Verhuizen naar een nieuw land, een nieuw ‘sociaal’ leven starten, uitstapjes met leuke activiteiten voor kinderen vinden… het werd ons door het grote coronabeest een lange tijd niet makkelijk gemaakt. Maar stilletjes aan is veel opnieuw mogelijk en zien we onze horizonten langs alle kanten verruimen.

En zo komt het dat we vandaag in gezelschap van nog 3 andere heel fijne Vlaamse gezinnen op stap konden naar Elm. Daar wandelden we de ‘Giant Forest/Riesenwald’ theme trail. Een wandeling met heel wat leuke tussenstopjes voor kinderen. En zeg nu zelf, in compagnie is het voor kinderen altijd dubbel zo fijn en zijn de wandelingen de helft zo lastig.

De Giant Forest trail vertelt over reus Martin en is 2,6 km lang. Onderweg zijn er 17 haltes met leuke activiteiten voor de kinderen. Van een reuzehangmat, een ondersteboven huis, een mega xylofoon tot een waterspeelparcours. De kindjes hebben we niet gehoord of gezien, de oud(ert)jes daarentegen hoorde je van ver voorbij komen. Er is amper een hoogteverschil van 60 meter tijdens deze wandeling dus zeker en vast haalbaar voor jong en oud.

• 

• 

• 

De wandeling start op de gratis parking nabij de kabellift. In de GPS geef je als adres Obmoos Elm in. De kabellift neemt je mee van Elm (977m) naar Ämpächli (1485m) waar je al snel de start van de wandeling kan vinden a.d.h.v. de wegwijzers. Aan de kabellift vind je restaurant Ämpächli waar je uiteraard voor of na de trail iets kan eten of drinken maar waar ook allerlei leuke activiteiten voor de kinderen te vinden zijn: een reuzeschommel, een klimtoren, trampolines, ponyritjes en de start van de ‘Monsterrollers’ waar ik jullie straks meer over vertel.

Wij zijn meteen vertrokken voor de wandeling en vonden onderweg verschillende ‘Feuerplatzen’ om lekker Zwitsers te grillen. Voordeel is dat er bij elke ‘Feuerplatz’ ook leuke speeltoestellen voor de kinderen zijn waardoor de kinderen niet ongeduldig op hun worstje hoeven te wachten. Wij zijn gestopt bij een reuzepicknick tafel nabij de superleuke ‘katrol’. Fun voor de kids, apertitieftijd voor de ouders. Bij de vuurplaatsen is ook voldoende hout aanwezig dus je hoeft zeker niet te sprokkelen of je blokken zelf mee te sjouwen.

Na het gezellige middagmaal waarbij tips voor het bakken van worsten naar de beste Zwitserse tradities werden uitgewisseld, zetten we het 2de deel van de wandeling verder.

De wandeling eindigt aan restaurant Ämpächli waar het jonge geweld zich uitleefde op de grote trampolines en de ouders in het zonnetje nagenoten bij een heerlijke koffie.

Maar daarmee was de dag nog niet ten einde, absoluut niet. Die lieve kindertjes keken al de hele tijd uit naar de apotheose van de dag. Het ritje met de ‘Monsterroller’. Met een soort step met dikke banden kan je de weg van Ämpächli naar Elm terug naar beneden verder zetten (uiteraard is terugkeren met de kabellift ook een optie voor wie de Monsterrollers liever aan anderen over laat). Daarnaast zijn er ook ‘Mountaincarts’ waarmee je naar beneden kan glijden. De rollers zijn vanaf 9 jaar en de carts vanaf 12 jaar. Kleine kinderen kunnen tussen de benen van een ouder mee naar beneden rollen. Ik weet dat Julia niet zo’n daredevil is en eerlijk, ik hou het liever ook rustig. Toch waren we beide benieuwd om zo’n ritje uit te proberen. Wij besloten dat de groep kon doorgaan en dat wij op een rustig tempo naar beneden zouden gaan. En ondertussen konden wij ook nog genieten van het prachtige zicht onderweg. De voorbije week viel de eerste, verse sneeuw in de bergen en dat is ons helemaal niet ontgaan.

