Begin juli, ondertussen al een goeie week vakantie in België. Hier nog niet, nog eventjes volhouden en de laatste schooldagen afwerken. Deze staan gevuld met schoolreizen (Gust mag volgende week zelfs nog een dag of 2 naar Ticino), afscheidsfeestjes en recepties, interscolaire voetbalmatchen, een diploma-uitreiking,… en ga zo maar verder.

Maar binnen precies 1 week mogen we hier in kanton Zürich ook de grote vakantie of ‘Sommerferien’ inluiden. En dat staat gelijk met socializen, socializen en…socializen. Iets wat we het voorbije anderhalf jaar toch wel wat gemist hebben en corona heeft het ons op dat vlak zeker niet gemakkelijk gemaakt. Maar waar we eigenlijk het meest naar uitkijken is het delen van onze ervaringen en ons leven hier. En binnenkort is het dan zover. Dus hoog tijd voor mij om een laatste keer voor de zomervakantie op prospectie te gaan en nog een mooi plekje in Zwitserland te spotten.

Vandaag waren we opnieuw in de buurt van Sattel-Hohstuckli en Sattelegg maar ook al bevind je je in dezelfde streek toch zijn het 3 totaal verschillende wandelingen en ervaringen. Vandaag een eerder korte wandeling met toch wel heel mooie highlights.

Je rijdt met de wagen naar de Waagtalstrasse 126 in Unteriberg. Vanuit Thalwil zo’n 45 minuutjes rijden. Je kan er parkeren op de zeer grote en gratis parking. Aan de kassa koop je best een dagkaart of Tageskarte waarmee je alle kabel- en zetelliftjes op deze helling kan nemen. Een dagkaart kost CHF28 per persoon, kinderen tot 15 jaar rijden sowieso gratis mee en voor de hondenliefhebbers onder ons betaal je CHF5 per hond.

Op het kaartje hierboven krijg je een heel duidelijk zicht van de wandeling. Je start in Weglosen op 1035m waar je je wagen parkeerde. Van daaruit neem je de grote kabellift naar Seebli op 1465m hoogte. Deze kabellift vertrekt telkens op het uur en het halfuur. In Seebli aangekomen liepen we meteen door naar de zetelliftjes om te genieten van het uitzicht richting Sternen. In Sternen start de panaromawandeling waarbij je ongeveer een uurtje stapt richting Spirstock. Tijdens de wandeling klim en daal je een klein beetje. Alleen op het laatste, net voor je Spirstock bereikt maak je nog een klim langs een trappenwand. Beetje pittig maar dan heb je ook wel het doel van de dag bereikt.

Maar voor ik verder vertel wil ik jullie er nog even op wijzen dat je in Sternen (voor je de wandeling begint) je eigen grenzen kan verleggen. Daar bevindt zich namelijk de langste ‘Seilrutsche’ van Europa. Met een topsnelheid van 110 km/u kan je naar beneden glijden tot in Seebli waar je dan met je dagkaart terug de zetellift naar Sternen kan nemen. Zo’n ritje kost veel (CHF70 voor een volwassene en CHF50 voor kinderen vanaf 9 jaar) maar je weet nooit dat onze nonkel Dries of tante Fifi deze zomer eens helemaal zot willen doen.

De ‘Seilrutsche’ is trouwens opgesplitst in 2 delen. Het eerste deel gaat steil naar beneden maar daar zit/hang je gewoon recht. Het tweede gaat iets minder steil maar daar krijg je de kans om omgekeerd naar beneden te bengelen (zie foto’s hierboven). Voor alle duidelijkheid, wij hebben dit niet uitgeprobeerd 😉

Maar de wandeling dus. Je loopt eigenlijk op een bergkam waardoor je langs beide zijden mooie zichten hebt. Links kijk je over het prachtige Muotathal met in de verte de besneeuwde bergen en rechts kijk je op de groene heuvels en bergen rond Einsiedeln en de Sihlsee. Halverweg de wandeling zie je Lake Lucerne of het Vierwaldstedenmeer ook opduiken.

Wanneer je Spirstock hebt bereikt, kan je aan de self-service gelegendheid verpozen bij een lekker drankje op het terras. Nadien neem je de zetellift vanuit Spirstock terug richting Seebli. Van aan het eindstation van die zetellift wandel je nog een kwartiertje rond een meertje terug naar het station van de kabellift die je weer tot in Weglosen brengt.

