Hmmm, het traditionele weekendje in Haspengauw met mijn familie. Wandelen tussen de bloesems, kindjes die vrolijk lachen en giechelen onderweg, familiefotoshoots op de mooiste plekjes… Deze herinneringen pieken op een paasdag als vandaag net iets meer. Geen paaseitjes zoeken in de tuin van oma dit jaar. Weeral niet. En dat heeft niks met onze verhuis naar Zwitserland te maken. Al 2 jaar op rij kunnen we Zwitserland niet uit tijdens de paasperiode.
We laten het natuurlijk niet helemaal aan ons hartje komen en proberen er zoals steeds het beste van te maken. Bij het vroege ochtendgloren werden er paaseitjes gezocht (al telefoneerde de paashaas gisteren met Pieter om te melden dat hij dit jaar iets later zou zijn dan normaal. Kwestie van niet al om 6 uur met dolgedraaide kindertjes op een Zürichs terras paaseieren te lopen zoeken). In België maakten we meermaals mee dat wij al vrolijk gezocht hadden en van een paasontbijt aan het smullen waren terwijl de buurman zijn eitjes nog aan het verstoppen was. ‘Even de gordijntjes toe, kindjes!’ En dat zelfs op een regenachtige paasochtend.
We genoten van het ontbijt en maakten de herinneringen aan Pasen met de familie dan maar levendig door verhaaltjes op te halen. Weet je nog toen…? Ohja, en toen…!
Het zonnetje scheen volop vanmorgen en op mijn to do lijstje stond een ideale uitstap voor vandaag. De Chriesliwäg in kanton Aargau. Chriesli betekent kers. In het voorjaar kan je tijdens deze uitgestippelde wandeling tussen de bloesems kuieren. Tijdens de oogst van de kersen mag je bij bepaalde bomen vrij plukken en her en der staan tijdens de wandeling kraampjes die heerlijke en verse kersen verkopen. We komen dus nog een keertje terug, dat staat nu al vast.
We parkeerden de wagen aan het station van Frick. Recht tegenover het station staat de eerste wegwijzer. Je stapt eerst langs de spoorweg tot aan de echte start van de wandeling. Eigenlijk kan en wil ik hier niet veel meer over vertellen maar wil ik jullie het liefste laten meegenieten aan de hand van de foto’s . En ohja, dit is maar een selectie foto’s. Had ik nog een fototoestel met rolletjes dan gebruikte ik vandaag zeker meer dan 1 filmrolletje.
De wandeling zelf is slechts 5 km lang. Het stukje van en naar het station telt nog voor 1 exta kilometer. Onderweg kan je kiezen om een stukje bij te doen. Dan wandel je in totaal 9 km. De wandeling is opnieuw Zwitsers plat al voelden die kuitjes toch wat gespannen aan. Misschien ligt het aan het feit dat we al enkele dagen na elkaar aan het wandelen gingen.
Maar ik blijf erbij, bloesems geven je hoop, doen je verlangen naar de lente of doen je zelfs al even dromen van een heerlijke zomer. Ik weet het zeker, ik hou van bloesems. En misschien kan ik op een dag de familie meenemen naar de Zwitserse bloesems?
Toegegeven, winters Zwitserland is mooi. En wit, dit jaar heel erg wit zelfs. Maar nu heb ik het gehad. Voor mij mogen de skikleren, de winterwandelschoenen, de sleetjes en het thermisch ondergoed even naar ons keldertje verdwijnen. Deze week konden we 100% genieten van het lentegevoel. Niet alleen de temperaturen waren dik ok maar overal zie je narcissen, kersenbloemens en eindelijk… blaadjes aan de bomen ontpoppen. Al vrees ik dat ik mijn winterwandelschoenen best nog niet te ver wegstop als ik het weerbericht voor de komende week bekijk.
Maar vandaag dus ideaal wandelweer, 4 dagen Osterferien voor de mini’s en de maxi en veel goesting om er weer in te vliegen. Alleen is het op dit moment van het jaar niet zo eenvoudig om geschikte wandelingen te vinden. Op de hogere bergen vind je nog sneeuw maar deze sneeuw is niet meer zo ideaal om te wandelen. Op de zonnige kanten van de berg is de sneeuw veranderd in een soort moes wat absoluut niet aangenaam is om in te wandelen.
Daarnaast moet je ook rekening houden met de winterstop van vele kabelliften. Het winterseizoen van de kabelliften is ongeveer van half december tot eind maart en het zomerseizoen start rond begin of half mei tot eind oktober. Dat wil zeggen dat je telkens een goeie maand tussen beide seizoenen hebt waarin de liftjes niet werken. Er gebeurt dan ook een halfjaarlijks onderhoud. Op dit moment is het dus niet zo eenvoudig om een geschikte wandeling te vinden en vraagt een uitstap zeker voldoende voorbereiding.
Maar ik zocht en ik vond: Panoramaweg Sihlsee. De wandeling start in Einsiedeln waar we al eerder waren en waar je het prachtige klooster met de Zwarte Madonna kan bezichtigen. Dat alleen al is een uitstapje waard maar als je er dan nog een heerlijke lentewandeling aan kan koppelen is dat helemaal ideaal.
De panoramawandeling is 9,4 km lang en valt in de categorie lichte wandelingen. Je stijgt en daalt ongeveer 145 m. Voor ons ondertussen een ‘platte’ wandeling. De wandeling start in het centrum van Einsiedeln. Parkeren kan op meerdere plaatsen maar wij kiezen meestal voor de ondergrondse parking ‘Parkhäuser Brüel’. Van aan de parking wandel je tot aan het klooster, door de binnenplaats van het klooster naar de start van de wandeling. Je kan het klooster zelf voor of na de wandeling bezoeken volgens je eigen voorkeur. We volgden de duidelijk omschreven bordjes met daarop een gele sticker ‘Panoramaweg Sihlsee’.
De wandeling start met een klimmetje maar meteen ben je ook overdonderd door het mooie zicht op de Sihlsee en de besneeuwde bergen in de verte. Vergeet zeker niet even een kleine aftakking te maken naar het uitzichtspunt ‘Vogelherd’ van waar je prachtige vergezichten hebt.
