiddag vloog voorbij en ik genoot van alle blije gezichtjes. Het huis leek even op een mini containerpark door de opengescheurde verpakkingen en losse stukjes maar gelukkig zorgde moederlief al snel weer voor wat orde.

Na de middag bekeken we even het weer en buiten wat grijs gemiezer was er eigenlijk niet veel te zien. We konden ook niet meer zo ver rijden aangezien het hier de laatste tijd tussen 16.30 uur en 17 uur al donker wordt. We besloten naar de huisberg van Zürich te gaan en hoopten misschien nog een beetje sneeuw, die in de loop van de week viel, mee te pikken.

Vanuit Thalwil namen we de trein naar Zürich Hauptbahnhof. Daar stapten we over op de Uetlibergbahn die ons met enkele tussenstops in 20 minuten naar de Uetliberg bracht. Onderweg zagen we heel wat mensen met allerlei soorten sleetjes: houten, racesleetjes, sleetjes met een stuur, sleetjes met een soort skilatten onder,… Nog nooit eerder zagen we zoveel verschillende soorten en maten. Het vermoeden dat er boven nog sneeuw zou liggen, werd met de minuut groter.

Heel wat mensen stapten af bij de laatste stop voor we de Uetliberg bereikten. In Ringlikon zagen we een groot veld vol met sneeuw waar 10-tallen sneeuwmannen gebouwd werden. De één al wat groter of gedetailleerder dan de andere maar naast de vele sneeuw is er ook een geweldige heuvel waar je van kan sleeën. We twijfelden even of we daar zouden uitstappen maar uiteindelijk waren we gekomen voor de winterse wandeling van Uetliberg naar Felsenegg en hadden we enkel van die pannenkoeksleetjes bij. Dus spoorden we nog 1 halte verder. Ondertussen waren we al in een heel erg wit en winters landschap aangekomen.

Bij de eindhalte ‘Uetliberg’ trokken hoopjes mensen (met opnieuw allerlei soorten sleetjes) dezelfde richting uit. Nadat de meeste drukte wat voorbij was, besloten we even dichter een kijkje te gaan nemen. Blijkbaar is er een speciaal aangelegde Schlittelroute (sleeroute) die van Uetliberg naar Ringlikon gaat. Kindjes, maar zeker ook enthousiaste mama’s en papa’s vertrokken in volle vaart naar beneden. Echt weer iets helemaal nieuw voor ons.

Gust en Julia wilden dit maar al te graag uitproberen maar met de pannenkoeksleetjes leek het ons toch wat te gevaarlijk. Maar… we komen zeker terug met een echte slee!

Vanaf het station klim je een beetje naar boven naar het topje van de Uetliberg. Gust en Julia konden er van wat kleinere heuveltjes glijden en we bezochten ook de mini-coronaproof-kerstmarkt. Toch fijn om dankzij de geur van Glühwein en heisse Maroni een beetje kerstsfeer mee te pikken.

Na wat glijden, met sneeuwballen gooien en rollebollen in de sneeuw begonnen we aan de winterse wandeling naar Felsenegg. De wandeling is 6 km lang en deden we net voor de zomer al eens in omgekeerde richting (zie tips and tricks 15). Eerst daalden we een stukje. Het grootste stuk van de wandeling is vrij plat en op het einde stijg je terug een beetje naar het kabelliftje van Felsenegg. De wandeling is voor jong en oud zeker te doen maar voorzie voor de sneeuwwandeling toch maar best goeie en stevige schoenen. Het wandelpad is wat gestrooid maar tijdens de wandeling viel er nog steeds sneeuw.

Omdat we tijdens het wandelen ook tijd maakten om te spelen in de sneeuw, sneeuwengeltjes te maken en hier en daar verwonderd te blijven stilstaan door de schoonheid van dit winters tafereel werd het al snel 16.30 uur en zagen we dat we voor het laatste stukje best wat konden doorstappen om toch voor het donker Felsenegg te bereiken. En dat lukte net op tijd. Nabij de kabellift in Felsenegg is een groot hellend vlak waar Gust en Julia nog even wilden glijden (in het donker dus) en wij besloten toch even na te genieten met een fris pintje in het gezellig ingerichte restaurant Felsenegg.