• 

• 

Beneden breng je de scooters terug naar de kabellift waarmee ze terug omhoog worden gehesen.

Een zeer mooie dag, onder de stralende zon, met heel fijne mensen in een prachtig decor. Dat vraagt eigenlijk niks meer. En zoals jullie wellicht zelf weten: blije kindertjes, blije ouders… Dus kort samengevat: een topdagje dat naar meer smaakt!

In het kanton Appenzell, op 10 minuutjes rijden van het gezellige stadje Appenzell, ligt een charmant dorpje verscholen. Schlatt, uitgangspunt van onze wandeling van vandaag. Geen kabelliften of hoge bergwandeling deze keer maar een tripje naar de echte boerenbuiten van Zwitserland.

Appenzell is precies (nog meer dan de rest van Zwitserland) blijven stilstaan in de tijd. Boerderijen, veel groen, koeien en typische Zwitserse huisjes typeren het kanton. Voor mij eigenlijk het echte beeld dat ik van het land vooraf had.

Je vindt er ook de Appenzeller kaasmakerij en de brouwerij van het gekende Appenzeller bier. Misschien eens te bezoeken tijdens koude of natte winterdagen.

Ik vond de wandeling die we deden via de toeristische dienst van Appenzell zelf. Het was een gok want je weet nooit of je bij zo’n wandelingen wel op ‘de’ mooiste plaatsjes komt maar deze was absoluut geen teleurstelling.

Vanuit Thalwil reden we anderhalf uur naar Schlatt waarvan slechts 40 minuten autostrade (stuk van Thalwil naar Lachen/Wangen). Daarna kronkel je doorheen het glooiende en groene landschap. De rit zelf vind ik al adembenemend, de chauffeur naast mij moppert eerder over het feit dat hij niet kan meegenieten van al dat moois maar vol concentratie de snelheidsborden moet checken.

En we hadden geluk, veel geluk. Eind september gaat in Appenzell (eigenlijk op veel plaatsen in Zwitserland) de typische Alpabzug door. Dan worden, op een feestelijke manier, de koeien naar beneden gebracht voor de aankomende winter. En kwamen wij nu niet net zo’n typische Alpabzug tegen? Weer iemand zo blij als een klein kind in de wagen.

In Schlatt parkeerden we de wagen op de enkele voorziene (gratis) parkeerplaatsen aan de St. Josephskerk. Volgens de Appenzeller brochure is ook een bezoekje aan het kerkje de moeite waard. Dat deden wij dan ook braafjes. Het super propere toilet naast de kerk maakte ons ook heel blij want na anderhalf uur rijden en een 6,5 kilometer lange wandeling voor de boeg, sla je zo’n aanbod nooit over.

Deze wandeling is niet aangeduid met specifieke naambordjes maar de brochure van het kanton (die ik had afgedrukt en tijdens de wandeling netjes werd opgeborgen in hubbymans broekzak) hielp ons heel goed. Je volgt eigenlijk voortdurend gele bordjes met ‘Wanderweg’ op en nu en dan moet je toch even via de brochure checken of je nog op het rechte pad bent ;-). De brochure hieronder vond ik dus online terug.

De wandeling voert je over groener dan groene weides, door bosjes en langs boerenwegen met prachtige boerderijtjes … Je stijgt en daalt tijdens deze wandeling in totaal 200 meter wat echt wel haalbaar is voor jong en minder jong. Alleen zou ik deze keer mijn 82-jarige oma niet meenemen want om de koeienweiden te doorkruisen, moet je meermaals over een soort laddertje kruipen.