Deze wandeling kan je op een halve dag maken aangezien je eigenlijk maar een 4-tal kilometer in totaal wandelt (de zetelliften nemen ook wel wat tijd in beslag maar zijn superleuk om te genieten van het uitzicht). Als tip wil ik graag nog meegeven dat je op terugweg eventueel nog een stopje kan maken in Einsiedeln en een bezoekje kan brengen aan het prachtige klooster en de kloostertuinen daar. Have fun!

Het was even geleden dat we onze wandelstokken nog nodig hadden. Een lange winter en een korte lente zorgden er voor dat zwaardere wandelingen iets langer uitbleven. Maar vandaag gingen we nog eens voor een pittig tripje. 9,5 kilometer maar vooral een stevig klimmetje naar de top van de Chli Aubrig berg.

We reden vanmorgen naar Satteleggpass, Vorderthal. Dit is meteen ook wat je ingeeft in de GPS. Sattelegg is slechts een halfuurtje rijden van Thalwil. Op het laatste stukje van de rit steek je de Sihlsee over op een dun brugje. Ook al lijkt het op het eerste zicht niet zo maar 2 wagens kunnen elkaar net kruisen. Maar ik geef toe, ik zat in de wagen met gesloten ogen en dichtgeknepen billen 🙂

Je wagen parkeer je op een grote en volledig gratis parking net voor restaurant Sattelegg. Van daaruit start de rondwandeling. Je vertrekt helemaal op het einde van de parking (weg van het restaurant) waar je de eerste wegwijzers naar Wildegg en Chli Aubrig zal terugvinden. Wij startten de loop langs de rechtse kant. Op het einde keer je terug langs de linkse kant.

Het eerste stuk van de wandeling tot Wildegg (bereik je na zo’n 3,5 km) is gevarieerd en klimt lichtjes maar doenbaar. Onderweg zie je mooie, groene en heuvelachtige tafereeltjes en hoor je de koebellen vrolijk rinkelen. Net voor je Wildegg bereikt, beklim je nog wat houten trapjes in de groene omgeving. Maar na deze klim kan je heerlijk verpozen op 1 van de eenvoudigste maar misschien wel mooiste terrasjes in de bergen. Het berghutje is enkel tijdens de zomer geopend (opgelet: gesloten op vrijdag dus misschien wel belangrijk bij het plannen van deze trip). Een verfrissend drankje en een bordje gemengd met zo’n prachtig zicht kon ons absoluut bekoren.

Maar misschien hadden we de beloning moeten sparen tot na de beklimming van de Chli Aubrig berg. Hier ontstond er een kleine miscommunicatie. Ik volgde opnieuw de wandeling die ik vond bij swissfamilyfun maar blijkbaar had ik een stukje niet zo goed begrepen. Ik dacht dat we de Chli Aubrig berg sowieso moesten beklimmen om de wandeling verder te zetten dus konden we beter even halt houden bij het enige berghutje dat je tijdens de wandeling tegenkomt. Gust vloog als een berggeit naar boven, zelf had ik vandaag duidelijk de benen maar Julia vond de klim toch wel stevig. Pieter haalde zijn volledige trucendoos boven om Julia te motiveren en uiteindelijk aan de top van de Chli Aubrig te krijgen. Tot ze boven kwam en ik de pret bederfde met de volgende mededeling: ‘Pieter, Julia, ik moet jullie eigenlijk iets bekennen. Deze klim is blijkbaar optioneel tijdens de wandeling, we moesten dus niet echt naar boven geklommen zijn.’ Julia’s gezicht werd binnen de 3 seconden een donderwolk en ook al is ze er nu al over heen, ik krijg nog steeds een heel erg boze blik wanneer we de anekdote bovenhalen.

Maar eigenlijk zijn we heel blij dat we de top bereikt hebben. En hadden we vooraf geweten dat het eigenlijk niet nodig was, ik beken dat ik misschien vriendelijk had bedankt. Boven op de top vind je het typische kruis en in een soort brievenbus naast het kruis kan je iets in het gastenboek schrijven. Gust was heel origineel en schreef: ‘Wir haben es geschaft!’ Tuurlijk, wees maar zeker dat we het geschaft hebben.