Vanaf Vogelherd daal je terug richting Sihlsee. De Sihlsee is een kunstmatig meer in het Zwitserse kanton Schwyz, nabij de stad Einsiedeln. Het meer is ontstaan door de rivier de Sihl af te dammen en een deel van de bovenste Sihl-vallei te overstromen. Wikipedia
De wandeling gaat voor een groot stuk langs de Sihlsee tot je aan het strandbad Sihlsee komt. Daar kan je even stoppen voor een versnapering of bij hele warme dagen voor een verfrissend zwemmetje in het meer. Na het strandbad gaat de wandeling verder over een heuvelrug tussen de groene velden. Mijn favoriete stuk van de wandeling. Links zie je het meer met de bergen in de verte en rechts zie je groene velden met grazende koetjes. Zalig om te kunnen genieten van beide tafereeltjes.
Het allerlaatste stuk van de wandeling is een beetje teleurstellend. Nadat je een drukkere weg via een ondergrondse tunnel hebt overgestoken, wandel je meer tussen de huizen van Einsiedeln. Maar gelukkig heb je op het einde van die weg als mooie afsluiter opnieuw een prachtig zicht op het klooster. Wij sloten af op het speelpleintje voor het klooster waar Julia nog even haar hartje kon ophalen. Die 9,4 km verdiende toch een kleine beloning op het einde vond ze zelf.
Voor mij mag de temperatuur nog wel even zo blijven want ik kijk enorm uit naar onze toekomstige berg- en natuurwandelingen. Ik heb nog zoooooveeeel uitjes op de planning staan dus laat maar komen dat zonneke!
Anderhalf jaar geleden besloten we de grote stap te zetten om met het hele gezin naar Zwitserland te verhuizen. Veel slapeloze nachtjes, muizenissen in het hoofd, in cirkeltjes denken en een beetje angst ook wel… beheersten toen mijn leven. Maar ik troostte mezelf met het idee dat we ‘maar’ voor anderhalf jaar zouden verhuizen en dat wanneer het echt zou tegenvallen we op elk moment zouden kunnen terugkeren (dat was de wijze raad van ons tante Nana toen). Ons huisje in Grimbergen bleef trouwens gewoon (leeg) op ons wachten en zelfs mijn auto (eigenlijk al van toen ik jong was mijn droomwagen) stond gewoon in de garage te genieten van een lange winterslaap.
De verhuis is dankzij de verhuisfirma, die geregeld werd door Google, heel goed meegevallen en zeer vlot verlopen. Na 2 weken waren alle verhuisdozen uit onze nieuwe woonst verdwenen en hadden Gust en Julia hun zelfgekozen kamertje helemaal ingericht. We voelden ons snel thuis want uiteindelijk werden onze meubeltjes gewoon in een ander huis geplaatst. Het bleef onze thuis met gezellige hoekjes, kaarsjes en dekentjes.
Gust heeft het zwaar gehad, en wij mee samen met hem natuurlijk. Corona heeft ons niet geholpen al hebben we anderzijds al vaak gedacht dat corona misschien net wel voor een snellere aanpassing heeft gezorgd. Zomaar eventjes naar België gaan zat er gewoon niet in. Dus moest hij wel vooruit en nieuwe vrienden maken. Ondertussen is hij deel van de klas en niet langer ‘de nieuwe die geen Duits verstaat’. Hij brabbelt ondertussen zelfs al gezellig een mondje Zwitsers mee.
De weken en maanden gingen voorbij en al snel voelden we ons hier eigenlijk wel thuis. De bergen en de ongelooflijke mooie natuur werden zelfs een verslaving waar we elk weekend weer naar verlangen. Ik kocht een kaart van Zwitserland en ondertussen werden de ‘reeds bezochte plekjes’ aardig aangevuld (en dankzij nonkel Carl ook netjes op kleur gesorteerd 😉 ).
We wisten dat we na nieuwjaar over 2 zaken goed zouden moeten gaan nadenken.
Zal Gust het middelbaar in België of in Zwitserland starten?
Start ik in september terug op mijn vroegere werk?
Pieter heeft het bij Google nog lang niet gezien en is nog steeds heel erg uitgedaagd door de job. Julia is sinds de verhuis opengebloeid en voelt zich goed in haar kleine schooltje en bij haar super aanvoelende juf. Voor hen was de keuze dan ook snel gemaakt. Maar we zijn steeds blijven praten en elk lid van het gezin bij de keuze blijven betrekken. Maar ook Gust heeft de klik gemaakt en deed vorige week zelfs mee aan een ingangsexamen van het gymnasium hier. Een vrij onmogelijke opdracht gezien de taal maar hij wou er voor gaan. En toen hij vorige week uit zichzelf naar zijn Belgische klasgenoten stuurde dat hij volgend jaar in Zwitserland naar het middelbaar gaat, was voor ons ook duidelijk dat hij er klaar voor is. Wat niet wil zeggen dat hij zijn Musketiers niet mist en ze maar al te graag nog eens in levende lijve zou zien.
Dan bleef alleen nog het stukje ‘werk’ van mij over. En hoezeer ik het dorpsschooltje in Humbeek ook mis (samen met de collega’s, kindertjes en ouders) toch weet ik dat ons hele gezin het hier goed heeft. Voor altijd? Nee, dat kunnen we nu niet zeggen. We leerden ondertussen al dat we geen planners voor het leven zijn maar gaan waar de wind ons heen brengt. En voorop stellen we zeker ieders geluk. Als ik dan ’s morgens, na de ochtendrush, nog even nageniet op het terras, met een kopje koffie in de handen en kijkend naar de bergen en het blauwe meer, dan weet ik dat het goed is zo.
Dus ja, de knoop werd vorige week doorgehakt. Wat we eigenlijk al langer diep van binnen voelden maar niet durfden uit te spreken werd waar. We blijven nog wat langer hier!