Aan de start, dicht bij de kerk in Schlatt, vind je restaurant Bären terug. Daar kan je eventueel na de wandeling genieten van een lekker drankje of iets hartigs. Wij stopten na een goeie 2 km bij restaurant Leimensteig waar de frisse pint en het plankje kaas, rond het middaguur, vlot naar binnen gingen. De view is er ook niet mis…

Wij hebben op elk moment genoten van de ‘Säntisblick’ ( De Säntis is een berg in de Appenzeller Alpen in Zwitserland. De berg ligt op een van de driekantonpunten van de kantons Appenzell Innerrhoden, Appenzell Ausserrhoden en Sankt Gallen. Het is de hoogste berg van het Vooralpenmassief Alpstein, een ondergroep van de Appenzeller Alpen. De berg is 2502 meter hoog. Wikipedia) en de groene, rustige omgeving. Hier zou ik nog wel een boerinnetje willen zijn 🙂

Na de wandeling reden we nog naar Appenzell zelf. Schlatt – Appenzell is slechts 10 min. rijden en de wandeling is nu ook niet zo zwaar dat een stadsbezoekje er nog wel bij kan. Appenzell is zeker een aanrader: 100% charme en authenticiteit in 1 klein stadje, prachtig mooie huizen, snoezige winkeltjes en mooie koffiehuizen waar je zeker de Appenzeller Shlorzifladen (flan met perenstroop) moet proberen.

Mijn Heidigehalte is weer heerlijk gevoed en dat onder een blakend oktober zonnetje… meer hoeft dat echt niet te zijn.

We waren al 3x in en rond Flumserberg maar nog nooit zonder sneeuw. De eerste keer toen we in het gebied kwamen, woonden we nog maar 3 weken in Zwitserland. We gingen toen op zoek naar een skigebied in de buurt van Zürich en kwamen via social mediabronnen in Flumserberg terecht. Gust en Julia volgden er een uurtje skiles. De week daarop hebben we dat nog 1 keer kunnen herhalen (begin februari) maar toen kwam aan vele mooie liedjes een einde door het welgekende corona beestje. Vorige winter kwamen we nogmaals in het gebied maar dan maakten we een heerlijke winterwandeling in de dikke laag sneeuw.

Vandaag reden we opnieuw naar Unterterzen (waar we de wagen parkeren). Je kan ook doorrijden naar Tannenboden waardoor je de kostprijs van de eerste kabellift uitspaart. Ideaal voor bezoekers of mensen die geen Swiss halfcard (halve prijs) of Junior card (gratis voor kinderen) hebben.

Op het kaartje hierboven krijg je een beter zicht van de mogelijke vertrekpunten.

A: Je parkeert de wagen in Unterterzen (425m) en neemt de kabellift naar Tannenboden 1400m) en van Tannenboden de kabellift naar Maschgenkamm (2020m).

B: Je rijdt met de wagen op een ietwat kronkelweg naar Tannenboden (1400m) en neemt de kabellift naar Maschgenkamm (2020m). Je spaart hiermee de prijs van de eerste kabellift uit.

De wandeling zelf is er eentje (zoals mijn Zwitserse bron het beschrijft) voor hoogzwangeren tot oma’tjes van 82 jaar. Zelf verder in te vullen natuurlijk… De wandeling is maar een goeie 2 km lang en er zijn amper hoogte- of laagteverschillen. Deze wandeling is dus ideaal wanneer je ‘visitors’, die moeilijker te been zijn, wil meenemen naar de echte bergen op een ideale afstand van Zürich. En op de koop toe nog betaalbaar ook. Dus het echte Zwitserland gevoel voor iedereen.

Zelf hebben we genoten van de korte rondwandeling die boven aan de kabellift in Maschgenkamm al start met een waterspeelplaats voor de kinderen. Daar alleen al bleven we meer dan een halfuur. Tijdens de wandeling zelf namen we echt onze tijd en genoten we van de mooie uitzichten en de alpenbloemen onderweg. De bloemen zijn het thema van de wandeling, al is eind september misschien al vrij laat om de mooiste alpenbloemen te kunnen aanschouwen. Nu, voor ons niet zo erg aangezien wij meer gingen voor het berggevoel dan de bloemen zelf.

• 

• 

• 

• 

Onderweg zijn er voldoende bankjes om 82-jarige oma’s eventueel te laten uitrusten al zagen we ook een kersvers moederken haar baby voeden en waren er 2 senior dames gezellig aan het bijkletsen met een view om U tegen te zeggen. Wij zelf gebruikten zo’n bankje om onze meegebrachte picknick te verorberen.