Neem hier zeker de tijd om een leuk plekje in het gras te zoeken en even te genieten van het mooie uitzicht op de besneeuwde bergen met daaronder het zomergroene landschap. Wanneer je voldoende ‘bergenergie’ hebt geladen, neem je dus dezelfde weg terug naar beneden (I know Julia, my fault). De wandelstokken kwamen bij de afdaling goed van pas en ook al had ik 2 stokken in de hand, toch ben ik er in geslaagd mijn voet op een gladde steen neer te poten en jup, jullie raden het al… Dit had je in slow motion moeten zien volgens Pieter die precies achter mij wandelde. Het jonge koppel naast me dat net de berg aan het beklimmen was, keek nogal verschrikt. Maar om mijn gezicht te redden, sprong ik als een energiek kitten terug recht en stamelde ik: ‘No worries, it looks worse than it is.’ Al stond ik 5 minuten later nog steeds te trillen op mijn benen hoor.

Wanneer je terug aan de berghut in Wildegg komt, mag je vanaf nu de wegwijzers ‘Sattelegg’ blijven volgen tot je de grote parking terug bereikt. Vanaf nu ga je voornamelijk dalen op een toch wel moeilijke ondergrond. Modder, houten plankjes, stenen, kiezels, een bos… zorgen er voor dat de wandeling 100% avontuurlijk blijft. Goeie wandelschoenen en wandelstokken zijn hier geen overbodige luxe. Maar de afdaling is o zo mooi en gevarieerd. En let vooral op de prachtige wilde bloemen onderweg in de mooiste kleurtjes en vormen.

Op de foto hieronder zie je tijdens onze afdaling de Chlie Aubrig berg die we beklommen hebben. Serieus de moeite, niet?

Volgens de blog van Tanya van swissfamilyfun doe je deze wandeling in 3 uur. Wij deden er bijna het dubbele over met alle stopjes en natuurlijk tijd om te genieten van het uitzicht. Voorzie dus best een hele dag voor deze trip. Het voordeel is wel dat je niet hoeft te rushen om het laatste kabelliftje naar beneden te halen want je wandelt gewoon terug naar de parking waar je wagen geparkeerd staat. Een ander voordeel is dat deze hele mooie wandeling helemaal gratis is (gratis parking, geen kabelliften,…)

Met stip komt deze wandeling in onze top 10 dichtbij huis!

In het mooie kanton Uri zit een pareltje verstopt, nl. het dorpje Unterschächen. Enkele weken geleden maakten we tijdens een druileringe voorjaarsdag een roadtrip van Thalwil naar Luzern en verder naar kanton Schwyz met een stopje in het ‘Wilhelm Tell’ dorp Altdorf. Dat dorpje is zeker een stopje waard. Van daar reden we toen verder naar Spiringen langs mooie rotswanden en de Schächen rivier. Plan was toen om de Klausenpas (De Klausenpas vormt de verbinding tussen de Zwitserse kantons Uri en Glarus. De huidige weg is aangelegd tussen 1893 en 1899. Gedurende het winterseizoen is de pasweg afgesloten voor verkeer vanwege zware sneeuwval. Vanuit Altdorf voert de weg omhoog door het Schächental dat is uitgesleten door de gelijknamige rivier. Wikipedia) te nemen en via kanton Glarus terug te keren richting Thalwil. Ideaal op een mindere dag qua weer en toch kom je voorbij heel mooie plaatsjes in Zwitserland.

Maar we hadden een beetje pech toen. Door de late en vele sneeuwval van de voorbije winter en het voorjaar was de Klausenpas nog afgesloten en dat merkten we natuurlijk maar op toen we aan de tunnel zelf stonden. Enige troost was toen dat we precies niet de enige waren die het bordje ‘Klausenpas geschlossen’ niet gezien hadden. Ahja, we waren toen onderweg zo verwonderd door de schoonheid van het dal. We besloten terug te keren (want er zat eigenlijk niks anders op) en toch nog even te stoppen in het mooie Unterschächen waar we net waren doorgereden. We parkeerden de wagen op een kleine parkeerplaats voor een auto of 4 en ontdekten het Brunnital (weg door een vallei naar Brunni). In het gemiezer wandelden we toen een klein stukje in dat Brunnital en besloten hier zeker nog terug te keren bij mooi weer. De foto’s hieronder tonen hoe prachtig het dal dan al was zelfs bij minder weer. Door de laaghangende wolken had het zelfs iets mysterieus.

Ondertussen zijn we enkele weken verder maar het dal bleef door mijn hoofd spoken. Verjaardagsfeestjes, voetbalmatchen en andere hobby’s van de kinderen zorgden ervoor dat ik nog niet naar ‘mijn dal’ was kunnen terugkeren. Maar vandaag was het zover. Tijd, mooi weer (beetje te mooi weer, lees ‘te warm’) en heel veel goesting brachten ons vandaag langs dezelfde weg terug naar Altdorf. Vandaag besloten we geen stopje te maken in het charmante dorpje wegens ‘te warm om in een dorp rond te tsjoolen’. We reden rechtstreeks van Thalwil naar Unterschächen waar we onze wagen op een kleine parking in het dorp parkeerden.