Natuurlijk kan vanaf dan ook het praktische van de zaak worden uitgesproken. Wat doen we met het huis in Grimbergen? Wat met mijn auto die nog in de garage staat? En als een rollercoaster schoot alles in een stroomversnelling. Karma zorgde voor de verhuur van het huis en familiebanden voor de verkoop van de wagen. Dat alles op nog geen 3 dagen tijd. Howliepowlie!!!
En ook al zit ik nu terug met vragen, muizenissen, cirkeltjes en misschien wat angst… ik weet dat het goed is zo. Toen we vorig jaar vertrokken, speelde het dochtertje van goede vrienden zo lief en zo goed als ze kon op haar klarinet ‘ik zeg u geen vaarwel mijn vriend…’. Voila, nog steeds blijft het zo, we zeggen geen vaarwel maar tot ziens.
En laat ons hopen dat heel dat coronagedoe nu maar snel wat meer onder controle geraakt zodat we vrienden en familie nog eens goed tegen onzen gilet kunnen trekken of dat we ‘onze’ bergen en meren maar snel met die geliefden kunnen delen. En samen klinken… klinken op de liefde, de vriendschap en het leven!
Tot gauw lieverdjes allemaal!
Oui, nous nous reverrons, mes frères, Ce n est qu un au revoir. Nehmt Abschied, Brüder, ungewiß Ist alle Wiederkehr, Die Zukunft liegt in Finsternis Und macht das Herz uns schwer. For old long ago, my dear For old long ago, We will take a cup of kindness yet For old long ago..
Ticino, het zuidelijkste en bijna volledig Italiaanstalige kanton van Zwitserland, stond al eventjes op mijn verlanglijstje.
Tijdens de eerste lockdown in het voorjaar van 2020 was het kanton volledig afgesloten omdat het grenst aan het, toen heel erg getroffen, noordelijke deel van Italië. Tijdens de zomermaanden die daarop volgden wilden we de drukte van het geliefde kanton wat vermijden en in de winter is dit niet de meest aanbevolen uitstap.
Gust en Julia hadden de voorbije 14 dagen ‘Sportferien’ en aangezien ons ondertussen traditionele voorjaarsreisje naar Gran Canaria of een bezoek aan de Belgische familie en vrienden nog steeds niet toegelaten zijn, wilden we toch eventjes ontsnappen aan de dagelijkse sleur. De sneeuw is prachtig en overweldigend maar de laatste weken had ik wel eventjes genoeg sneeuw gezien en snakte ik naar een normale wandeling zonder geploeter in het witte goedje. Bovendien waren de weergoden ons tijdens de vakantie zeer goed gezind en lieten temperaturen van 20 graden me nog meer dromen van een voorjaarstripje. Dus was de keuze snel gemaakt: Locarno / Ascona werden de reisbestemming van onze driedaagse shorttrip.
Ik ging op zoek naar een verblijfplaats. En omdat we ons nog steeds niet 100% veilig voelen bij het boeken van een hotelkamer ging ik op zoek naar een appartementje waar we onszelf van een coronaproof ontbijt en avondmaal kunnen voorzien. Al snel vond ik een appartement dat perfect aan onze eisen voldeed: Sasso Boretto Apartments in Ascona. En als extra pluspuntje heeft het complex een zwembad (alleen te gebruiken door verblijfgasten) en een take away restaurant (met heerlijke pizza’s of course).
De eerste ochtend vertrokken we vrij vroeg vanuit Thalwil en reden we 2,5 uur via de Gotthardtunnel naar Ascona. Rond 10.30 uur bereikten we ons reisdoel en maakten we een eerste stop bij de tourist office. Zelf had ik thuis (dankzij de tips van (hevige Locarno fans) schoonbroer en schoonzus Dries en Sofie) de trip al wat voorbereid maar soms is een kaartje of een plannetje toch wel handig.
We wandelden de eerste dag van Ascona naar Locarno langs de promenade en het haventje van Ascona zelf. Van daar wandelden we langs het water van de Lago Maggiore verder langs het golfterrein van Ascona. Daarna even wat langs de binnenlandse straatjes zoeken tot we de voetgangersbrug over de rivier vonden die Ascona en Locarno scheidt. Na de voetgangersbrug stapten we door langs een glazen promenade naar Piazzo Castello om uiteindelijk het haventje van Locarno te bereiken. Een ideaal plaatsje (na een toch wel stevige stapper) om te genieten van onze picknick. En omdat een Italiaans ijsje van een echte gelateria niet mocht ontbreken, maakten we daar ook nog een klein stopje. Ondertussen genoten we van de zon en het prachtige zicht op het meer en de bootjes in het haventje.
We zetten onze trip verder naar de ‘funecular’ die ons in Orselina naar het beroemdste pelgrimsoord van Italiaans Zwitserland zou brengen: Madonna del Sasso. In het zonnetje, met uitzicht op de Lago Maggiore, heeft deze kerk wel een zeer idyllische ligging en wordt menig fototoestel door bezoekers uitgehaald (ik beken heel erg schuldig).
Van Orselina namen we de ‘Kruisweg’ naar beneden om in Locarno de bus terug te nemen naar Ascona. We checkten in bij het appartement. Een enorm vriendelijke, Italiaanse dame leidde ons rond en tijdens de rondleiding zag ik Gust en Julia heerlijk lonken naar het zwembad. Het duurde dus niet lang voor we in zwembroek en badjas (het was geen zicht) de lift naar het zwembadcomplex namen. Met 20 000 stappen op onze tellers kan ik jullie verzekeren dat het zwemmetje meer dan welgekomen was. Die avond genoten we van een heerlijke, echte Italiaanse pizza en vielen we moe maar heel tevreden in slaap.
Dag twee zijn we gestart met een zelf gemaakt ontbijtje. We waren op dag 1 nog gestopt in de plaatselijke Coop (Zwitserse supermarkt) om ons te voorzien van allerlei lekkers (vers fruit, verse yoghurt, Tessinbrot, mango/sinaasappelsap,…) en in het appartement konden we gebruik maken van het Nespressotoestel met caps dat door de eigenaars voorzien was. Toen ik even het idee opperde dat mijn reisgenoten nog konden genieten van een ochtendzwemmetje kreeg ik geen tegenwind. Ondertussen had ik de tijd om me klaar te maken en de dag nog wat voor te bereiden. Zalig zo’n me-time momentje.
