Een week of 3 geleden schreef ik me in op de Swiss Family Fun Weekday hiking group. Een fantastisch idee georganiseerd door Tanya, de oprichtster van Swiss Family Fun. Zij zorgt er al vele jaren voor dat families alle schoonheid van Zwitserland op een veilige en georganiseerde manier kunnen ontdekken.

Sinds kort organiseert Tanya wandelingen. Ik was er als de kippen bij om me in te schrijven. Ik vind het alleen op stap gaan nog steeds niet leuk en het maakt me vaak wat triest. Al die prachtige plaatsjes, natuur, bergen, meren,… en het niet kunnen delen met iemand anders… nee, niet voor mij.

Vorige week gingen we voor de eerste keer op stap met 6 vlijtige hikers en deden een stuk van de ‘Weg der Schweiz’. We deden etappe 4: Sisikon – Brunnen. Deze wandeling hadden we eerder al eens met ons gezin gemaakt maar is zo mooi dat ik het helemaal niet erg vond om ze met de SFF’ers (Swiss Family Fun’ers) nog een keertje te bewandelen. Het was een hele fijne groep en ik ben heel blij dat ik op die manier nieuwe mensen kan leren kennen. Dubbel voordeel: hiken in de bergen en mensen ontmoeten.

Vandaag maakten we een tweede uitstap. Naast Tanya en mezelf waren er vandaag 4 nieuwe mensen van de partij. Er werd opnieuw kennisgemaakt, gepraat maar ook heel hard genoten van de ontzettend mooie omgeving.

We reden vanmorgen naar Bergstation Palfries (Seilbahn Palfries, Ludiweg 11, 8888 Heiligkreuz) wat een klein uurtje rijden is vanuit Thalwil. Het is een reeds gekende weg voor ons net voorbij de Walensee. Er is een kleine parking voor het bergstation waar je met een stuk van 5 Zwitserse Frank betaalt voor een dagkaart. Wij hadden onze tickets voor de kabelbaan vooraf gereserveerd. Het is namelijk een klein liftje (8 personen, al vraag ik mij af hoe die daar inpassen want met ons 6 was het al krap) en als er groepen naar boven moeten die gereserveerd hebben, kan je wel eventjes aanschuiven. Het reserveren is heel gemakkelijk en doe je via deze website. Je kiest voor een Berg- en Talfahrt (niet de Sennis-Rundtour) en betaalt als volwassene 20 Zwitserse Frank hiervoor. Kinderen boven de 6 jaar betalen 10 Frank retour en honden 5 Zwitserse Frank. Hier gelden geen Junior- of Halbtaxkaarten. Bij het reserveren moet je een tijdsslot ingeven maar uit ervaring vandaag kan ik zeggen dat ze dat tijdsslot niet zo nauw nemen als er voldoende plaats is bij je aankomst (zowel boven als beneden).

Het kabelliftje wordt uitgebaat door (volgens mij dan toch) 2 koppels Zwitserse gepensioneerden. De mannen zitten beneden en de vrouwen zitten boven (de vrouwen hebben alvast een beter zicht). Je krijgt een kartonnen ticketje dat ze met een soort gaatjesmaker afstempelen. Zo schattig. Het kabelliftje zelf is net zo cute als het personeel en de ticketjes.

De kabellift neemt je mee voor een ritje van 3 km en onderweg kom je voorbij een waterval. De Walensee zie je in de verte opduiken en de bergen van Pizol en Flumserberg reiken langs de andere kant uit. Dit is alvast de uitstap waard.

Wij maakten vandaag volgende wandeling: Rundwanderung Palfries – Stralrüfi – Palfries. Op het kaartje dat je beneden aan het bergstation vindt, is dit de rode wandeling. Onderweg kan je makkelijk de bordjes volgen. Aangezien het een rondwandeling is, kan je kiezen in welke richting je start. Wij gingen tegen de klok in want dan loop je eerst op een natuurweg (gras, stenen, rotsen) tot aan de Stralrüfi hut en wandel je tijdens het 2de deel op een asfaltwegje (nog steeds heel erg in de natuur hoor). Je kan ook kiezen voor de uitdagende versie (heen en terug langs de natuurweg) of de easy versie (heen en terug op de asfaltweg). Dat kies je maar in functie van de wandelaars die je bij je hebt die dag.

De rondwandeling is 7 km (heen en terug) en is een makkelijke wandeling. Zorg wel dat je goede schoenen aan hebt wanneer je voor de natuurweg kiest. Deze weg loopt echt onder de bergen (Churfisten) door. Heerlijk vind ik dit: een easy wandeling waarbij je toch helemaal het gevoel hebt in de bergen te zijn.

Je kan iets drinken onderweg in bergrestaurant Stralrüfi (halverwege de wandeling) of Berggasthaus Palfries. Wij kozen voor de laatste optie omdat die op 5 min. wandelen van het bergstation ligt en we dan zeker waren dat we het laatste liftje voor de middagpauze (de lift sluit tussen 12 uur en 13 uuur) zouden halen.

Ik vind deze wandeling opnieuw een absolute aanrader voor wie graag het berggevoel beleeft maar niet per sé het onderste uit de kan wil halen qua hiking experience. De wandeling kan je zeker maken met kinderen (wandelwagens zijn niet mogelijk op het natuurpad).

Sinds onze verhuis naar Zwitserland lieten vrienden en familie al vaker vallen dat ze een roadtrip door of een vakantie in Zwitserland wel zouden zien zitten. En heel recent vroeg een naast familielid mij of ik voor deze zomer wat wou helpen bij het samenstellen van een leuke vakantie. Toen dacht ik: als ik dan toch mijn energie hierin steek, kan ik het eigenlijk misschien beter delen met jullie…

Het gaat hier over een +/- 14-daagse rondreis door enkele highlights in Zwitserland. Mijn familieleden gingen in hun jeugdjaren op vakantie met de CM-vakanties naar Maloja en Schwarzsee en willen daar graag nog eens herinneringen ophalen. Vandaar dus ook mijn keuze om deze rondrit te maken.