Rond 18 uur namen we het kabelliftje terug vanuit Felsenegg naar Adliswil (op zaterdag kan je het liftje tot 22 uur nemen en op zondag gaat het laatste liftje om 20 uur naar beneden). Van daaruit stapten we 5 minuutjes naar het station van Adliswil waar we nog even avontuurlijk holden om onze bus richting Thalwil (net niet) te halen.

“Het was een heel fijne Sinterklaasdag”, besloten we gezamenlijk. Nog maar eens beseften we dat we echt niet ver moeten rijden om te kunnen genieten van de Zwitserse schoonheid. En moet ik jullie nog vertellen dat ik vandaag al meermaals wegdroomde naar de prachtige sneeuwwandeling van gisteren.

Stilletjes aan verandert Zwitserland in een winterwonderlandschap.  Overal kerstlichtjes, haardvuurtjes, gezellig ingerichte chalets en op de hoger gelegen gebieden valt de eerste verse sneeuw.  Voor ons helemaal nieuw maar o zo mooi!

In Thalwil, Zürich hing de voorbije week een grijze mist over het meer.  Blijkbaar heel erg typisch voor deze periode van het jaar.  Op de mooiere dagen trekt deze mist tegen de middag weg maar op de mindere dagen blijft alles nogal grijs.  Maar wat we ondertussen wel al leerden is dat je deze grijze periode wat kan omzeilen door je naar een iets hoger gelegen gebied te begeven.  Tijdens de weekdagen is dat natuurlijk moeilijker aangezien er gewerkt moet worden en de kinderen op school verwacht worden maar tijdens het weekend zoeken we maar al te graag dat hoger gelegen zonnetje op.

Het is in deze tijd van het jaar wel een beetje zoeken naar geopende kabelliftjes en/of wandelingen.  Sommige kabelliften (vooral de hele grote trekpleisters) blijven het hele jaar open, andere sluiten in de maand november voor onderhoud en om alles klaar te maken voor het winter- en skiseizoen en andere sluiten helemaal tot in het voorjaar.  Hetzelfde met de wandelingen.  Sommige wandelingen zijn tijdens de wintermaanden te gevaarlijk op gladde en smalle bergpassen maar gelukkig is er ook een hele waslijst aan winterwandelingen.  En een handig weetje: winterwandelingen zijn op kaarten altijd aangeduid in het roze (zie kaartje hieronder: wandeling nummer 7 is de wandeling die wij gisteren maakten).

Wij reden naar Sattel (adres: Eumatt, Sattel) wat maar zo’n 36 minuutjes rijden is vanuit Thalwil.  Het blijft zalig om te ontdekken dat we zoveel schoonheid zo dicht bij huis hebben.  In Sattel zijn 2 grote parkings waar je voor CHF5 voor een hele dag kan parkeren.  Er zijn ook een 4-tal laadplaatsen voorzien voor elektrische wagens.

We hebben al door dat ze hier in Zwitserland graag de langste, de grootste, de speciaalste,… lift, brug, rodelbaan promoten.  Deze keer mochten we met de oudste ‘Drehgondelbahn’ ter wereld in 8 minuten van Sattel naar Mostelberg vliegen.  De kleine gondeltjes (max. 8 personen in 1 gondel) draaien rond hun eigen as wat voor een spectaculair uitzicht zorgt voor alle inzittenden.

Tijdens het stijgen zagen we de mist plots dunner worden en probeerde het zonnetje door die mist heen te schijnen.  Nog wat hoger (zie foto hierboven) konden we alleen maar genieten van een stralend blauwe hemel en bleef de mist netjes onder ons hangen.  Bijna niet te geloven dat je op 8 minuten verschil van een natte en grijze wereld in een stralende zonneschijn terecht komt.