En wat een dag werd die tweede dag! We bezochten de Valle Verzasca wat dieper gelegen in het binnenland van Ticino. Op de website ‘droomplekken.nl‘ wordt ze zelfs beschreven als de mooiste vallei van Europa. Ik kan het eigenlijk alleen maar beamen en we waren alle 4 toch wel behoorlijk onder de indruk.
We reden met de auto door de vallei en stopten aan de mooiste en meest idyllische plaatsjes onderweg. Onze eerste stop was de stuwdam Contra Dam (De Contra Dam, algemeen bekend als de Verzasca Dam en de Locarno Dam, is een boogdam aan de Verzasca-rivier in de Val Verzasca van Ticino, Zwitserland. De dam vormt het Lago di Vogorno 2 km stroomopwaarts van het Lago Maggiore en ondersteunt de 105 MW waterkrachtcentrale Verzasca. Wikipedia). De dam is ook bekend uit de 007 film ‘GoldenEye’
Tijdens de zomermaanden kan je van de dam bungeejumpen zoals een echte James Bond. Op de dam wandelen was voor ons al spannend genoeg 😉
We zetten onze trip verder langs de vallei naar het volgende stopplaatsje: Lavertezzo met zijn prachtige ‘Ponte dei Salti‘. Voor ons de topper van de dag. Het stenen brugje, het turquoisekleurige water, de machtige rotsen, de stenen huisjes… een echt droomplekje.
En omdat het net lunchtijd was, kochten we er in het plaatselijke en authentieke winkeltje een panini met Italiaanse pancetta. We waanden ons in de Gorges du Verdon in Frankrijk ergens op een warme zomerdag. Gust ontdekte er de Snickers white en overwoog even om die man zijn voorraad op te kopen met zijn zakgeld.
Na de picknick gingen we terug verder op ontdekkingstocht langs de Valle Verzasca. We stopten hier en daar nog om te genieten van mooie plaatsjes en uitzichtspunten om uiteindelijk de wagen te parkeren aan het charmante kerkje in Frasco. Van daaruit startte onze wandeling die ik vooraf had uitgestippeld. De wandeling ging over de Frasco Ponte (hangbrug) langs de rivier richting het feërieke einddorpje Sonogno. Sonogno deed ons een beetje denken aan Durbuy in de Ardennen (maar dan tussen hoge bergtoppen).
De terugweg naar huis voert opnieuw langs de Valle Verzasca maar dan in omgekeerde richting waardoor je de bergen of sommige gebouwen vanuit een andere hoek kan bewonderen.
Terug in Ascona genoten we na van een wel heel erg prachtige dag tijdens enkele lengtes in het zwembad. Gust en Julia hadden zelfs na opnieuw een goeie 15 000 stappen nog energie voor enkele bommetjes in het water.
Dag 3 startte een beetje gelijkaardig als dag 2. Na een heerlijk zelf voorzien ontbijtje en de koffietjes gemaakt door dochterlief, ging de kroost nog even plonzen terwijl ik onze laatste dag voorbereidde en ondertussen de valiesjes klaarmaakte voor vertrek.
We reden die dag terug naar Locarno, Orsilina, waar we op dag 1 Madonna del Sasso bezochten. Net boven de kerk is een parking en ook de kassa’s van de Cardada kabelbaan. Die kabellift brengt je van Orsalina naar Cardada (1340m). Er is een passerelbrug van waar je een machtig zicht hebt op Lago Maggiore en de omliggende bergen.
In Cardada zijn ook enkele speeltuintjes waar de kinderen even enthousiast konden genieten. Er is ook een ‘Swing the world‘ schommel die net zoals aan de haven van Ascona prachtige foto’s oplevert.
Vanaf de kabellift in Cardada wandel je zo’n 400 meter naar de zetelliftjes die je naar Cimetta (1671m) brengen van waaruit je het hoogste en het laagste punt van Zwitserland kan zien. Het hoogste punt is de Dufourspitze in kanton Walais (De Dufourspitze is met 4634 meter het hoogste punt van Zwitserland en na de Mont Blanc de op één na hoogste berg in de Alpen en in Europa. Wikipedia) en het laagste punt is Brissago aan de Lago Maggiore vlak bij de Italiaanse grens (Brissago, een klein plaatsje aan de grens met Italië, ligt op het laagste punt van Zwitserland, op slechts 197 m boven de zeespiegel, tussen de oevers van het Lago Maggiore en de steile berghellingen. Wikipedia)
Na genoten te hebben van het ongelooflijke zicht vanuit Cimetta namen we zowel zetellift als kabellift terug naar Orsalina waar de wagen geparkeerd stond. We daalden nog even tot in Locarno om onze prachtige 3-daagse af te sluiten al kuierend langs de promenade van Locarno.
Op terugweg hoorden we achteraan in de wagen wat gesnotter en gesnuif. Er was er eentje wat verdrietig omdat onze leuke en mooie gezinstijd in Ticino ten einde liep. Maar liever zo’n traantjes omdat het plezant was dan kinderen die op de achterbank jubelen omdat ze eindelijk terug naar huis mogen 😉
Vandaag voorspelden de lokale weerberichten volle zon maar vriestemperaturen tot -12 graden.
Goed ingepakt vertrokken we vanmorgen na een superlief valentijnsontbijtje gemaakt door hubbymans (die ondanks zijn onnatuurlijke vroege natuur voor dag en dauw uit bed sprong).
We reden naar de Loisstrasse 50 in Bad Ragaz waar de gondelbaan zich bevindt. Op een ruime parking (met 4 plaatsen voor elektrische wagens) konden we de auto achterlaten. We namen een kabelliftje van Matells naar Prodkopf op 1633 meter hoogte. Daar stapten we over op zetelliftjes naar Laufböden (2226 m) van waar de wandeling ook start.