Zij gaan de reis met een camperwagen maken. Je kan ook kiezen voor een tent, hotel, stacaravan,… volgens je eigen wensen. Je kan de vakantie korter of langer maken en je kan beslissen om bv. maar 2 stopplaatsen te doen.

Dit is een vakantie op maat van een familie met 3 kinderen/tieners waar ik zocht naar een combinatie van bergen, meren, wandelen, veeeeeeel zwemmen, mooie dorpjes bezoeken, een rodelbaan (moet je nu eenmaal gedaan hebben in Zwitserland)….

Voor verdere praktische tips mag je me altijd contacteren.

Nog een belangrijke: data in Zwitserland is heel duur dus je schakelt tijdens je reis best hierop over.

Hier gaan we dan:

Dag 1: Camper afhalen en inladen + tot aan de grens van Frankrijk/Zwitserland rijden

Dag 2: Rhine Falls bezoeken in de voormiddag (proberen daar vrij vroeg te zijn qua drukte) –  Bodensee camping (in het meer zwemmen bij aankomst of eerst nog Konstanz bezoeken – wij huurden al een paar keer een elektrisch bootje in Konstanz om op het meer te varen/pedalo kan ook)

Dag 3: Bodensee (bezoek Konstanz kan hier ook of wandeling langs het meer of deze wandeling – onderweg kom je mooie paalhuisjes tegen) 

Dag 4: Bodensee verlaten – Thalwil (uiteraard enkel voor wie ons een bezoekje wil brengen/anderen slaan dit stuk maar over). Hier is een bezoek aan de prachtige stad Zürich mogelijk.

Dag 5: Thalwil verlaten – Klöntalersee (onderweg naar de Klöntalersee eventueel stoppen in het prachtige dorpje Rapperswill = Brugge in Zwitserland + zwemmen in de gratis badi van Rapperswill met springplanken en een vlot enzo)

Dag 6: Klöntalersee (rondwandeling rond het meer = adembenemend)

Dag 7: Klöntalersee verlaten- naar Engadin omgeving rijden via Davos (je kan hier stoppen aan het meer of zwemmen in Klosters) en de Flüelapass = daguitstap met de camper/wagen

Dag 8: Engadin omgeving (Swiss National Park wandelingen (wandeling 2 is een topper), Albulapass, Sankt Moritz, Maloja, openluchtzwembad Zernez is ideaal na een wandeling in het Swiss National Park,…)

Dag 9: Engadin omgeving (bezoek Maloja bv)

Dag 10: Engadin omgeving verlaten – Lauterbrunnen/Interlaken 

Dag 11: Lauterbrunnen/Interlaken/Grindelwald/Brienz/Thun (Jungfrau region) –bv. Valleiwandeling Lauterbrunnen tot Stechelberg + bezoek Trümmelbachfälle (absoluut het bezoeken waard) en om af te sluiten bv zwemmen tussen de bergen

Dag 12: Interlaken/Grindelwald/Brienz/Thun (Jungfrau region) – Giesbachfälle Brienz/boottocht Brienzersee + Ballenbergmuseum (bokrijk van Zwitserland)

Dag 13: Jungfrau Region verlaten – Schwarzsee (wandeling rond het meer – Rodelbaan (zeer leuke en betaalbaar) – minigolf langs het meer)

Dag 14: Schwarzsee verlaten en terug richting België rijden

Dag 15: Camper proper terugbrengen 😉 en heel hard nagenieten van een vakantie in Zwitserland 

Hieronder enkele mogelijke campings waar je kan logeren tijdens deze rondreis:

https://nomady.ch/en-US/l/bodenseeblick-winterlishof/614e1771-17d6-459b-bd8d-091f1f1d1216 (Bodensee)

https://thurgau-bodensee.ch/de/maps/camping-fischerhaus-65ba0ad1-6b34-4c5c-86cd-4fa8ae8e0b5d.html (Bodensee – gratis toegang tot het openluchtzwembad)

https://thurgau-bodensee.ch/de/maps/camping-ruderbaum-4a235589-a961-4e9d-8038-f2783c981927.html (Bodensee)

http://zkgl.ch/vor.htm (Klöntalersee, deze kan je niet reserveren)

http://www.zkgl.ch/gtl.htm (Klöntalersee, andere kant van het meer en wel mogelijk te reserveren)

https://www.campingchapella.ch/ (Engadin)

https://camping-cul.com/ (Engadin)

https://www.camping-gravatscha.ch/en/ (Engadin)

https://camping-stmoritz.ch/ (Sankt Moritz)

https://www.camping-maloja.ch/ (Maloja)

https://www.campingjungfrau.swiss/ (Lauterbrunnen)

https://www.camping-alpenblick.ch/ (Interlaken)

https://www.tcs.ch/de/camping-reisen/camping-insider/campingplaetze/tcs-campingplaetze/campingplatz-boenigen-interlaken.php (Interlaken – Brienzersee)

https://www.manorfarm.ch/de (Interlaken – Thunersee)

https://www.camping-schwarzsee.ch/camping.shtml (Schwarzsee)

Wanneer het buiten te warm is om de bergen in te trekken voor een klimmetje maar je toch het full-Switzerland gevoel wil ervaren, trekken wij er op uit met de wagen en maken we een road trip.

Enkele weken geleden reden we zo door de Klausenpass en de Albulapass (hier wil ik zeker nog eens terug want we waren eigenlijk gewoon op doorreis). Maar nu deden we dus de Grimselpass en Furkapass. Ik hou van de Zwitserse passen. Hoe prachtig is die natuur toch in die bergen en hoe fijn dat je zonder al te veel inspanning op een hoogte van bv. 2300 meter kan komen om al dat moois te bewonderen.