In het Brunnital dat we de vorige keer ontdekten vond ik op het web niet meteen haalbare wandelingen terug maar ik had een ander mooi alternatief gevonden. Unterschächen – Aesch. Een ander stukje van de vallei dat tegen de bergwanden ten einde loopt. Enkel de Klausenpass(die een stukje hoger ligt) kan je aan de andere kant van de vallei brengen.

De wandeling van Unterschächen naar Aesch is maar een drietal kilometer lang (heen en terug dus zo’n 6 kilometer). Je start op 1000 meter hoogte en eindigt in Aesch op een 1250 meter hoogte ongeveer. Het klimmen valt op zich goed mee maar met een temperatuur van 30 graden hebben we gepuft en gezweet vandaag. Het eerste stukje van de wandeling is in de volle zon waardoor enkele kinderbeentjes het na een halve kilometer al voor bekeken wilden houden. Maar we hebben doorgezet en gelukkig maar. Je wandelt bijna de hele tijd naast de rivier Schächen en meestal tussen bomen die voor wat verkoeling zorgen. Het wandelpad zelf is een pad in grind dat eigenlijk niet echt door auto’s bereden mag worden tenzij je CHF10 betaalt (op z’n Zwitsers moet je die 10 Frank gewoon in een omslag in een houten brievenbus duwen op eigen initiatief). Ik vrees dat er in België veel bereden en weinig betaald zou worden. Ergens is het wel jammer dat er auto’s op het pad mogen komen. Rap kunnen ze niet rijden want de ondergrond is niet ideaal maar het opwaaiende stof (zeker bij 30 graden) is minder aangenaam.

Maar wanneer je in Aesch aankomt, vergeet je het stof heel snel en sta je toch wel even met open mond naar de Staubenfall, een krachtige en machtige waterval op het einde van de vallei, te kijken. In Aesch staan een 10-tal berghuisjes, een kapelletje, een Gasthöfli waar je iets kan drinken of eten naar believen en een 30-tal loslopende bergkoeien. Wij dronken er een fris biertje op het terras met zicht op de waterval. Opnieuw viel ons op hoe vriendelijk de mensen in de bergen zijn, dat in schril contrast met de mensen in de steden en omringende dorpen. Of zoals Pieter het zei: ‘Je moet verdorie naar een doodlopend dal komen om een pint van een vriendelijk madammeke te ontvangen.’

Na de frisse pint, die we ons inziens meer dan verdiend hadden bij deze temperaturen, besloten we ons nog een stapje dichter bij de waterval te wagen. Heel dicht geraak je niet maar we vonden een koel plaatsje langs de rivier waar man en kinderen zich nog wat konden bezighouden met het traditionele steentjes werpen.

Tijdens de terugweg daal je de 3 kilometer weer richting Unterschächen en kan je genieten van het mooie zicht op de kloven, kleinere watervallen en het dorpje zelf.

En om onszelf heerlijk te verwennen, stopten we op terugweg met de wagen in de Burger King in Altdorf en trakteerden we onzelf op een KING shake strawberry. Oh my god, de waterval was top maar deze shake was DE ideale verfrissing.

Nu reizen stilletjes aan terug binnen het bereik ligt en vele gezinnen terug aan het dromen en plannen gaan, wil ik jullie deze tips and tricks nog meegeven.

Geen wandeling of chocolade-overload vandaag maar een zalig boottochtje op de Walensee. De Walensee bereik je op een goed halfuurtje vanuit Thalwil. Wij rijden naar Weesen en parkeren ons op parking ‘Speerplatz’ met mogelijkheid tot het laden van elektrische wagens. Vanaf die parking wandel je nog een kleine 10 minuutjes naar het haventje van Weesen.

Weesen zelf is heel charmant en de Walensee is een diepblauw meer omgeven door imposante bergen. Aan het haventje vind je Bootsvermietung Weesen waar je naast pedalo’s met en zonder glijbaantje ook roeiboten en motorboten met en zonder vaarbewijs kan huren voor 1 uur, 2 uur, een halve dag of een hele dag. Je reserveert best telefonisch en dat minstens 2 dagen vooraf. Ikzelf belde vrijdagavond en kon op zondag nog een boot huren voor een halve dag. Maar het is natuurlijk nog geen topseizoen.