De wandeling vandaag was 4 km lang en heeft een beetje de vorm van een lolly. Een rondje met een stokje aan. Eigenlijk is het een panorama rondweg en het stokje van de lolly is een klein stukje naar de Pizolhütte (2227 m) waar je niet alleen van het mooie uitzicht kan genieten maar ook je innerlijke zelve kan verwarmen met een warme chocolademelk of een braadworst (momenteel coronaproof take away uiteraard). Hieronder kan je de wandeling op kaart bekijken.
Door de toch wel grote hoogte en het stralende mooie weer vandaag was het uitzicht adembenemend. Je steekt precies wat boven de wereld uit en de witte, besneeuwde toppen zijn betoverend.
Vanaf Laufböden is de wandeling goed aangeduid met de gekende roze winterwandelbordjes.
En om toch nog een beetje melig (en toepasselijk) af te sluiten, een kleine boodschap voor hubbymans:
Vandaag geen ‘ver weg’ wandeling maar een ontzettend mooi plaatsje op een goeie 10 minuten hier vandaan. Na meer dan 1 jaar in Zürich was ik hier nog steeds niet geraakt.
Gust ging er vorig schooljaar als afsluiter voor de grote vakantie op ‘Schulreise’ met de klas en Pieter was er tijdens een fietstochtje al eens terecht gekomen.
Au is een dorp in de gemeente Wädenswil in het district Horgen in het kanton Zürich in Zwitserland. Au werd voor het eerst genoemd in het jaar 1130 als «Naglikon» en in 1316 als «Owe» en behoort politiek gezien tot het stedelijk gebied van de zuidoostelijke stad Wädenswil aan het meer van Zürich. Wikipedia
Even verduidelijken, Au is dus een ‘Halbinsel’ of half eiland omdat het toch nog verbonden is aan het vaste land langs de Zürichsee. Het eiland ligt dus als een soort inham, of beter uitham, in de Zürichsee. Eigenlijk voelt het alsof je bijna in of over het water loopt. Vanuit Thalwil hoef je maar 2 dorpen verder te rijden langs de Zürichsee om het eiland te bereiken.
Ik zou deze uitstap nu niet meteen aanraden als je maar een beperkte tijd in de omgeving doorbrengt maar als avondwandeling of zondagnamiddag wandeling is deze trip zeker geschikt.
Je kan van op het eiland ook de ferryboot nemen (of uitstappen op het eiland tijdens een boottocht) maar alleen tijdens het zomerseizoen maakt de boot daar een stopje.
Er is een hotel/restaurant op de heuvelrug, een wijnboerderij, een kasteel met kasteelpark,… Je kan er een ideale rondwandeling maken van een uurtje ongeveer. Wij parkeerden onze wagen op een grote parking iets verder langs de Seestrasse in Wädenswill, staken de voetgangersbrug over en wandelden langs het water een stukje terug tot Au. Dat maakte dat we alles samen een tweetal uurtjes stapten. Ideaal op deze zonnige maar koude zaterdagnamiddag.
Reference: STW0046124
Schweiz. ganz natuerlich.
Wintermorgen mit Sicht auf den Rigi Gipfel.
Switzerland. get natural.
Winter morning with a view of the Rigi peak.
Copyright by: Switzerland Tourism – By-Line: swiss-image.ch/Jan Geerk
De Rigi…je kan er niet naast kijken wanneer je door het Zwitserse landschap rijdt. Tijdens onze wandelingen en uitstappen het voorbije jaar, konden we de Rigi al van kilometers ver aanduiden. Dan roepen we meestal gezamelijk: ‘Kijk daar, de Rigi, ik zie het puntje al’. De top van de Rigi (Kulm) kan je zeer goed herkennen aan de mast die boven de berg uitprijkt (zie foto hierboven). Vanuit Luzern, Zug, de wandeling op Seebodenalp en nog vele meer… is er geen ontkomen aan.
De Rigi heet dan ook niet voor niks de Koningin der bergen. Dat is niet alleen door de majestueuze ligging tussen het Vierwaldstedenmeer of door het schitterende uitzicht op de Alpen. Al van in de 18de eeuw werd deze berg bezocht door koningen en koninginnen die zich naar boven lieten dragen. Vanaf de 19de eeuw openden er dan ook verschillende kuurhuizen en mondaine hotels die vandaag nog steeds populaire trekpleisters zijn.
Maar daarvoor waren we dus niet gekomen. Al een tijdje zocht ik uit hoe we de Rigi op de beste manier konden bereiken voor een wandeling. Maar omdat je de berg langs verschillende plaatsen kan bereiken was de uitleg voor ons niet altijd even duidelijk. Ondertussen beginnen we meer namen van dorpen en steden te herkennen en konden we er stilletjes aan een beeld van vormen.
We reden met de wagen naar Weggis (Weggis bezochten we al eens met de boot vanuit Luzern. Het is een charmant dorpje aan het Vierwaldstedenmeer met prachtig uitzicht op de bergen Burgenstock, Stanserhorn,…). Op de voorziene parkeerplaats (RIGI BAHNEN AG, Station Weggis, Rigistrasse 73,6353 Weggis) kan je je wagen achterlaten. Blijf je langer dan 4 uur dan betaal je max. CHF8. Vanuit Weggis neem je de kabelbaan naar Rigi Kaltbad. Een avontuur op zich met uitzicht over het meer, de bergen en de stad Luzern. Wij betaalden met ons Halbtax kaart CHF36 per persoon voor een dagkaart waarmee je alle kabelbaantjes en liftjes op de Rigi kan nemen. Gust en Julia mochten met de Juniorcard gratis meereizen.
Uitzicht tijdens het ritje met de kabelbaan van Weggis naar Rigi Kaltbad.
Aangekomen in Rigi Kaltbad waren we een beetje onder de indruk. Op de berg is precies een half dorp gebouwd met hotels en winkeltjes. Door de coronasituatie was het er bijzonder kalm maar we kunnen ons voorstellen dat dit plekje door toeristen kan platgelopen worden. Je krijgt er meteen een waaier aan mogelijkheden. Vanuit Rigi Kaltbad kan je vertrekken voor verschillende wandelingen, je kan er skiën, met de slee glijden, een tochtje maken met paard en slee,… of naar de welness in de hotels gaan.