We vertrokken vanuit Thalwil en reden langs de autosnelweg naar Zug, Luzern, Sarnen over de Brünnigpass (wat eigenlijk nog een extra pas was maar minder spectaculair dan). Kort nadat je de Brünnigpass hebt beklommen, neem je de afslag naar Meiringen en stop je aan een heel bijzonder plekje, nl. Aareschlucht.

Wij parkeerden op parking West (die veel groter is dan parking Ost) en betaalden 10 Zwitserse Frank per volwassene (kinderen betalen 6.5 Frank en kinderen onder de 6 komen er gratis in). Voor de mensen met honden: die zijn welkom. Openingstijden (er zijn zelfs avondbezoeken mogelijk) en andere info vind je in de link hierboven.

Maar wat is Aareschlucht nu eigenlijk? Dat is een tot 200 meter diepe kloof uitgegraven in de kalkrotsen waartussen je kan wandelen dankzij vlonders en tunnels. De lengte is 1400 m (enkele richting) en het nauwste stuk van de kloof is slechts 1 meter breed. Met de speling van het licht en de zon waan je je ergens in Bali.

Na 1,4 km stappen op de houten vlonders en 1000 keer stoppen om de mooiste foto’s en filmpjes te maken bereik je parking Ost. Daar kan je iets te drinken kopen of een toiletbezoek inplannen. En daar heb je de keuze om terug te keren en al dat moois nog een keertje te bewonderen of je neemt het treintje dat via een tunnel door de rotsen rijdt. Het treintje is inbegrepen in de prijs van je dagticket. Wij zagen oudere mensen of toeristen met nog een hele planning het treintje nemen. Zelf keerden we terug langsheen we waren gekomen tot we parking West terug bereikten. Voor wie ooit al de Trummelbachfälle in Lauterbrunnen bezocht, dit is een beetje van dezelfde categorie.

Je kan ook een combinatieticket kopen om naast de Aareschlucht ook de Reichenbachfälle te bezoeken. Wij hebben het zelf niet gedaan omdat de Grimselpass en Furkapass nog op de planning stonden. Voor een combi-ticket betaal je dan als volwassene 18 Zwitserse Frank. De Reichenbachfälle ligt op 5 min. rijden van parking West. Het kabeltreintje van de Reichenbachfälle lijkt me wel heel charmant. Op de to do dus…

Na het stopje in Meiringen vervolgden we de trip langs Innertkirchen, Guttanen tot we het bergstation van de Gelmerbahn tegenkwamen (nabij hotel Handegg). Ojee, dit heb ik nooit eerder gezien. Ik waande me in één of ander attractiepark. Dit is absoluut geen gewoon kabelbaantje. Rollercoastergewijs stijg je in 12 minuten 106% richting een turquoise meer.

Op de website raden ze aan om je ritje te verzekeren door te reserveren. Wij waren er op een zondag en we konden nog ticketjes kopen maar als je tijdens een vakantieperiode zeker wil zijn, zou ik absoluut reserveren. Alle info hier. Opnieuw: kleine honden zijn toegelaten. En volgens wat ik lees, zou het uitzicht boven prachtig moeten zijn.

Maar ook dit toppertje hebben we helaas overgeslaan omdat we best nog wel een lange rit op de planning hadden staan door de 2 passen en Gust en Julia thuis bleven (jup, er moet ook wel eens gestudeerd worden in Zwitserland). Deze doen we dan graag eens met hen erbij. Een retourticket kost 36 Zwitserse Frank voor volwassenen, kinderen betalen 18 Frank en kinderen onder de 6 jaar gaan opnieuw gratis mee.

Maar niet getreurd, ons stopje daar was zeker niet zinloos. Je vindt aan de kassa’s van de Gelmerbahn namelijk de Handeckfallbrücke. Een spectaculaire hangbrug van 70 meter lang in een adembenemend kader. Wandel je van de kassa’s richting overkant, vergeet dan zeker niet wat verder te stappen naar de Alpkäserei om wat vers gemaakte kaas te kopen of natuurlijk een heerlijk ijsje zoals wij deden. Je kiest daarna of je terugkeert naar de wagen via de hangbrug of via hotel Handegg.

Kleine noot: in principe zou een daguitstap hier kunnen eindigen en zou je van hieruit terug kunnen keren richting huis. Dit zal zeker al meer dan een dagvullend programma zijn maar wij reden natuurlijk niet zo ver om dan de passen uiteindelijk niet te doen. Dus het zal een beetje kiezen zijn. Ofwel doe je vooral de attracties ofwel doe je net als ons Aareschlucht, de hangbrug en dan de passen.

Wij vervolgden onze trip en begonnen kort na de Gelmerbahn en hangbrug aan de echte Grimselpass. En zoals het hoort bij road trips stop je natuurlijk zelf hoe vaak en waar je wil. Foto hier, video daar, vele waws en oooh en aaaah. Gewoon genieten zou ik zeggen. Vergeet zeker niet uit te stappen aan de stuwdam en een kort wandelingtje te maken naar de andere kant van de brug op de dam. Prachtig uitzicht daar.

Na het klimmen en terug afdalen van de Grimselpass kozen wij in Gletsch richting Furkapass. Opnieuw hetzelfde verhaal. Stoppen wanneer je wil, bewonderen, verwonderen en genieten. Doe het op je eigen tempo. Hier mag een stopje aan het welgekende (ik zag het meermaals op Zwitserland foto’s en blogs verschijnen) hotel Belvédère niet ontbreken. Het hotel is gesloten en lijkt zijn beste tijd te hebben gehad maar de ligging is prachtig.

Op weg naar het hotel kom je ook een scenic viewpoint tegen van waar je de Rhone glacier kan zien. En naast hotel Belvédère kan je een ijsgrot bezoeken maar die zou pas binnen een weekje (wij waren er 11 juni 2023) open gaan. Die ijsgrot zag er wat toeristisch uit van buitenaf maar laat me gerust weten als het de moeite waard is om binnen te gaan.