De winterwandeling staat mooi aangeduid op een infobord dus duurde het niet lang voor we vertrokken waren (Rundweg Engelstock).

De wandeling is zo’n 5 kilometer lang en zou zo’n anderhalf uur stappen zijn maar uiteraard maakten wij daar weer een daguitstap van.  Onderweg stoppen bij mooie views, nootjes als energiebron verorberen op een bankje in de zon, van de sneeuwberg glijden en gieren van het lachen, in een berghut stoppen en genieten van iets lekkers,…  Geen haast voor ons maar heerlijk genieten!!!

Hieronder enkele sfeerbeelden:

Het wandelen zelf was heel leuk maar voor Gust en Julia was het sleeën absoluut het hoogtepunt van de dag.  Op de meest noordelijke flanken bleef de sneeuw liggen waardoor ze heerlijk naar beneden konden glijden met zo’n pannenkoeksleetje wat we meehadden in de rugzak.  Zalig om dan als ouder met je snoet in de zon op een bankje halt te houden en te luisteren naar het gelach en gegibber van je kroost. 

In het laatste stuk van de wandeling kwamen we een prachtig terras (Berggasthaus Herrenboden) in de zon tegen waar we halt hielden en onze hongerige buikjes vulden.  Het blijft ongelooflijk om eind november in trui buiten te kunnen eten met zoveel zon op je snoet.  Mijn huisgenoten trekken steeds hun ogen op wanneer moeder luidkeels roept: “Gastjes, voel je het?  Vitamine D!!!”

Met een halve liter bier in de benen vertrokken we voor het laatste stuk van de wandeling.  En dat laatste stuk lag net aan de meest noordelijke kant van de Mostelberg waardoor het op bepaalde plaatsen wat glad kon zijn.  Hilariteit alom natuurlijk wanneer moeder onderuit ging op een gladde ijsplek.  Grumbel…

Gelukkig maakte de Skywalk hangbrug, net voor het einde van de wandeling, veel goed.  Met een lengte van 374 meter is de “Skywalk” een van Europa’s langste hangbruggen  (zie je wel, weeral de langste 🙂 ) voor voetgangers.  De brug overspant het Lauitobel op 58 meter hoogte.

Ik weet niet zeker of het aan het bier of de valpartij (of beide) lag maar het wiebelde behoorlijk onder mijn voeten.  Het is een ervaring maar ik twijfel of ik de brug niet leuker vond van op afstand 🙂

We hebben weer heel erg genoten van deze dag onder een stralende blauwe hemel.  Energie EN vitamine D opgeladen: Check!

Sinds ik een paar maand geleden de VTM Telefacts aflevering over Zwitserland bekeek, wou ik absoluut deze toeristische trekpleister eens bezoeken. Normaal wordt het plaatsje in het kanton Appenzell overspoeld met toeristen sinds National Geographic deze hotspot uitriep tot 1 van de mooiste plaatsjes ter wereld.

Als corona dan wel voordelen heeft, is het toch dat Zwitserland momenteel helemaal niet overspoeld wordt door toeristen van over de hele wereld. Enkel de inwoners van het land zelf maken tijdens de weekends of vakanties uitjes naar deze prachtige plekjes.

Dit weekend was het dus eindelijk zover! Sowieso wou ik heel graag eens door het kanton Appenzell rijden (dat stukje Zwitserland hadden we nog niet aangeprikt op onze landkaart) maar de bekende Wildkirchli (Wildkirchli zijn drie onderling verbonden grotten in het Alpstein-massief in het kanton Appenzell Innerrhoden in Zwitserland, ten noordoosten van de berg Säntis Zwitserland. De grotten bevinden zich op een hoogte van 1.477 – 1.500 m. Wikipedia ) en natuurlijk het Berggasthaus Aescher (Berggasthaus Äscher is een herberg in het Zwitserse kanton Appenzell Innerrhoden, in de wijk Schwende. Het werd gebouwd in een van de Wildkirchli-grotten onder de Ebenalp (1640 m boven zeeniveau) langs het pad naar Äscher [1]. De bergherberg bestaat sinds 1846 en is daarmee een van de oudste berghutten in Zwitserland. [2] Het huidige gebouw is in 1860 gebouwd in plaats van een schuilkelder voor heremietmonniken. Het is een monumentaal pand. Het behoort tot de Wildkirchlistiftung. [3] Wikipedia) stonden op mijn to do lijstje.