Wij besloten de 2 uur (wij deden er ietsje langer over 😉 ) durende wandeling naar Rigi-Scheidegg te maken. Het zou een panoramische wandeling zijn met heel wat uitgestrekte zichten. De wandeling is een goeie 8 kilometer lang waarbij je 358 meter stijgt en 160 meter daalt. Volgens Zwitserse normen is de wandeling ‘gemakkelijk’ maar in de sneeuw kan ik jullie zeggen dat het een pittige wandeling was. Al zou ik ze zeker in de lente nog eens willen overdoen. We hadden behoorlijk zicht maar we hadden pech dat er Saharazand in de lucht hing die een soort grauwe gloed aan de lucht gaf. Tegenover de witte sneeuw was dat soms een gek zicht.
In niet coronatijden nemen de meeste toeristen het tandradtreintje naar het hoogste punt (Rigi Kulm) om van daaruit van de uitzichten te genieten. De mooie panoramawandelingen nemen natuurlijk wat meer tijd maar geven je ook meer kansen om te genieten van de mooie zichten op meer en bergen. Wij waren onder de indruk dat we al heel wat bergen, die we tijdens onze wandeling zagen liggen, beklommen hadden. Goed bezig Couckjes!
Hier zie je de grijze gloed van het Saharazand goed.
Wanneer we Rigi Scheidegg bereikten, genoten we eerst nog van het 360° uitzichtspunt, alvorens het kabelliftje naar beneden te nemen. We planden om het liftje naar Kräbel te nemen en om van daaruit nog het treintje naar het hoogste punt (Rigi Kulm) te nemen om zoals echte toeristen toch eens op het topje gestaan te hebben. Maar omdat het koud en laat werd, zijn we met het treintje naar station Arth-Goldau gereisd om vandaaruit de gewone trein en bus terug naar Weggis te nemen, waar onze auto geparkeerd stond. Het topje doen we dus zeker een volgende keer.
Ik ben heel blij dat we ‘eindelijk’ de Rigi bezocht hebben en ik ben ervan overtuigd dat we er nog wel zullen komen.
Jarig zijn… het is iets in deze coronatijden. Veel taarten bakken en mensen uitnodigen zit er momenteel niet in. Eens lekker gaan eten op restaurant ook al niet en een leuke uitstap maken naar een pretpark of een museum is een no-go.
Hoe kon ik de 43 jaar wordende hubbymans dan toch een beetje verrassen? Al enkele weken liep ik met het idee rond om een hotelletje te boeken in Kandersteg en daar mooie wandelingen te maken rond de Oeschinensee (zie foto die ik van het internet plukte).
Ik had al heen en weer gemaild met een hoteluitbater daar en alles was zo goed als in kannen en kruiken tot er in verschillende hotels in Zwitserland coronauitbraken met de Britse variant verschenen. Ok, op hotel gaan zou absoluut geen goed idee zijn nu. Eigenlijk had ik de hoop al wat opgegeven tot ik vorige zondagavond, voor het slapengaan nog wat zat te surfen in mijn bed. Ik scrolde voorbij een reclame van een prachtig typisch Zwitsers vakantiehuis. Ferienhaus ‘Schönhausen‘ in Hemberg op een goed uurtje rijden van Thalwil. (Hemberg is een gemeente en plaats in het Zwitserse kanton Sankt Gallen, en maakt deel uit van het district Toggenburg. Hemberg telt 949 inwoners. Wikipedia)
Toen ik de foto’s van het huis bekeek, zag ik ons meteen al heerlijk genieten van een weekendje in de bergen in een super gezellig vakantiehuis. De eigenaar kocht het huis nog niet zo lang geleden en zijn vriendin kon er als interieurarchitecte helemaal los gaan. Zelf hou ik mijn huis en living graag redelijk clean maar zo’n typisch Zwitsers vakantiehuis mag sfeer en charme uitstralen en de vele potjes, kaarsjes, kadertjes, mandjes,… horen er helemaal thuis. Ohja, en ik hoef er geen stof af te doen 😉
Vrijdagochtend kreeg onze jarige, bij het krieken van de dag, naast de slingers en ballonnen ook een verjaardagskaartje met wat cryptische omschrijvingen. Aan de hand van die omschrijvingen kwam hubbymans te weten dat we het weekend in ‘Schönhausen’ zouden doorbrengen. Zelf had ik uiteraard nog niks ingepakt en geen inkopen gedaan om geen achterdocht te wekken.
Pieter probeerde zich die dag nog te concentreren op het werk terwijl ikzelf als een bezetene aan de slag ging. Stiekem had ik al wat lijstjes gemaakt zodat het inpakken en de inkopen toch vlot gingen. Altijd spannend zo’n vakantiehuisjes vind ik. Als je er nog nooit eerder bent geweest, weet je niet altijd goed wat wel of niet mee te nemen.
In het Ferienhaus zijn de bedden (met voldoende kussens) opgemaakt, er liggen handdoeken klaar, er is koffie/thee voorzien, zout en peper, olie, een Käsefonduepot, toiletpapier,… Aan de overkant van het huis is er een verse, warme bakker waar je heerlijke specialiteiten kan terugvinden. De eigenaar had me laten weten dat we zeker de Schlorzifladen (een soort vlaai met peer en flan), de verse Zopf en de huisgemaakte confituurtjes moesten uitproberen. Dat hebben we gedaan en we kunnen zijn goede smaak alleen maar beamen.
Schlorzifladen
Vrijdagavond zijn we na schooltijd vertrokken richting Hemberg. Hoe meer we onze bestemming naderden, hoe hoger de pakken sneeuw werden. Spannend!