Wij gleden zachtjes verder over de haardspeldbochten genietend van al dat moois onderweg. Nog een stopje op het hoogste punt waar ook de ‘Grand tour’ fotoplaats is. Hoe heerlijk dat je met je eigen wagen tot op 2300 meter hoogte kan rijden. Wisten jullie trouwens dat de Furkapass bekend werd in de James Bond film Goldfinger?

Uiteindelijk reden we via Realp, Hospental (waar ook het kleinste dorpje van Zwitserland ‘Zumdorf’ zich bevindt) om zo aan te komen in Andermatt.

In Andermatt kan je nog de Teufelsbrücke bezoeken maar wij reden langs de Gotthardstrasse (stukje van de Gotthardpass) richting Erstfeld om nog een allerlaatste stop te maken.

Ik ging namelijk de week voor deze road trip hiken met een groep Amerikanen die heel verwonderd waren dat ik na 3,5 jaar in Zwitserland nog nooit was gaan eten bij Pouletburg. En nu waren we daar toch niet in de buurt zeker? Je eet er dus het huisgerecht ‘Poulet in Chörbli’ (of te: kip in een mandje) overgoten met een heerlijk sausje (kiezen uit mild, middelpikant of pikant, wij kozen mild) dat het huisgeheim is van de eigenaar. Kleine tip: je krijgt geen bestek en ze vragen om cash te betalen.

Met een buikje vol en nagenietend van de kip in het mandje reden wij huiswaarts langs Flüelen, Sisikon, Brünnen, Arth-Goldau, Zug,… en zo terug richting Thalwil.

Op 1 dag zoveel moois en zoveel nieuws. Het voelt alsof we een week op vakantie waren, en dat op 1 dag…

Ik zou zeggen, deel zelf wat in wat je wil doen of doe de trip desnoods op 2 dagen als je alle kloven, bruggen, kabelbaantjes en passen wil combineren natuurlijk.

Ik wens jullie alvast een schitterende trip…. zelf nog steeds aan het nadromen…

Soms vind je van die verborgen schatten die je liefst voor jezelf wil houden maar omdat dit pareltje te mooi is, deel ik het maar al te graag met jullie.

Het voorbije verlengde weekend kwam mijn familie op bezoek naar Zwitserland. Ik stippelde enkele uitstappen uit die zowel voor jong als minder jong haalbaar waren en waarbij ze toch het echte Zwitserland gevoel zouden kunnen ervaren.

De eerste dag gingen we naar Maienfeld (vertrek Bahnhof Maienfeld) waar we de Heidiweg wandeling deden en het Heididorf bezochten. Zoals in de blog beschreven vind ik deze wandeling niet enkel geschikt voor mensen met (kleinere) kinderen. Het landschap is zo mooi en gevarieerd dat het bezoeken van het Heididorf echt optioneel is en je dus niet per se met een kroost kindertjes op pad hoeft. Aanradertje, echt waar!

De tweede dag deden we een alternatieve wandeling in Zürich langs de Schanzengraben en de Sihlrivier tot aan Zürich Bahnhof vanwaar we het treintje naar de Uetliberg namen. Ik zal deze wandeling binnenkort eens beschrijven in een ander blogje.

De derde dag stond de topper op het programma. Zo eentje om de bezoekers een beetje van hun sokken te blazen en hen met het echte Zwitserland gevoel naar huis te laten vertrekken.

We reden naar Unterschächen in het kanton Uri waar we eerder de watervalwandeling deden. Deze wandeling is heel mooi maar misschien een beetje te uitdagend voor oma en opa (al mogen we die twee niet onderschatten want ze trappelden nogal wat af hier de voorbije dagen). Dus zocht ik een alternatief. En dat vond ik!!!

Wanneer je aankomt in Unterschächen dorp rijd je het Brunnital in (Brunnital ingeven in de GPS). Het Brunnital bereik je door over een koe sluis te rijden op een smal wegje. Aarzel niet en rijd gerust langzaam verder. Onderweg word je meteen al overdonderd door de wilde rivier, de bergen en het groene landschap. En met een beetje geluk staan de koeien en schapen je op het wegje op te wachten voor een vrolijke groet. Heerlijk.

Helemaal op het einde van het Brunnital bereik je een parking waar je gratis kan parkeren en vind je ook het kabelliftje Brunnital-Sittlisalp. Het liftje dateert uit 1999 en is geen liftje voor mensen met hoogtevrees. Je kan max. met 4 volwassen naar boven (en beneden uiteraard) en je checkt best de openingstijden voor je deze trip plant. De informatiebordjes laten je weten dat het liftje over de middag sluit van 12 tot 13 uur maar wij waren er net op de middag en een klein telefoontje naar boven (waar de man van de bediening samen met enkele alpenvrienden vertoefde) maakte duidelijk dat die middagpauze niet van toepassing was en dat we gezellig konden instappen. Het liftje is heel klein en voelt wat gammel aan maar het brengt je in een 5-tal minuten naar een waar paradijs.

Let op, ze aanvaarden geen bankkaarten. Met Twint (de Zwitserse Payconiq) kan je wel betalen maar voorzie misschien gepast Zwitsers geld (12 Zwitserse frank voor een heen-en terugrit voor volwassenen en 5 Frank voor kinderen tussen de 6 en 16 jaar. Onder de 6 jaar is het gratis).

Boven aangekomen tref je er de Seihlbahnbeizli (hutje waar je iets kan kopen om te eten of te drinken) aan maar ook daar heb je niet altijd zekerheid dat die geopend is. Gelukkig is er ook vers water uit een kraantje voor de dorstigen.