Met de wagen rijd je zo’n anderhalf uur vanuit Thalwil, Zürich naar het dalstation van de kabelbaan Ebenalp. De rit gaat voornamelijk over gewone wegen waardoor ik als passagier genoot van de mooie uitzichten en de reeds in kerstsfeer versierde dorpjes en huizen. Mijn chauffeur verkiest echter snelwegen, al wil ik bij deze onze chauffeur nog eens heel hard bedanken om ons overal veilig rond te brengen. Ik kies tijdens de week mooie wandelingen en idyllische plaatsjes uit maar zonder onze chauffeur zouden we er natuurlijk niet geraken (ik rijd hier wel rond naar de supermarkt, de hobby’s van de kinderen of een uitje in de dichte omgeving maar zo’n tripjes in de bergen sla ik liever (nog) over).

Je kan je wagen parkeren bij de verschillende voorziene parkeerplaatsen bij het Ebenalp dalstation (Schwendetalstrasse 82, 9057 Wasserauen). De kabellift rijdt elk kwartier dus geen stress om het liftje net aan je neus te zien voorbijgaan. Wij betaalden CHF31 voor een retourticketje voor het hele gezin (Gust en Julia rijden gratis mee met hun Junior Travelcard en Pieter en ikzelf betalen de helft van de prijs met onze Half-fare Travelcard).

Boven aangekomen vind je meteen de wegwijzers naar de Wildkirchli en het Berggasthaus Aescher terug.

Van aan het bergstation Ebenalp (1590m) wandel je zo’n 15 minuten naar de Wildkirchli (1491m) en 20 minuutjes naar het Gasthaus (1454m). De heen wandeling is een afdaling en de terugweg een klimmetje. Er zijn twee opties: Ofwel wandel je tot aan Aescher (waar je geniet van het uitzicht en iets lekkers op het terras van het bergrestaurant) en wandel je langs dezelfde weg terug. Ofwel wandel je achter het restaurant verder door en maak je een rondwandeling. Wij kozen voor optie 1 omdat er sneeuw lag en de rondwandeling een zeer smal wegje is dat momenteel niet veilig genoeg was door de weersomstandigheden. Ik moet dus in het voorjaar zeker nog eens terugkomen om de rondwandeling te kunnen maken 🙂 Op het kaartje hieronder zie je de wandeling duidelijker. De stippellijntjes zijn de plaatsen waar je in de grot wandelt.

Je wandelt echt door de grot wat een speciale en unieke ervaring is.

Maar het hoogtepunt van de wandeling is het prachtige Berggasthaus Aescher in de rotswand van de Ebenalp berg. We konden er op het terras genieten van zowel de mooie berghut, het prachtige zicht op de bergen aan de overkant, de zon en wat lekkers. De kindjes kozen voor een Wienerwürstli (li = klein in het Zwitsers) met Brot, Pieter en ikzelf deelden een Tagessuppe en een Plättli (bordje met fijne kaas- en vleeswaren). En een Apperzeller biertje mocht natuurlijk niet ontbreken!

Na de wandeling speelden Gust en Julia nog wat in de sneeuw nabij de kabellift.

Een week of 2 geleden, in tips and tricks 26, nam ik jullie al mee naar Amden. Amden ligt op zo’n 45 minuten rijden vanuit Thalwil (Zürich) en is zeer vlot bereikbaar met de wagen. Toen konden we genieten van de mooie uitzichten tijdens de Höhenweg wandeling. Deze wandeling is eerder een daguitstap en vraagt toch enige inspanning.