• 

• 

• 

• 

We namen echt onze tijd om vooral te bewonderen en verwonderen. Je wandelt eigenlijk een toertje rond de Zigerberg (2074m) en komt in een rondje terug aan de kabellift in Maschgenkamm. Daar bevindt zich boven de kabelliften een groot terras waar je iets kan drinken of eten. Wij genoten er van een heerlijk koffietje terwijl de kinderen de gratis attractie van de dag uitprobeerden. Nog nooit eerder gezien, maar de fake pony’s leverden niet alleen prachtige plaatjes maar ook heel erg blije gezichtjes op.

Voor wie op zoek is naar een heel erg easy wandeling met op en top berggevoel kan ik deze wandeling ten zeerste aanraden.

3 keer zijn we al eerder in Raten geweest met min of meer het plan om de (winter)wandeling naar Gottschalkenberg te ondernemen maar nog nooit was onze missie helemaal geslaagd.

De eerste keer toen we in Raten kwamen, gingen we er sleeën. Toen zagen we dat er een leuke rondweg was naar Gottschalkenberg maar kregen we het jong geweld na al dat roetsjen en glijden niet meer zo ver om nog een wandeling te maken. De tweede keer was slechts een paar dagen later op Kerstdag zelf. Het sneeuwde toen echt pakken uit de hemel met vlokken zo groot als pingpong balletjes. We begonnen met volle moed aan de wandeling maar geraakten opnieuw niet veel verder dan 1/3 van de wandeling. Na het sleeën kregen de kinderteentjes zo ontzettend koud dat we zelfs de rescue warmtezakjes moesten gebruiken onderweg naar huis. En de derde keer dat we in Raten waren, was ergens dit voorjaar na een rolschaatswandeling rond de Aegerisee. We kwamen dan op terugweg voorbij Raten en liepen nog snel even de heuvel op om te genieten van de mooie zichten maar opnieuw was na een reeds eerder gemaakte wandeling die dag, de moed om verder te stappen helemaal verdwenen.

• 

• 

Vandaag was het weer ideaal en hadden we zin in een zondagse, niet al te zware wandeling met een frisse pint ergens op een mooi uitkijkplekje. Raten is een halfuurtje rijden vanuit Thalwil en nabij restaurant Raten vind je voldoende parkeerplaats. Betalen moet je enkel op zaterdag, zondag en feestdagen.

Nadat je de straat oversteekt, kan je meteen beginnen aan de wandeling en zal je ook vrij snel kunnen genieten van het groene landschap (tenzij je dit dus als winterwandeling doet in de sneeuw zoals wij eerder deden uiteraard) en de prachtige vergezichten. Je volgt de gele bordjes tot in Gottschalkenberg waar je bij het café/restaurant iets kan eten of drinken. Achter het restaurant ligt een heel leuk klimparcours en een activiteitenparcours verstopt in het bos. Ideaal om de kindertjes ook nog even uit te laten 😉

• 

• 

• 

Vanuit Gottschalkenberg volg je de bordjes richten Chlausenchappeli en daarna Raten tot je terug aan de parking komt.

De wandeling is slechts 4,5 kilomter lang waarbij je 133 meter stijgt en ook weer daalt. De paadjes zijn heel erg goed te bewandelen waardoor deze wandeling dan ook ideaal is voor zeer jong (kinderwagen) en minder jong 🙂 Ideaal voor de expats onder ons die de grootouders op bezoek een mooie namiddag willen bezorgen. Op het kaartje hierboven zie je ‘Bellevue’. Je kan dus een stukje doorlopen naar een mooi uitzichtplatform maar dat is optioneel.

Absoluut een tip om dichtbij een fijne (zondagse) wandeling te maken.