Wij wandelden van het kabelliftje tot de Alpkäserei (die ook nog niet geopend was tijdens ons bezoek maar vast en zeker een meerwaarde kan betekenen bij een volgend bezoek) wat een korte wandeling is van zo’n 30 minuten heen (dus een uurtje stappen heen- en terug) op een vlak bergwegje. Ideaal voor opa’s, oma’s maar ook voor iedereen die het echte berggevoel wil ervaren zonder grote moeite te moeten doen. Want wat je boven ziet (met vooral een prachtig uitzichtspunt aan de Alpkäserei) is volgens mij echt subliem.

Er zijn nog meerdere wandelingen mogelijk vanaf het kabelliftje, waaronder de wandeling naar Obsaum waar een uitzichtspunt zou zijn. Deze staat op mijn to do voor een volgend keertje.

Na de wandeling heen en terug van de Seilbahn naar de Alpkäserei namen we het liftje terug richting Brunnital. Daar haalden we onze picknickstoeltjes, tafel, houtblokken, worstjes en een flesje bubbels boven om na te genieten tijdens een echte Zwitserse activiteit. Jong en oud genoten ten volle.

En om de dag helemaal af te maken, vervolgden we onze trip langs de Klausenpass die vertrekt vanuit Unterschächen. Hierover schreef ik al in een vorige blog. Ideaal dus om dit te combineren met bezoekers.

Ik heb genoten van alle blije en verwonderde gezichtjes tijdens deze prachtige dag en ik kan nu al zeggen dat het Brunnital of het liftje nooit meer hetzelfde zullen zijn zonder mijn fijn gezelschap.

Het hartje is weer gevuld… op naar de volgende bezoekers 😉

Ondertussen wonen we iets meer dan 3 jaar in Zwitserland en hebben we de hotspots op +/- anderhalf uur van Zürich zo ongeveer wel gevonden. Tegenwoordig iets minder blogposts dus aangezien we nu vaker eens teruggaan naar eerder bezochte geliefde plekjes.

Maar vandaag mocht ik nog eens een stipje aanduiden op onze Zwitserse landkaart. We ontdekten de Caumasee in de omgeving van Flims-Laax in het kanton Graubünden.

De parking, parking Waldhaus, niet te verwarren met *****hotel Waldhaus waar ik manlief naartoe stuurde en gemopper kreeg als: ‘Ik ga nu echt niet parkeren op de parking van een 5 sterrenhotel hoor.’ Misschien helpt het als je het volgende adres ingeeft: Rudi Dadens 3, 7018 Flims. Flims is vanaf Thalwil trouwens ongeveer 1 uur en 20 minuten rijden en het dorp zelf is zeker ook een bezoekje waard (kan gerust in combinatie met een wandeling naar de Caumasee).

Vanaf de parking kan je op verschillende manieren meteen aan de afdaling richting de Caumasee, een prachtig felblauw meer, beginnen. Je hebt het rolstoel- en kinderwagen toegankelijke pad, (een wandelpad met een rood/roze ondergrond) dat leidt naar het kabelliftje, dat je op de meest eenvoudige wijze richting de Caumasee brengt. Let op, het liftje is enkel open vanaf 7 april 2023 tussen 10 en 16 uur, het is gratis en werkt met zelfbediening.

Als je mobiel genoeg bent om de afdaling door het prachtige dennenbos zelf te maken, kan ik dat alleen maar aanraden. Je wandelt een 20-tal minuten bergafwaarts, verder langs het rood/roze pad, tot je de ingangspoort van de Caumasee bereikt.

Wanneer je sowieso wat avontuurlijker bent aangelegd, volg je niet het rood/roze pad maar de andere wegwijzer richting ‘Caumasee’. Dan loop je echt op een bospad en doe je er misschien een halfuurtje over. Wij namen deze weg en vonden het heel mooi.

Natuurlijk, wij waren er in de lente (op een regenachtige dag) en van zwemmen of baden was helemaal geen sprake. Wanneer je op een heerlijke zomerdag wil gaan zonnebaden en je hebt picknick, zwemgerief en ander speelmateriaal voor de kleintjes bij, dan wandel je beter richting liftje natuurlijk. Ik kan me het sleuren met baby’s, peuters of kleuters, enkele zwaargeladen tassen en misschien nog een kinderwagen levendig voorstellen. Al lijkt dat nu wel verre geschiedenis met onze 2 tieners in huis hier. Maar: been there, done that!

Vanaf 25 mei 2023 moet je betalen om de Caumasee te kunnen betreden. Rond het meer staat een omheining (die nu gewoon geopend was) maar vanaf dan betaal je voor een volwassene CHF 19 en voor een kind CHF 9,5. Honden zijn niet toegelaten tijdens het betalende seizoen.

Tijdens ons bezoek in maart was het er vrij kalm en waren de eetgelegenheden en sommige toiletten gesloten. Dat is in de zomer natuurlijk anders.

Wij maakten de Seerundgang, dat is ongeveer 25 min. wandelen rond het prachtig blauw kleurende meer. Langs het meer zijn ook verschillende spel- en speelmogelijkheden voor de kinderen. Ik kan me voorstellen dat het er op een zomerdag heerlijk vertoeven is.

Het was heel aanlokkelijk en er waren zelfs enkele daredevils aanwezig vandaag maar met een temperatuur van 6,5° leek het water mij toch nog net iets te frisjes. Maar ooit, op een dag, wil ik zeker een plonsje wagen in het prachtig blauwe meer.

Er zijn uiteraard ook grotere wandelingen in de buurt die niet enkel richting Caumasee en terug gaan maar de Caumasee als onderdeel van de wandeling bezoeken. In de link hierboven vind je er eentje.

Have fun!

Jullie herkennen het gevoel wellicht allemaal. De kerstdagen zijn voorbij, de kerstboom + versiering verdwenen naar de zolder en de gezellige sfeerlichtjes zijn ondertussen ook uit het straatbeeld verdwenen.