Aangezien niemand in ons gezin (tot hier toe) een vaarbewijs heeft, kozen we voor de motorboot zonder Führerschein. En eigenlijk was dat heel erg ok. We kregen een mooie boot met plaats voor 2 bestuurders en daarnaast minstens nog 4 personen op de zitbanken rond een tafeltje. Het tafeltje is wel handig want ik had een aperitiefje en een koude pastasalade voorzien.

Ook al is besturen pas toegelaten vanaf 18 jaar, toch vonden Gust en Julia het fijn om het roer ook even te kunnen overnemen. Voor mij was zalig genieten van het zonnetje meer dan voldoende.

We vaarden tot voorbij het autovrije dorpje Quinten waar we picknickten op de boot zelf. Julia nam na het eten een frisse duik in het water. Daarna vaarden we terug richting Weesen. Bij het terugkeren kregen we golven en wind waardoor we als echte zeemannen (-en vrouwen) op de golven bonkten en de deugddoende spetters van het water op ons gezicht voelden.

Het was superfijn en we hebben er alle 4 ongelooflijk van genoten. Zeker voor herhaling vatbaar. En als je bedenkt hoeveel onderhoud een eigen boot bv heeft, kan je beter enkele keren per jaar deze boot huren en zonder zorgen genieten.

Jullie weten al dat ik vaak de mosterd bij Abraham haal. Niet elke uitstap die wij maken heb ik helemaal zelf gevonden maar door het volgen van blogs, instapagina’s en andere sociale media selecteer ik wat haalbaar of tof zou zijn voor ons gezin. En zo kwam ik deze week (gelukkig voor Pieter) niet bij de mosterdfabriek maar bij Maestrani’s Chocolarium terecht.

We bezochten eerder Maison Cailler in Broc nabij Gruyère en Home of Chocolate Lindt in Kilchberg (10 minuten van onze woonplaats). Als ik tot hiertoe een soort puntenlijst moet geven aan de verschillende chocolademusea dan staat voor ons gezin op nr. 1 Maestrani’s Chocolarium, nr. 2 Maison Cailler en nr. 3 Lindt. Ik denk dan vooral aan de interactiviteit en het fun gedeelte voor kinderen. De chocolade vergelijken is moeilijker. Sowieso blijf ik fan van de Belgische chocolade maar sssst, niet verklappen aan de Zwitsers. Het ligt gevoelig.

Maestrani’s Chocolarium doet je echt wel wat denken aan Willy Wonka’s chocoladefabriek. Veel kleur, verbeelding, leuke muziekjes en allerlei voorwerpen waar kinderen aan kunnen draaien of waarop ze kunnen duwen. De inleiding in het hele verhaal gebeurt via een filmpje. Je gaat een mini cinemazaal binnen waar je mag plaatsnemen op zeteltjes die lijken op stukjes chocolade. Het filmpje is Duits gesproken met Engelse ondertitels.

Na de film word je meegesleurd in het verhaal dat het hele concept van Maestrani wil uitstralen. ‘Hoe komt geluk in Maestrani’s chocolade?’

Ik ga niet alles verklappen want dan zou het bezoekje natuurlijk niet meer zo spannend en vol verrassingen zijn. Ik zou zeggen, ga er heen en laat je helemaal meeslepen in het ‘chocoladegeluksverhaal’. Ohja, en vergeet vooral niet te proeven, mogelijkheden genoeg.

Nog even praktisch: Maestrani’s Chocolarium vind je in Flawil (Toggenburgerstrasse 41
9230 Flawil). Vanuit Thalwil een klein uurtje rijden. Voor een gezinsticket (2 volwassenen en maximum 3 kinderen) betaalden wij CHF 34. Wie wat meer info wil rond openingstijden en andere kan hier een kijkje nemen. Nog een belangrijke noot: tijdens het weekend werken de lijnen in de fabriek niet. Je kan de fabriek vanachter een glazen wand bekijken maar je ziet geen arbeiders aan het werk. Tijdens weekdagen kan dat wel.

Wij spendeerden een kleine 2 uur in het chocolademuseum en de shop achteraf. Een dagvullend programma is het dus niet. Omdat we in de buurt van Sankt Gallen waren en deze hoofdstad van het gelijknamige kanton nog niet hadden bezocht, reden we nog een 20-tal minuutjes door. Sankt Gallen heeft een heel gezellig oud dorpscentrum waar wij nog even de beentjes strekten na onze chocoladeoverload 😉