Toen we bij het huisje aankwamen, werd het al donker en was het even zoeken naar de lichtschakelaars om een zicht te krijgen op de indeling van het huis. Zo’n oud Zwitsers huis heeft enorm veel charme maar na zo’n weekendje besef je maar al te goed hoeveel luxe we hebben met centrale verwarming, een uitgebreid elektriciteitsnetwerk en hoge plafonds (na 2 dagen rondlopen als een krommend oud vrouwtje is hubbymans blij om bij thuiskomst in Thalwil terug met het hoofd rechtop te kunnen lopen 🙂 )
Nadat de reistassen uit de koffer werden gehaald (hierbij konden we meteen al gebruik maken van de sneeuwschop die voor de deur klaarstond), gingen we op verkenning doorheen het hele huis. In het huis zijn 5 slaapkamers met dubbel bed en 1 slaapkamer met een enkel bed. Er zijn 3 badkamers (1x douche, 1x bad en 1x combi bad/douche). De keuken is modern en in de gezellige living staat een mooie houtkachel.
Uitzicht vanuit het keukenraam
De gezellige houtkachel in de living
Nadat iedereen een kamer had uitgekozen en zijn valiesje had uitgepakt, begonnen we aan de aperitief. Ik had thuis een lekker flesje bubbels gekoeld wat een ideale start bleek te zijn van een gezellige avond.
Ook ons raclettetoestel smokkelde ik mee naar Hemberg en dus konden we die eerste avond lekker lang tafelen met ons viertjes.
We doken met z’n allen vroeg de lakens in want Gust en Julia konden niet wachten om in hun ‘nieuwe’ kamer weg te dromen.
Op zaterdagochtend gingen Julia en ikzelf naar de bakker aan de overkant. Over het lekkers dat we kochten, vertelde ik jullie hierboven al.
Na het uitgebreide ontbijt maakten we ons klaar voor een uitstap in de sneeuw. Hemberg ligt op een klein halfuurtje rijden van een gebergte, nl. de Churfisten, waar we al langer naartoe wilden. (De Churfirsten vormen een bergketen in het kanton St. Gallen in Zwitserland. De naam Churfirsten komt van de vroegere begrenzing van het gebied dat werd beheerst door de stad Chur. Wikipedia)
Churfisten
We reden naar Alt St. Johann van waar we een gondelliftje namen naar Sellamatt. Van daaruit wandelden we naar Iltios (1 uur wandelen in de diepe sneeuw). Het plan was om verder te wandelen naar Schwendiseen om tenslotte te eindigen in Oberdorf. In Oberdorf zouden we dan de zetellift terugnemen naar Wildhaus van waaruit we met een bus terug naar de auto zouden rijden die geparkeerd stond in Alt St. Johann. Maar toen we Iltios bereikten begon het harder en harder te sneeuwen en besloten we de weg terug te nemen naar Sellamatt. Ongelooflijk hoeveel sneeuw er de laatste weken en dagen gevallen is in Zwitserland.
Churfisten
We waren blij wanneer we terug bij de gondellift in Sellamatt waren want het begon steeds harder te sneeuwen. En ook al was het nog maar 15 uur in de namiddag, we vonden het eigenlijk helemaal niet erg om nu al terug naar ons huisje te moeten rijden. We maakten onderweg plannen voor de rest van de namiddag en avond. Een kopje heerlijke koffie, een warm badje, samen een gezelschapsspel spelen met een klein aperitiefje en tenslotte de avond afsluiten met Käsefondue. Ideaal!!!
Na opnieuw een nachtje heerlijk slapen, konden we op zondagmorgen nog een keer genieten van de lekkernijen van bakkerij Hörnli. We ruimden het huis al wat op en lieten de bovenverdiepingen netjes achter. Beneden genoten we allemaal nog van de rust bij het lezen van een boek, het surfen op het internet of het spelen van een spelletje. We hadden in de namiddag graag nog een winterwandeling gemaakt in Hemberg zelf maar daar stak de regen een stokje voor. Nuja, zo erg vonden we het eigenlijk niet om nog even te genieten van het mooie Ferienhaus.
Vandaag een stukje Zwitserland gaan verkennen waar we tot hiertoe nog niet eerder geraakt waren. Chur, de oudste stad van Zwitserland, gelegen in het kanton Graubünden, zie je overal op de wegwijzers langs de autostrades in Zwitserland. Vandaag besloten we de stad eens te ontdekken.
Chur is de hoofdstad van het Zwitserse kanton Graubünden. Chur heeft ruim 37.000 inwoners en ligt op een hoogte van 593 meter boven NAP. Chur was waarschijnlijk al 9000 jaar voor Christus door boeren bewoond. Daarmee is het de oudste nederzetting van Zwitserland. (Wikipedia)
Toegegeven, het oude stadsgedeelte is charmant. Maar door de huidige coronomaatregelen leek het een beetje op een spookstad. Geen restaurants, winkels of gezellige koffiehuisjes maar overal donkere vitrines en blaadjes op de deuren van de winkels om de voorlopige sluiting aan te geven. Triestig! En dat was nu net het laatste wat we nodig hadden na het nieuws uit België over de niet-essentiële reizen die tot minstens 1 maart verboden zijn.
Pieter had vooraf gelezen dat je vanuit Chur ook een kabellift kan nemen naar Brambrüesch en van daaruit een mooie winterwandeling kan maken. De wandeling is een rondweg van 5 kilometer lang met een hoogteverschil van 180 meter. Bij deze dus in te delen onder de noemer ‘lichte wandeling’.
En wat een geluk dat we ons nog aan deze wandeling waagden na het bezoekje aan het stadscentrum. Tijdens het stijgen, zagen we het zonnetje van tussen het wolkendek verschijnen, het verse en imposante sneeuwtapijt leek net uit de lucht te zijn gevallen, het uitzicht op Arosa en Lenzerheide was adembenemend en er heerste zo’n aangename rust. Geen akelige stilte zoals in het dorp beneden maar een vredevolle rust. Zalig!!!