Vanaf dan mag het voor mij stilletjes aan lente worden. Een streepje zon, iets warmere temperaturen maar vooral de hopen energie die je van die combinatie krijgt. Zoals voorbije vrijdag. Na bijna 2 grijze weken hier scheen de zon volop en voelde het buiten aangenaam warm. Een onnatuurlijke kracht zoog me naar de kast met poetsspullen en deed me buiten mijn weten om alle ruiten in het hele huis kuisen. Gek hoor zo’n ervaring maar zeer welgekomen.

Ik kreeg hoop in nog meer van dat maar toen ik het weerbericht voor het komende weekend bekeek, zag ik grijs, koud en zelfs kans op wat smeltende sneeuw. Nope, je laat iemand niet eerst proeven van wat lekkers om dan iets vreselijks te serveren. Ik scrolde wat verder in mijn MeteoSwiss app en zag opeens allemaal zonnetjes maar bovenal temperaturen tot 20 graden verschijnen in Locarno, Ascona en Lugano in het kanton Ticino, tegen de Italiaanse grens. Mmmmm, nog snel een last minute weekendje boeken leek verleidelijk maar dat is niet alleen duur (ook al zit je tegen de Italiaanse grens, toch gelden daar nog de Zwitserse prijzen) en die twee tieners hier in huis hebben nu eenmaal nog schoolwerk ook. Wel, eentje eigenlijk maar want de andere vertrekt maandag voor een weekje skiklassen dus zou een weekendje logeren ook niet praktisch zijn om de valies nog voor te bereiden (al weten mijn trouwste volgers natuurlijk wel dat die valies eigenlijk al een week klaarstaat) . Dus ik borg het idee snel weer op. Tot ik de hubby vertelde over mijn plannen en hij toch nog eens checkte hoelang het nu eigenlijk sporen is van Zürich naar Lugano en we eigenlijk zeer aangenaam verrast waren.

En zo gebeurde het dat ik vrijdagavond alles klaarmaakte om op zaterdagochtend als vroege vogels naar Lugano te kunnen vertrekken. Koffie en croissants mee in de rugzak, laagjes kleren voorzien op warmere temperaturen én… de zonnebril + zonnecrème in de aanslag.

In Thalwil namen we de trein om 7.38 uur en maakten 1 overstap in Zug (om 7.56 uur daar aangekomen en terug vertrokken om precies 8 uur). In Zug merkten we al snel dat we niet de enige waren die een tripje naar de zon hadden gepland. De ellenlange trein leek overvol te zitten waardoor we verplicht werden op te splitsen en Julia zelfs het ritje doorbracht op mijn en Pieters schoot. Al was het dan weer handig dat zij de hele familie van eten en drank kon voorzien door nu en dan eens een tochtje te maken van het ene naar het andere plaatsje.

Tijdens de rit spoor je door de Gothard tunnel, die het wereldrecord voor langste trein tunnel kreeg door maar liefst 57 km lang te zijn. En dan opeens kom je uit de tunnel in het kanton Ticino en zie je tussen de bergen het ochtendzonnetje verschijnen. Na een laatste stopje in Bellinzona (waar je eventueel kan overstappen om richting Locarno of Ascona te gaan) rijd je zachtjes verder tot in Lugano. En nog geen 2 uur later stapten wij, samen met honderden anderen, om 9.30 uur precies, uit de trein in Lugano.

Het duurde geen minuut voor we alle 4, met open mond, vanop het hogergelegen stationsplatform richting Lugano centrum en het meer stonden te kijken. Dit was het vroege opstaan nu al meer dan waard en we waren nog niet eens aan de dag begonnen.

Na wat foto’s voor het thuisfront volgden we de groep mensen (die hier duidelijk al eerder waren geweest) langs trappen en steegjes naar de oude binnenstad. De eerste bars openden hun deuren en (bijna) echte Italianen zaten hun eerste mini koffietje te slurpen op een zonovergoten terras. La dolce vita…

Na wat kuieren in het oude stadsgedeelte werden we toch wel richting het meer gezogen en zetten we zo onze wandeling verder langs de promenade richting het Ciani park. Langs de ene kant een mooi groen park met authentieke villa’s en langs de andere kant ‘Lago di Lugano’ dat door het zonnetje op een gouden paradijs leek. Een foto aan de beroemde smeedijzeren poort of ‘Gate to nowhere’ hoort er natuurlijk ook bij en die poort lijkt echt de toegang tot het paradijs.

Na park Ciana wandelden we tot aan het haventje van Lugano en staken we de Cassarate rivier over om langs de ander kant van het haventje verder te kunnen wandelen. Het was zo heerlijk wandelen dat we bleven verder gaan langs het meer en we eigenlijk niet doorhadden dat we een gekende wandeling van Lugano tot het dorpje Gandria aan het maken waren. Langs de ‘Sentiero dell’ olivo’ of olijvenroute stap je verder richting ‘Sentiero di Gandria’ die je leidt tot aan het prachtige oude dorpje Gandria. Het dorpje ligt verscholen in de bergflank en bestaat uit oude steegjes en huisjes met als topper de kapel San Rocco. Het dorpje was vroeger een ideale smokkelplaats tussen Italië en Zwitserland. In de zomermaanden kan je Gandria ook met de boot bereiken. Nu was dat enkel te voet of met de bus vanuit Lugano mogelijk maar we vonden de 6 kilometer lange wandeling meer dan de moeite waard. Er wordt tijdens het wandelen lichtjes geklommen en af en toe weer gedaald maar zeker goed haalbaar voor fervente wandelaars.