Gisteren hadden we eerst genoten van een ‘lazy sunday’ voormiddag tot ik na de lunch (die we op 16 november nog buiten op het terras konden nuttigen) aanhaalde dat ik toch nog graag de bergen was ingegaan. Maar mijn mede gezinsleden hadden precies iets anders in gedachten toen ik hun blikken bekeek. ‘Tgoh, zouden we niet gewoon thuisblijven? Gewoon wat rondhangen? En nu nog vertrokken naar de bergen, is dat haalbaar?’

Ohja, dat is haalbaar. Tegen 14 uur stonden we geparkeerd in 1 van de (overdekte of open) parkings in Amden op een boogscheut van de zetelliftjes. Die zetelliftjes waren normaal vanaf 1 november in winteronderhoud maar door het nog steeds aanhoudende mooie weer bleven ze langer geopend. Dat had ik uiteraard eerst op de website teruggevonden.

Tijdens de vorige wandeling had Julia aan de kassa van die zetelliftjes (CHF7 voor een enkele rit of CHF13 voor een heen- en terugticket, kinderen rijden gratis mee onder begeleiding) een flyer meegenomen van die Munggeweg.

De Munggeweg wandeling is eerder een familiewandeling (of ideaal voor mensen die de Höhenweg niet helemaal zien zitten maar toch willen genieten van het prachtige uitzicht.) Je volgt de wegwijzers zoals hierboven met een afbeelding van een marmot. Onderweg kom je 12 doe-opdrachten tegen wat de wandeling met kinderen interessanter maakt. Maar je kan die opdrachten natuurlijk ook gewoon overslaan en rustig verder wandelen.

In Amden neem je de Mattstock zetellift. Onderweg kan je genieten van de rust en de prachtige groene velden. Boven aangekomen, kan je meteen aan de wandeling beginnen. Aangezien deze wandeling een rondweg is, kan je de wandeling langs beide kanten starten. Ofwel doe je dus de opdrachten oplopend van 1 tot 12 of andersom. Op zich maakt het niet zoveel verschil aangezien je zo’n 130 meter klimt tot aan opdracht 7 om daarna terug zo’n 130 meter te dalen tot aan de zetellift.

Bij opdracht 11 zijn er vuurplaatsen waar je halt kan houden om te picknicken. Deze tip kan handig zijn om voor jezelf te bepalen in welke richting je de wandeling wil maken. En opdracht 3 bevindt zich in de buurt van de Holzstübli (gezellig bergrestaurant) waar wij bij de vorige wandeling stopten voor een ijsje. Bij opdracht 7 staat een picknicktafel en kan je genieten van een prachtig zicht want daar bevindt zich het hoogste punt van de wandeling.

Ook al is deze wandeling een kinder- of familiewandeling, toch zijn kinderwagens minder geschikt omdat sommige paadjes vrij smal zijn. De wandeling duurt (wanneer je echt je tijd neemt aan de verschillende doe-opdrachten) zo’n 2 uur. Je wandelt in totaal 3,4 kilometer en klimt/daalt 130 meter.

Iets na 16 uur stonden wij terug aan de zetelliftjes om tijdens de afdaling nog heerlijk te kunnen genieten van de ondergaande zon en het prachtige zicht op de bergen en de Walensee. Het ritje met de liftjes duurt een 10-tal minuten maar is echt heerlijk zen.

Absoluut een aanrader voor wie op een halve dag toch de bergen in wil trekken op een doenbare afstand van Zürich of voor een gezin/familie met kinderen die het ‘wandelen’ op zich wat aantrekkelijker wil maken.

Als je een bucket list hebt, zet dit uitje er dan maar alvast op.

Dankzij onze lieve catsitter, Silke (een Vlaamse expat in Zürich), leerden we gisteren dit prachtige plekje in Zwitserland kennen.  Wanneer je in Luzern langs de promenade slentert en geniet van het meer, de boten en het prachtige vergezicht vraag je je af wat daar precies in de verte ligt.  Vanuit Luzern lijkt het het mooiste plekje op aarde.  Wel, op dat plekje waren wij gisteren dus.