Er is een parking in Chur centrum in de Kasernenstrasse 15. Van daaruit neem je een kabellift tot halverwege in Känzeli. Daar stap je over op gondelliftjes tot in Brambrüesch. We betaalden €14 per volwassene en de kinderen konden gratis mee met hun Juniorcard. In Brambrüesch kan je je door een toeristisch treintje tot aan de start van de skipiste (en de start van de rondwandeling) laten brengen. Dat is vooral handig voor skiërs en mensen met kleine kinderen maar wij wandelden ook dat stukje erbij. Gezien de coronaperiode voelde het stappen gewoon ook veel veiliger.
De rondweg start net na Kinderland (oefenpistes voor kinderen die leren skiën). Je kan de roze bordjes mooi volgen tijdens de wandeling. De klim was nu en dan stevig maar het ongelooflijk mooie uitzicht en de rust die de omgeving uitstraalde deed die klim snel vergeten.
Onderweg konden we ons even opwarmen met een koffietje op het terras van de Edelweisshütte die tijdens corona take-away drankjes aanbiedt.
Deze wandeling staat momenteel bovenaan mijn lijstje van winterwandelingen. Het zonnetje, het verse laagje sneeuw en de weinige toeristen zullen hier wellicht mee te maken hebben. En dit op weeral maar een goed uurtje rijden vanuit Thalwil.
We will be back soon en dan proberen we misschien de sleepiste van 5km uit. Deze vertrekt iets na de aankomst in Brambrüesch. Dan neem je best wel een dagticket voor de gondellift want je glijdt met de sleetjes terug naar Känzeli van waar je dan onbeperkt terug naar boven kan.
Zonet besloot het overlegcomité in België dat niet-essentiële reizen verboden zijn vanaf 27 januari tot 1 maart.
Op de website van een Belgisch mediabedrijf las ik volgende oproep:
Ik schreef de reporter mijn verhaal vanuit een andere hoek. De hoek van de expats die vanuit het buitenland ook niet terugkunnen naar hun huis, familie of naaste vrienden.
Beste Sven Ik las net je oproep op de website van HLN ivm de skireizen die in het water dreigen te vallen.
Ik wil je even schrijven vanuit een andere hoek. Zelf zijn wij een Belgisch gezin (Pieter, Tine en de kinderen Gust (11) en Julia (9)) dat precies 1 jaar geleden naar Zwitserland verhuisde voor de job van mijn man.
Het was een bijzonder jaar want toen we hier amper 6 weken woonden, begon het hele corona verhaal inclusief lockdown. Voor onze kinderen van toen 10 en 8 jaar een ramp. Ze hadden nauwelijks vriendjes kunnen maken en waren de taal nog niet machtig genoeg om zelfstandig aan het thuisonderwijs te kunnen deelnemen.
Voor ons vertrek beloofden we de kinderen dat we regelmatig op bezoek zouden gaan bij familie en vrienden in België of omgekeerd. We keken er naar uit om onze naasten hier te mogen ontvangen en rondleiden. In 2020 zijn we hoogstens 3x naar België kunnen reizen (1 weekendje voor corona in februari, 1 week in de zomervakantie en de laatste keer was een weekendje eind september net voor Zwitserland België terug op de rode lijst had gezet).
Misschien denkt men in België nu ‘maar wij zien ook niemand hoor’ maar zelfs een wandeling met familie, een babbel aan het tuinhek met de buren, een kennis in de supermarkt of een collega (mijn man werkt sinds begin maart fulltime van thuis uit en ik neem momenteel loopbaanonderbreking) kunnen hier ons sociaal tekort niet opvullen.
Tijdens de ‘Sportferien’ (krokusvakantie in Zwitserland) waren wij heel graag nog eens naar België gekomen. En dan niet alleen om eens in het park te kunnen afspreken met de grootouders van de kinderen maar ook om ons huis in Grimbergen (dat half leeg staat) nog eens grondig te kunnen inspecteren. Het is winter, koud en het huis staat al maanden leeg. We kunnen rekenen op een bevriend koppel in de buurt om nu en dan eens langs te gaan maar toch is dat niet helemaal hetzelfde.
Hier in Zwitserland zijn we nog geen getuige geweest van de overvolle skiresorts. Wij gaan zo goed als elk weekend wandelen in de bergen maar we zoeken ‘rustige’ plaatsen op. Zo nemen we ook geen grote kabelliften maar hoogstens zetelliftjes in open lucht of kleine kabelliftjes waar je per gezin in gaat. Maar vaak rijden we gewoon tot aan de start van de wandeling en hebben we helemaal geen liften nodig om te kunnen genieten van de prachtige uitzichten.
Ik begrijp dat de overheid iets moet doen maar het stoot me nu en dan wat tegen de borst dat mensen uitroepen dat de nieuwe uitbraak aan ‘de reizigers’ te wijten zou zijn. Overal rondom ons zijn er nieuwe uitbraken. Kijk maar naar Nederland, Duitsland, Frankrijk, Groot-Brittanië… Het virus kent geen grenzen en gaat waar het heen gaan kan. Of dat nu een drukke badplaats aan onze Belgische kust of de Ardennen is of anderzijds een badplaats in Barbados, Tenerife of Dubai of een skiresort in Zwitserland.
Wat we wel moeten doen is ‘verstandig’ zijn en geen onnodige risico’s nemen. Dat is nu het allerbelangrijkste.
Maar wij kunnen dus binnen enkele weken (en wellicht ook niet tijdens de Frühlingsferien hier eind april) niet naar België komen. Naar onze heimat, onze thuisbasis,… Ok, de grenzen zijn niet gesloten dus puur theoretisch kunnen we naar België komen maar dan moeten we 7 of 10 dagen in quarantaine in ons amper gemeubeld huis (enkel 4 bedden, 1 tafel en 4 stoelen) zonder ook maar enig buiten contact met iemand van de familie of vrienden.
We zullen dus maar hier blijven en er het beste van maken. Al een geluk maken de bergen, de sneeuw en de mooie meren veel goed.
Een Zwitserse expat die graag ooit nog eens terug zou gaan naar België.
Groeten Tine
Geen idee of de reporter iets zal doen met mijn brief maar ik heb het tenminste toch eens van mij af kunnen schrijven. En eerlijk… het deed deugd, voila.