In Gandria waren we even stil. Het is er zo mooi en de tijd lijkt er te zijn stilgestaan. Je vindt er een 5-tal restaurantjes (met terras aan het meer) maar die waren nu, omdat het natuurlijk nog winterseizoen is, niet allemaal geopend. Diegene die wel open waren, hebben even een goudmijntje verdiend en konden ’s avonds waarschijnlijk geen stap meer zetten. Alle bezoekers van Gandria wilden natuurlijk genieten op een terrasje met zicht aan het meer. Wij maakten een stopje bij restaurant Antico (letterlijk en figuurlijk een beetje charmant Antico) waar we toch een 20-tal minuutjes moesten wachten op een plaatsje al was het die 20 minuten zeker meer dan waard. Een kleine, Italiaanse kaart met heerlijke gerechtjes deed ons al snel watertanden. En om het helemaal af te maken, bestelden we ook een Aperol als aperitief. Mmmmmmm

Met een volle maag en een klein krulletje boven het hoofd van de aperitief verlieten we het restaurant. Kleine afweging: ‘Keren we te voet terug of nemen we de bus en wandelen we nog wat rond in Lugano zelf?’ Aan de tieners moesten we die vraag niet stellen en dus besloten we van Gandria dorpje helemaal via de oude trapjes en steegjes naar boven te klimmen waar een weg was. De verbindingsweg trouwens tussen Zwitserland en Italië en op een boogscheut van de Italiaanse grens.

Geen Zwitserse stiptheid hier maar eerder wat Italiaans charme want de busuren op onze smartphone bleken helemaal niet te kloppen met de busuren aan de stopplaats zelf en dus moesten we nog 40 minuten wachten. We besloten niet aan de busstop zelf te wachten maar liepen wat verder richting Italiaanse grens om toch even het gevoel te ervaren om in Italië te zijn. Toen we een halfuur later terug waren aan de busstop stonden er toch al een 15-tal mensen te wachten. Even later was het busje daar en begon de Italiaans ogende buschauffeur met beide armen te zwaaien als in ‘ik zit helemaal vol’. De deuren van het kleine busje gingen open en in het Italiaans expliceerde de chauffeur dat er nog 3 personen konden opstappen. Nog even probeerde ik hem te overhalen om 2 volwassenen en 2 kinderen mee te nemen maar geen geluk. Een koppel naast me vroeg in het Italiaans wanneer de volgende bus zou komen en aan hun blikken te zien leek het geen goed nieuws. Ze vertaalden voor ons in het Engels dat de volgende bus 2 uur later zou komen. Ik voelde me helemaal in Italië op dat moment.

We twijfelden niet lang en zouden de wandeling langs het meer gewoon terug maken. Na het mopperend jong geweld wat op te peppen, ging de wandeling nog vlotter dan het doorgaan en stonden we voor we het wisten terug in park Ciani waar we een echte gelato toch niet konden skippen.

16.30 uur ondertussen en ook al leek het een echte lentedag, toch zou het nu snel kouder en donker worden. We zagen de zon al zakken tussen de bergen langs het meer. Schitterend om ook dat nog te kunnen waarnemen.

Met toch al wat vermoeide benen, van het stappen maar vooral de vele trappen in Gandria, slenterden we langs de oude binnenstad terug richting het station. We wisten dat er nog een klimmetje zou komen aangezien we ’s morgens bijna rollend van het station naar het meer waren gekomen. En net toen de klim zou beginnen, spotten we de funicular (of kabelspoortreintje) die toeristen vlotjes van de stad naar het hogergelegen station brengt. Toegegeven, we hebben heel even getwijfeld maar geen één van ons 4 wilde nu nog opgeven en dus klommen we, iets minder vlot, naar boven waar het uitzicht adembenemend was met de ondergaande zon.

Dat dit een topdagje was, kan ik niet ontkennen. Heel even het gevoel dat je op vakantie bent en dan toch ’s avonds in je eigen bedje kunnen duiken. Perfect voor mij! En opnieuw… I’ll be back. Misschien trek ik binnenkort wel eens een dagje naar Lugano terwijl de kroost richting school/kantoor trekt.

Jullie hebben het zeker al gelezen in kranten en andere nieuwskanalen. Het is op dit moment te warm in de Alpen en dat zorgt uiteraard voor te weinig sneeuw in de skigebieden. Dus laten we (of toch 3/4 van het gezin) het skiën even voor wat het is en genieten we des te meer van een winterwandeling. Al is het ook niet zo eenvoudig als het klinkt hoor. Sommige gebieden rond Zürich liggen echt te laag waardoor ook sleepistes en winterwandelwegen moeilijk te onderhouden zijn en dus spijtig genoeg gesloten blijven. Maar goed, ideaal voor ons om eens de grenzen te verleggen want vaak grijp je terug naar de gekende plekjes in de dichte (+/- 1 uur rijden vanuit Zürich) omgeving.

En zo kwam het dat wij vandaag richting Melchtal (waar mijn eigen moederken als kind nog op CM-kamp ging) reden. We waren verrast want Melchtal is eigenlijk ook maar een goed uurtje rijden voor ons dus dat opent misschien ook weer nieuwe mogelijkheden.

We reden naar Sportbahnen Melchsee-Frutt, Sarnerstrasse 1,6064 Kerns. Heel gek maar het laatste stuk van de rijweg loopt recht naar het bergstation en zo sta je opeens zonder dat je het beseft voor slagbomen om het skigebied in te rijden terwijl je eigenlijk nog op de gewone weg aan het rijden bent. Misschien wat moeilijk uit te leggen maar er is dus geen mogelijkheid om langs de Sarnerstrasse door te rijden. Het bergstation is het einde van de weg.

We namen flink een ticketje uit de automaat aan de slagbomen (5CHF later te betalen aan de kassa) en lieten ons leiden door de verkeersmannetjes. De dichtste parking was blijkbaar al vol en wij werden naar parking 2 geleid. Maar he, Zwitserland zou Zwitserland niet zijn als daar niet meteen een klein busje voor ons klaarstond om een 15-tal personen per keer 5 min. verder richting het bergstation te brengen. Zeker ideaal voor skiërs met skischoenen aan de voeten en latten in de handen.