• 

• 

• 

• 

Na bijna 4 weken ‘Ferien’ met het hele gezin komt er stilaan een einde aan dat mooie verhaal. Maandag start Pieter terug en Gust en Julia kunnen rustig nog 1 weekje thuis uitbollen voor de school weer begint. In Zwitserland duurt de zomervakantie 5 weken. Eigenlijk net lang genoeg om er uit te zijn maar anderzijds niet te lang om verveling tegen te gaan. Julia gaat straks terug naar haar vertrouwde juf (een leerkracht staat 3 jaar voor dezelfde klas) en Gust neemt weer een nieuwe sprong in de ‘Sekundarschule’. Hij vindt het wel wat spannend maar beseft nu ook dat hij deze keer niet de enige nieuweling zal zijn en alle kinderen een nieuwe start nemen.

Maar dus nog heel even genieten en aangezien wij pro’s zijn in last minute ideeën duurde het boeken van een hotel en het inpakken welgeteld 30 minuten. Oorspronkelijk wou Pieter graag nog even gaan kamperen in de bergen maar een ietwat pijnlijke rug verstoorde dat idee.

Arosa, gelegen in het kanton Graubünden en gekend als rustig vakantieoord midden in de bergen werd dit keer de bestemming. Het hotel kozen we op basis van prijs (uiteraard), ligging en het binnen- en buitenzwembad dat instant voor vakantiegevoel zorgde.

De rit vanuit Thalwil duurt een goeie 2 uur. Anderhalf uur via autostrade naar Chur en daarna een goed halfuur via kronkelwegen naar Arosa zelf. Voor gevoelige passagiers kan een reispilletje een prima idee zijn 🙂

Bij aankomst in het hotel (Altein Arosa) mochten we 4x de Arosa Travel Card ontvangen, die gasten die minstens 1 nacht in een hotel of vakantieverblijf logeren een heleboel voordelen biedt.

Zo mag je gedurende je verblijf alle kabelbanen of liftjes in Arosa zelf gratis nemen. Alle openbaar vervoer in Arosa is ook helemaal gratis. Daarnaast kan je een pedalo huren of een namiddag doorbrengen aan het strandbad ‘Untersee’ zonder enige kostprijs. Andere activiteiten zoals het touwenparcours, berenland, golfen, schaatsen… kan je tegen hoge kortingen beleven. Absoluut een zeer mooi voordeel als je weet wat kabelliftjes alleen al kosten in Zwitserland.

We gingen meteen het dorpje verkennen en kwamen al snel bij het touwenparcours terecht. Gust en Julia droomden hier al langer van maar zo’n activiteiten zijn in Zwitserland vaak heel duur en tijdens corona was zoiets ook gewoon niet mogelijk. Voor CHF 5 per persoon konden Gust en Julia 2 uur klimmen en klauteren (materiaal en inbegrepen). Enige voorwaarde was dat ze onder 12 jaar begeleiding nodig hadden van 1 volwassene. En was ik nu net niet op pad met de ‘verkeerde’ schoenen… Gelukkig was de papa met rugpijn toch zo lief om de bedelende kindertjes te begeleiden. Maar had hij geweten wat hij nu weet, hij had het wellicht niet gedaan. Gust daarentegen sprong als een jong aapje van de ene hindernis naar de andere. En uiteindelijk was het wel een heel mooie teambuilding voor vader en kindertjes.

Na het klimmen mochten de spieren nog wat ontspannen in het zwembad van het hotel. Zalig! Een binnenbad met heerlijk warm water en een stroming waar Gust en Julia tientallen keren doorgingen, een sauna, Turks stoombad, koud dompelbad en een klein maar fijn buitenbad. Ideaal om het vakantiegevoel te versterken.

Om de avond helemaal perfect af te sluiten, aten we in het panoramisch restaurant op de hoogste verdieping van het hotel een fondue Chinoise. Dunne sneetjes runds-, kalfs- en kalkoenvlees die je even onderdompelt in een hete bouillon. Zalig om lang en uitgebreid te tafelen en de avond zelfs nog te kunnen afsluiten in het restaurant met een paar potjes UNO.

De tweede dag van ons verblijf sprongen vader en dochter nog voor het ontbijt in het zwembad. Ze waren er helemaal alleen en leken absoluut de eerste bezoekers. Na hun plonsje gingen we samen ontbijten en maakten we plannen voor de nieuwe dag met een heerlijk kopje latte Macchiato in de hand.