Vanuit Thalwil, Zürich, rijd je een uurtje naar Hotel Bürgenstock in het kanton Nidwalden.  Dat hotel is er eentje om U tegen te zeggen.  Ooit, ooit… als we eens iets te vieren hebben, willen we hier wel eens een nachtje logeren.  Of misschien is gewoon iets drinken in de bar van het resort al genoeg.  Maar we kwamen dus niet voor het hotel vandaag.  Voor je het resort oprijdt, zijn er een aantal parkeerplaatsen maar die waren volzet bij onze aankomst in de namiddag.  Je kan ook parkeren in 1 van de 3 ondergrondse parkeergarages van het hotel.   Maar euh… dat hebben we dus ook geweten.  CHF 37 voor 5 uur ondergronds parkeren!!!  Nog een geluk waren er laadplaatsen en konden we gratis laden 🙂  Oh, en wanneer je voor minstens €150 verbruikt in het hotel mag je 3 uur gratis parkeren :-s 

Eerst verkenden we het hotel en zijn omgeving een beetje.  Het complex bestaat uit meerdere gebouwen, een shoppingarcade, verschillende bars en terrassen, een schoonheidsinstituut, thermen, dental instituut,… en ga zo maar verder.  Absoluut eens de moeite waard om daar rond te slenteren en de hotelgasten van achter je zonnebril te begluren.

De wandeling naar de Hammetschwandlift staat vanaf het hotelcomplex aangeduid.

Je wandelt zo’n 30 minuten op een goed begaanbaar pad met langs de ene kant een rotswand en de andere kant het prachtige zicht op de Vierwaldstättensee en Luzern.

We vreesden een beetje voor een ontgoocheling toen we zagen dat de wolken boven het meer bleven hangen maar zoals vaker in de bergen: hoe hoger, hoe mooier het weer.  Eens boven werden mutsen en jassen al snel afgezwierd.  Anderzijds gaven die wolken ook een mysterieus en spectaculair beeld.  Op de eerste foto hieronder (van het web geplukt) zie je het uitzicht van boven zonder de wolken.  De 2de foto werd door mij genomen.

Na ongeveer een halfuurtje stappen bereik je de Hammetschwandlift (De Hammetschwand Lift is de hoogste buitenlift in Europa en bevindt zich in Zwitserland. Het verbindt een rotspad met het uitkijkpunt Hammetschwand op het Bürgenstock-plateau met uitzicht op het Vierwoudstrekenmeer. Wikipedia )  Wij betaalden CHF18 per volwassene voor een heen- en terug ticketje.  De kinderen betaalden de helft.

Het ritje met de lift gaat snel en is best wel de attractie waard maar eens je boven bent en de deuren zich openen, besef je waarom deze plaats uitgeroepen werd tot 1 van de droomplekken in Zwitserland.  Opeens scheen de zon heel fel en waanden we ons echt in (of beter boven) de wolken.

Boven is er een bergrestaurant met toch wel één van de mooiste terrassen. We genoten er van een lekker koffietje of een ijsje maar vooral het ongelooflijke uitzicht. Van daaruit vertrekken ook enkele wandelingen die zeker en vast de moeite waard zijn. Vandaag lieten we de grote wandelingen even voor wat ze zijn en genoten we van de rust, de zon, het uitzicht… en elkaar.

We bleven boven tot de zon onderging wat resulteerde in prachtige plaatjes en veel oooohs en aaaahs. Deze activiteit kan je perfect op een halve dag plannen. Het liftje gaat om 17.30uur de laatste keer terug naar beneden. Net voor het donker werd, gingen wij terug omdat je natuurlijk ook nog het pad naar de hotel terug moet nemen en we vreesden dat het anders te donker zou worden.

Eens terug aan het hotel genoten we nog even na en slenterden we nog wat rond bij het hotelcomplex. En toen we ons kaartje in de ticketautomaat stopten, stonden we meteen weer met beide voetjes op de grond 🙂