Met de eitjesliftjes werden we naar boven gebracht. Hoe hoger we kwamen hoe groter het wolkendek onder ons kwam en hoe sterker het zonnetje bij ons begon te schijnen. Heerlijk. Echt het gevoel dat je ergens boven de wolken leeft in een andere dimensie ofzo.

Eenmaal boven aangekomen volgden we de bordjes 540 Tannenalp Winterwanderweg. De wandeling gaat eigenlijk van de Melchsee naar de Tannensee en terug in een rondweg. Halverwege kan je heerlijk verpozen bij bergrestaurant Tannalp (hoe kon het ook anders). Daar genoten wij van een braadworst of een gerstensoepje met de volle zon op ons gezicht. Zalig! Ik herinnerde de kroost er toch nog even aan dat zo’n uitzicht echt wel niet alledaags is en dat we dit echt moeten omarmen.

Op het kaartje hieronder zie je de weg die wij genomen hebben. Je kiest zelf hoe je de rondweg maakt.

Een leuk extraatje is de panoramalift die je neemt kort nadat je het bergstation in Melchsee-Frutt verliet. Een grote lift met prachtig uitzicht (aja, panoramalift uiteraard) brengt je meteen naar de Melchsee die helemaal bevroren was en waar vissers aan het ijsvissen waren. We waanden ons even in Noorwegen ofzo.

Wij wandelden tegen de richting van de klok op de rondweg maar beiden zijn zeker mogelijk. In totaal wandelden we zo’n 9 km met een hoogteverschil van 220m. De bevroren meren zijn echt wel heel mooi om te zien en tijdens de wandeling bevind je je precies de hele tijd in een pan tussen de bergen. Dus geen vergezichten maar volledig omgeven door bergtoppen. Echt wel eens een ander zicht dan we normaal gewoon zijn. Zeker een aanrader!

Zwitserland slaagt er meer dan ooit in om de donkerste dagen en periodes van het jaar toch aantrekkelijk en vooral sfeervol te maken.

Het eerste jaar toen we hier woonden, had ik na de zomer een echte dip. No more swimming in the lake, geen groener dan groene bergwandelingen meer, geen spontane worstjes op het vuur of aperitiefjes aan het meer,… en ga zo nog maar even door.

Eerlijk, nog steeds bekruipt dat gevoel me na de zomer en dit jaar werden we zelfs extra verwend en mochten we extra lang genieten van de zomer. Zo zwom ik begin oktober nog in het meer en konden we vorige week nog buiten lunchen. Maar ik voel het toch elk jaar opnieuw: ‘Wat gaan we doen in die ‘overbrug’ weken of maanden?’ Want het is, als expat, nu eenmaal niet zo dat je op zondagnamiddag even bij oma en opa binnenspringt voor een kopje koffie, een homemade cake en dat sociale babbeltje.

Maar ik moet het echt gaan geloven. Dit is mijn 3de nakende winter en ik geef toe, die Zwitsers kunnen de sfeer er in houden (dan heb ik het wel niet over hun mode of interieur beste lezers). Zo ontpopt Zwitserland zich stilletjes aan tot Winterwonderland.

Vorige week zagen we de grote department stores zoals Globus en Jelmoli al veranderen in echte Christmas shops met kerstbomen, lichtjes en cadeau-ideeën a volonté. Dit weekend opent ook de openlucht schaatspiste in ons dorp en de agenda raakt voor de volgende weekends gevuld met lantaarntjeswandelingen, de officiële opening van de kerstmarkt in Zürich op 24 november met als hoogtepunt ‘Lucy in the sky’ (hieronder meer daarover) en vandaag dus de Honolds Schoggitram.

Die Schoggi (Zwitsers voor chocolade) tram rijdt jaarlijks in de maand november door de stad. Het is een ritje van zo’n 30 minuten met een antiek trammetje waar je verwend wordt met heisse Schoggi (warme chocolademelk), een taartje en pralines. De organisator is chocolatier Honold.

Ik had er al over gelezen en gehoord maar helaas pindakaas ook deze activiteit werd de voorbije jaren on hold gezet. Maar dit jaar rijdt het trammetje gelukkig weer en was ik bij de lucky ones om op tijd tickets te kunnen bestellen. Die tickets zijn niet goedkoop (CHF 20 voor volwassenen en CHF 10 voor kinderen t.e.m. 12 jaar (gelukkig wordt Gust pas binnen 3 dagen 13 jaar 😉)). Dus voor CHF 60 maakten we een tramritje van een halfuur door Zürich terwijl we chocomelk dronken en taart aten maar hey, geef toe, dit moet je toch één keertje hebben gedaan. Alleen al om er een blog te kunnen over schrijven of leuke Instagram foto’s te posten, niet?

Ik heb genoten, niet enkel van de overload aan chocolade maar ook van het ritje door Zürich en zelfs van het antieke trammetje. Maar hoe fijn is het niet dat ik dit vandaag met mijn gezin mocht beleven. Een soort aanloop naar het hele kerstgebeuren (Sinterklaas wordt hier heel miniem gevierd waardoor je zelfs geheel gepermiteerd je kerstboom vóór 6 december mag zetten. Jihaa!!! Ben ik dan toch geboren voor dit land? 🤔

En die kerstboom komt er, vrij snel zelfs. Want, op 24 november ga ik naar Lucy in the sky (ook al 2 jaar op mijn verlanglijstje). Die avond worden om 18 uur de 11 550 kristallen kerstlichtjes in Zürich stad aangestoken met feest erbij natuurlijk. Kraampjes met heisse Maroni (gepofte kastanjes), raclette, kaasfondue, Glühwein,…en ga zo maar door. En dan samen aftellen tot 18 uur… Can’t wait 😍

Binnenkort meer hierover, beloofd!