Met een goed gevuld buikje en de wandelschoenen stevig toegeknoopt vertrokken we richting kabelbaan. Deze vertrekt vanuit Arosa centrum (aan de Obersee) en brengt je in 2 etappes naar de Weisshorn op 2653 meter hoogte. Een ruw en rotsig landschap met ongelooflijke vergezichten wachten je boven op. Indrukwekkend, absoluut, al heb ik het persoonlijk meer voor het ‘groene’ Zwitserland. Het Heidi of Sound of music gevoel.

Na wat genieten van het uitzicht en wat foto momentjes namen we de lift terug naar het Mittelstation. Daar maakten we een korte ‘berenwandeling’ en bezochten we ‘Bärenland’. Daar worden beren uit oa. circussen opgevangen en een nieuw leven in beperkte vrijheid gegund. Overleven in de volledige vrije natuur zou na jaren gevangenschap wellicht niet meer lukken maar een slecht uitzicht hebben ze nu alvast niet.

Omdat de zon toch wel heel fel scheen en we serieus verhit waren, keerden we in de namiddag terug naar het hotel waar we verfrissing zochten in het buitenbad en de ligzetels op de ligweide. De ene lekker plonzen en de andere een boekje in de hand. Ideaal!

Voor het avondeten maakten we nog een klein wandelingetje richting de Untersee (waar het strandbad zich bevindt) om daarna opnieuw gezellig te tafelen bij een lekkere Käsefondue. Net zoals de avond ervoor sloten we af met een gezelschapsspelavond.

Zondagochtend doken we bij ochtendstond met ons 4 het zwembad in om de dag sportief te starten. Julia en ikzelf zetten zelfs onze dagelijkse ochtendlijke zwempartij in de Zürichsee verder in het buitenbad van het hotel. Heerlijk!

Na het ontbijt checkten we uit maar vroegen we vriendelijk en beleefd in ons beste Duits of we de kamerjassen nog even mochten bijhouden om het zwembad in de namiddag nog een laatste keer te kunnen bezoeken. Geen probleem voor de vriendelijke onthaalbediende en dus staken we zwemgerief en kamerjassen naast de weekendtassen in de koffer van de auto, knoopten de wandelschoenen dicht en vertrokken op pad. Vandaag werd opnieuw 30 graden voorspeld dus beter ’s ochtends wandelen en in de namiddag verkoeling opzoeken.

Julia keek al van bij onze aankomst op vrijdag, na een bezoek aan het bureau voor toerisme, uit naar de eekhoorntjeswandeling. Deze korte (2 km enkel) wandeling door de bossen staat reeds aangeduid op de grond in het centrum van Arosa. Vergeet vooraf niet om hazelnoten of walnoten mee te nemen of te kopen in de plaatselijke supermarkt zodat je de eekhoorntjes met de juiste nootjes kan lokken. Ander voedsel is niet aangewezen voor hen. Vanuit het dorp klimt de wandeling licht. Eindpunt is het dorpje Maran waar je eventueel de bus terug kan nemen (voor ouderen of mensen met hele kleine kinderen) of je wandelt lichtjes dalend terug naar het dorp. Wij wandelden heen- en terug want in het bos was het heerlijk koel en het voederen van de eekhoorntjes was veel te plezant. Tip: vertrek behoorlijk vroeg ’s morgens want na wat bezoekers zijn de eekhoorntjes voldaan en komen ze niet meer zo gemakkelijk dichtbij.

Terug in Arosa twijfelden we tussen de ligweide van het hotel of het strandbad maar de parasols van het hotel wonnen de tweestrijd en brachten ons nog een laatste keer naar het zwembad van het hotel. Meer hoeft het voor mij vandaag alvast niet te zijn. En terwijl Gust en Julia plonzen en ploeteren en manlief de krant leest, schrijf ik genietend van de schaduw onder een parasol, deze blog.

Mmmm, maar nu spring ik er nog even in voor we straks terug huiswaarts keren en de gezinsvakantie aan z’n einde komt.